Dziewczyny są tu takie miłe

Dziewczyny są tu takie miłe! Czyżby?

Sięgając po książkę L.E. Flynn spodziewałam się thrillera z dosyć klasycznym modelem rywalizacji pomiędzy kobietami chcącymi zdobyć ten sam przedmiot pożądania. Niesamowicie zdziwiłam się, gdy w tej książce odkryłam tak głęboko poruszającą historię o tym, jak ludzie chcący jedynie zabawić się czyimś kosztem, mogą doprowadzić go do takiego skraju załamania, że podejmuje nieodwołalne i nieodwracalne dramatyczne decyzje.

Dziewczyny są tu takie miłe to amerykańska historia dwóch studentek, które jedyne czego chcą od życia to dobrze się zabawić. Tak na całego, bez żadnych hamulców. Studenci amerykańskiej uczelni spotykają się dziesięć lat po ukończeniu studiów na zjeździe absolwentów. Ambrosia robi wszystko, by nie musieć jechać na zjazd i by jej mąż nie odkrył, co z udziałem Amb zdarzyło się na pierwszy roku jej studiów. Jak możecie się domyśleć Ambrosia dociera jednak na zjazd i wszystkie trupy schowane w jej szafach, szafeczkach, szufladkach i pawlaczach wychodzą, by o sobie dobitnie przypomnieć.

Dziewczyn są tu takie miłe to książka o tym, jak słowa mogą niszczyć inne osoby, jak ludzie, których darzymy sympatią, myślimy, że możemy na nich polegać, ufamy ich, mamy ich za przyjaciół mogą nas zranić i wykorzystać. Dosłownie użyć, by osiągnąć wyimaginowany przez siebie cel.

Amb i Sully w czasie studiów zrobiłyby wszystko, by zdobyć to, co chcą. Wykorzystają każdego i zniszczą każdego, kto stanie na ich drodze. To takie typowe amerykańskie wredne dziewczyny.

Książkę przeczytałam z zapartym tchem i mimo już dosyć często powtarzanego motywu mowy nienawiści we współczesnej literaturze – ta książka mnie zafascynowała i wywarła na mnie ogromne wrażenie.

Nie pozostaje mi nic innego, jak gorąco zachęcić Was do lektury

Ach, dziewczyny są tu takie miłe! No nie, nie tym razem. Bohaterki powieści Flynn to okropne bździągwy i prawdziwe bitches z piekła rodem. Znacie film Mean Girls? Ambrosia i Sully to właśnie takie wredne dziewczyny, tyle że na sterydach i z turbodoładowaniem.

Mimo, że nasze bohaterki są bardzo zajęte w trakcie studiów - imprezy, narkotyki i seksy same się przecież nie doświadczą - to znajdują jeszcze czas na zaawansowane prześladowanie koleżanek. Wokół tego wątku osnuta jest większa część fabuły (ta odnosząca się do przeszłości). Mamy też rozdziały, w których akcja toczy się w trakcie zjazdu absolwentów, podczas którego wszystkie tajemnice powoli wychodzą na jaw i zostaje rozwikłana zbrodnia sprzed kilkunastu lat. Bardzo podobał mi się zabieg autorki polegający na tym, że prawie do samego końca nie wiemy, co dokładnie się stało. Wiemy, że coś złego, ale nie mamy pojęcia, jak przebiegło i jaki wpływ będzie miało na wszystkie zainteresowane. W połowie Flynn zaskakuje kilkoma całkiem niezłymi twistami, a zakończenie jest prawdziwą wisienką na torcie - brawa za ten finał! Mam zastrzeżenia jedynie co do długości powieści, momentami miałam wrażenie, że jest "sztucznie" przedłużana, przez co stawała się odrobinę nużąca.

Podsumowując: lekki, niewymagający thrillerek. Każdemu czasami przychodzi ochota na przeczytanie czegoś w tym stylu ;)

"(…) taki już jest ten świat, że zmienia w potwory dziewczyny, które chcą tego, czego mieć nie mogą”.

Dziewczyny są jak słoneczniki. Gdy kwiaty są zasiane zbyt blisko siebie, muszą zażarcie walczyć o dostęp do słońca. Tworzą wokół siebie labirynt splątanych łodyg i „smętnie zwieszonych żółtych twarzy”.

Ponad 10 lat temu Ambrosia i Sloane studiowały na Wesleyan – uczeni będącej niczym ogród pełen słoneczników.

Te przyjaciółki były jak kandydatki do Projektu Lady. Ich studencie życie przypominało reality show.

One zamiast na studiach odnaleźć siebie, postanowiły odnaleźć mnóstwo rozrywek. Sieć wpływów towarzyskich, alkohol, narkotyki i sex, to było ich życie. Wiedza zdobyta własnym ciałem była dla niech ważniejsza, niż ta zdobywana podczas zajęć na uczelni.

Kampus był ich królestwem. Tam rządziły. Pragnęły być nieuchwytne, wymykać się każdemu, mieć poczucie, że nie stoją w miejscu. Manifestacyjnie nie szukały nikogo na stałe. Faceci to dla nich zabawki jednorazowego użytku.

Gdy na ich drodze stawała dziewczyna idąca przez życie niepewnym krokiem jelonka, one przemierzające je cwałem konia wyścigowego, z całym impetem wciskały ją w ziemię. Życzliwość była dla nich zbyt ciasnym gorsetem, niemal odcinającym krążenie. Źle na nich leżała. Kosztowała zbyt dużo wysiłku.

Najbardziej z tych czasów obie zapamiętały dwa wieczory. Na jednym WSZYSTKO się zaczęło, na drugim skończyło. Te wydarzenia naznaczyły je na całe życie.

Po latach, obie przyjaciółki nie mające już ze sobą kontaktu, otrzymują zaproszenie na zjazd absolwentów uczelni Wesleyan, a wraz z nim niepokojący anonim. To zaproszenie, a ten raczej rozkaz odpalił lont powrotu do przeszłości. A ta była raną, którą łatwo było rozdrapać. Wszędzie tu czekały na nie wspomnienia tego, co się wydarzyło i co mogło się wydarzyć.

Do czego może doprowadzić chęć posiadania czegoś co miał ktoś inny?

Czy dziewczyny znajdą rozgrzeszenie?

Książka to interesujący thriller psychologiczny. Karykaturalny obraz młodych kobiet, pustych, egoistycznych, szukających wrażeń. O zemście, zazdrości, emocjonalnych manipulacjach. O tym, do czego może doprowadzić podkopywanie pewności siebie, wykorzystywanie życzliwości i chora zazdrość.

Dobra książka. Coś dla rozrywki i ku przestrodze.

Polecam.

Bardzo dobra książka, która w kilku momentach wywołała ciarki na moich plecach. Nie ukrywam, że pani Flyn podbiła tą książką moje serce. Chociaż autorka teraz ustawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko i będzie musiała napisać równie mocną książkę, jeżeli chce, aby dalej ją tak pozytywnie opiniowała. "Dziewczyny..." to thriller psychologiczny, który pokazuje, że nic nie odchodzi w niepamięć. A w szczególności złe uczynki, które bardzo starannie próbujemy zamaskować. Nic nie zostanie nam zapomniane. Zawsze znajdzie się ktoś, kto przypomni nam o tym i będzie starał się coś z tego dla siebie wyciągnąć.

Lektura zapowiadała się obiecująco – naprawdę podeszłam do niej z wielki zapałem, a tym czasem… Nudziłam się jak nie wiem! W dodatku niejednokrotnie miałam ochotę rzucić książkę w kąt i już po nią nie sięgać. Poważnie.

Podziwiam siebie, że wytrwałam do końca. Już wiele razy mówiłam, że odpuszczam, szkoda czasu, ale wciąż dawałam szansę. I wiecie, co? Zainteresowała mnie dopiero po ok. 250 stronach… Mówię poważnie.

Ta lektura powinna spodobać się fanom Pretty Little Liars – przynajmniej tak sądzę, ale nie wiem, czy nie będą miały podobnie. Mnie akurat serial nie przypadł do gustu, poddałam się po pięciu odcinkach.

Ale wracając do książki – główna bohaterka jest bardzo irytująca, a nawet głupia… Naprawdę nie potrafiłam zrozumieć jej decyzji i tego, jak była ślepa – nie tylko jako studentka, ale i w dorosłym życiu. Przeszłość przeplatana jest teraźniejszością. Nic z fabuły nie jest też tutaj zaskoczeniem – wszystkiego można bardzo łatwo się domyślić, co plusem raczej nie jest, ale z drugiej strony – to nie pierwsza taka książka z podobnym motywem.

Żałuję, że ta książka jest taka słaba. Lubię czytać ten gatunek z tego Wydawnictwa, bo ich książki są naprawdę dobre, ale niestety, ta jest totalną porażką.