Dziewczyna z porcelany

Dziewczyna z porcelany Agnieszki Olejnik to kolejna książka która czyta się na raz. Gdzieś przeczytałam że to książka na niedzielny poranek i ja się z tym zgadzam.

Bohaterami książki są Zuzanna i Michał.

On- młody mężczyzna, student, model i fotograf. Swoją urodę wykorzystuje do kontaktów z kobietami których nie bierze na poważnie. Żyje z dnia na dzień nie myśląc zbytnio o przyszłości... do czasu.

Ona- trochę starsza od Michała, nauczycielka, rozwódka po przejściach. Skrywa w sobie wiele cierpienia. Radość uzyskuje przy opiece nad małym synkiem sąsiadów.

Jeden niespodziewany moment, zły los odbiera Michałowi beztroskie życie. Musi wrócić do rodzinnego domu by zastąpić czterolatkowi rodziców.

Jak sobie z tym poradzi i jaką rolę w jego życiu będzie grać Zuzanna opowiada lektura.

Dziewczyna z porcelany to wzruszająca opowieść o życiu, jego barwach, o miłości, bolesnej przeszłości i decyzjach z którymi nie raz przyjdzie nam się zmierzyć.

Zbyt często nie doceniamy tego co mamy i oceniamy innych nie znając całej historii ich życia.

Polecam nie tylko na niedzielne poranki.

Dziewczyna z porcelany¬ – delikatna kobieta o szlachetnej twarzy i hipnotyzującym spojrzeniu. Czy jej serce jest równie czyste? Dlaczego nie można oderwać od niej wzroku? Poznajcie ją, a przekonacie się sami, jak wielkie kryje tajemnice…

Michał, choć zapracowany, ma wszystko to, czego może pragnąć młody mężczyzna – dobrą pracę, mieszkanie, atrakcyjną dziewczynę. Wszystko jednak zaczyna się zmieniać, gdy chłopak dowiaduje się o wypadku rodziców i spadają na niego nowe obowiązki. Nagle to, co wcześniej wydawało się najważniejsze – traci zupełnie znaczenie. Chłopak musi przejść przyspieszony kurs dorosłości i odpowiedzialności za kogoś bezbronnego – własnego, czteroletniego brata. Odkrywa również smutną prawdę o płytkości swojego dotychczasowego życia, również tego uczuciowego i zaczyna patrzeć na wszystko pod zupełnie nowym kątem.

Agnieszka Olejnik jest dla mnie mistrzynią kreacji bohaterów. Czytając Dziewczynę z porcelany miałam wrażenie, że śledzę losy prawdziwych ludzi. Każda z postaci ma wady i zalety oraz wiele indywidualnych cech – zarówno wyglądu jak i charakteru. Każdy z bohaterów ma również swoje tajemnice i problemy. Dzięki temu lektura budzi wiele emocji i refleksji, bo przecież my również mogliśmy znaleźć się w tej samej, niezbyt kolorowej, sytuacji. Mimo trudnego tematu, książka jest przepełniona ciepłem, czułością i miłością. Chyba każda z kobiet chciałaby, aby mężczyzna patrzył na nią w taki sposób, jaki został opisany w książce… Autorka pokazuje jednak wiele różnych odcieni miłości – również tych szarych, smutnych, bolesnych. Może lektura nie zaskakuje fabułą i nagłymi zwrotami akcji, ale jest tak przyjemna w odbiorze, że jest to prawie nie do zauważenia.

Mimo że Agnieszka Olejnik w Dziewczynie porusza trudne tematy, czytałam ją z prawdziwą przyjemnością ze względu na piękny, nieco poetycki, język. Chyba właśnie to najbardziej kocham w książkach tej autorki – przesłanie, wrażliwość i romantyczność, dzięki którym bohaterowie powieści zostają na długo w pamięci. Z mocno bijącym sercem czekam na kolejną książkę Agnieszki Olejnik – Szczęście na wagę, którą będziemy mogli przeczytać już pod koniec kwietnia.

Życie Michała płynie spokojnie i beztrosko. Studia, praca modela i zarazem fotografa, niezobowiązujący związek z jedną kobietą, przygodny seks z fotografowanymi modelkami... Całe to życie pryska jak bańka mydlana, kiedy rodzice chłopaka giną w wypadku samochodowym, a ON musi otoczyć opieką kilkuletniego braciszka. Michał wraca do rodzinnego domu i usiłuje jakoś wszystko zorganizować. Nie jest łatwo, ale może liczyć na pomoc Zuzanny, sąsiadki i opiekunki małego Tomka. Zuzanna jest nauczycielką, rozwódką i bardzo tajemniczą kobietą. Między nią a Michałem nawiązuje się sympatia, pojawia się wzajemna fascynacja, aż w końcu kiełkuje uczucie. Szybko okazuje się jednak, że to nie wystarczy, by zbudować trwały i solidny związek, szczególnie że na przeszkodzie przyszłości staje czasem przeszłość...

Mówi się, że miłość nie zna wieku, ale czy rzeczywiście? Jak wiele w damsko-męskich relacjach zależy od ludzkiej dojrzałości i spojrzenia na pewne sprawy? Jak niewiele trzeba, by utracić czyjeś zaufanie i jak wiele potrafi zniszczyć zazdrość i duma? Odpowiedzi na te i inne życiowe pytania zostały ukryte na kartach powieści Agnieszki Olejnik. Dziewczyna z porcelany kusi subtelnym i delikatnym tytułem, zachwyca prostą a zarazem kobiecą okładką, ale kryje w sobie historię, którą można by określić jednym krótkim stwierdzeniem: samo życie!

Powieść Agnieszki Olejnik to plątanina skomplikowanych ludzkich scenariuszy, które układają się w zawiłe losy bohaterów i ich bliskich. Każdy scenariusz pociąga za sobą konsekwencje i decyzje, jakie wywrą wpływ na życie Michała i Zuzanny. Wydarzenia, które mogłyby stanowić tło barwnej i emocjonującej telenoweli, zostały wpisane w szarą prozę polskiego życia. Codzienne problemy, śmierć, choroba, zdrada. Czytelnik odkrywa je stopniowo, choć nietrudno domyślić się, co przyniesie ciąg dalszy opowieści. Nie to jest jednak najważniejsze. Na pierwszy plan wysuwają się relacje międzyludzkie, cała gama uczuć i emocji, nie zawsze pozytywnych. Sprawiają one, że powieść czyta się z zapartym tchem, pragnąc poznać pobudki i kolejne posunięcia bohaterów.

Dziewczyna z porcelany jest na swój sposób opowieścią o miłości, ale jest to miłość pozbawiona lukru, doprawiona goryczą i wymagającą. Czego wymaga? Dojrzałości. Mądrego spojrzenia na otaczający nas świat i to, co niesie los. Powieść Agnieszki Olejnik udowadnia, że z chwilą ukończenia osiemnastego roku życia wcale nie stajemy się dorośli. Dorosłość zdobywamy wraz z życiowym doświadczeniem i mądrością, a to jak szybko nam się to uda, w dużym stopniu zależy od nas samych.

Napisana prostym i przystępnym językiem książka, która opowiada o miłości, ale ani odrobinę nie jest romansem. Historia opowiedziana męskim głosem, który momentami przybiera ton obrażonego, impulsywnego chłopczyka. Realna, prawdziwa, momentami bolesna, momentami zagmatwana, świetna i dla relaksu i dla refleksji.

Każdy z nas potrzebuje miłości. To ona pozwala nam być szczęśliwym i patrzeć optymistycznie w przyszłość. Gdy kochamy, wszystko wydaje się łatwiejsze, a problemy życia codziennego nie są już tak istotne. Jednak miłość tak jak życie, nie zawsze jest prosta. Agnieszka Olejnik w swojej najnowszej książce, pokaże nam że miłość, nie jedno ma oblicze.

„Za górami, za lasami, nad jeziorem na skraju lasu mieszkał sobie pewien indiański chłopiec. Był jeszcze smarkaty, nie wiele wiedział o życiu i o sobie samym. A już zupełnie nic nie wiedział o miłości. Pewnego dnia znalazł figurkę cudnej urody. Była to laleczka z białej porcelany.” *str. 303

Michał to przebojowy student informatyki. Jego życiem rządzą pieniądze i piękne kobiety. W wolnych chwilach fotografuje i pracuje jako model. Pewnego dnia, jeden telefon wywraca jego uporządkowane życie do góry nogami. Musi wrócić do rodzinnego miasteczka, by zająć się swoim młodszym bratem. Nie jest to jednak proste. Ciężko odnaleźć mu się w nowej sytuacji i poukładać swoje życie, a opieka nad małym Tomaszkiem zdaje się całkowicie go przerastać. Gdy poznaje Zuzannę, nauczycielkę języka rosyjskiego i rozwódkę, wszystko się zmienia. Kobieta jako że już kiedyś zajmowała się małym Tomkiem, z wielką przyjemnością pomaga Michałowi. Między nimi nawiązuje się nić porozumienia, a Michał któremu kobieta na początku wydała się mało atrakcyjna, zaczyna zauważać jej zalety. Zuzanna go fascynuje. Okazuje się jednak, że samo uczucie i chęć, nie wystarczy, aby nawiązać trwałą relację.

„Dziewczyna z porcelany” to kolejna książka Agnieszki Olejnik, kierowana do dojrzałego czytelnika. Jest to piękna historia o radzeniu sobie z przeciwnościami losu, o dojrzewaniu i o miłości. Ale też o zaufaniu i sztuce wybaczania. Historia niesamowita, prawdziwa aż do bólu i poruszająca każdą strunę w naszej duszy. Chwytająca mocno za serce i nie dająca o sobie zapomnieć. To książka którą się chłonie, każda kartka to istna uczta literacka, a kunszt i lekki styl autorki wręcz hipnotyzują. Podczas czytania przepadłam bez reszty, zostałam porwana w wir wydarzeń i emocji, z których potem ciężko było mi się otrząsnąć. Czasem płakałam, czasem się śmiałam, ale wciąż nie mogłam wyjść z podziwu dla talentu pisarskiego pani Olejnik. Ta książka jest absolutnie genialna, a historia w niej zawarta jest idealna w każdym calu.

„(…) kto raz poznał miłość, już nigdy nie przestanie za nią tęsknić.” *str. 202

Michał, główny bohater książki, ma ze sobą problem, którego niestety nie dostrzega. Pomimo swoich dwudziestu czterech lat na karku dalej jest chłopcem, któremu tak naprawdę nie spieszy się by dorosnąć. Studiuje, fotografuje i zajmuje się modelingiem. Prowadzi lekkie i beztroskie życie. Jest typowym kobieciarzem i zmienia partnerki jak rękawiczki. Nie zamierza się wiązać na stałe, a przelotne znajomości są dla niego idealnym rozwiązaniem. Liczy się tu i teraz, a zaprzątanie sobie głowy, tym co będzie kiedyś, to całkowita strata czasu. Wszystko się jednak zmienia gdy jego rodzice giną w wypadku. Michał musi porzucić życie w wielkim mieście i wyjechać do rodzinnej miejscowości, by zająć się swoim czteroletnim braciszkiem. Choć sytuacja na początku go przerasta, wie że musi wziąć się w garść i stawić czoło nowej rzeczywistości. Powoli dokonuje się w nim przemiana. Uczy się odpowiedzialności, jak również miłości do małego Tomka, którego wcześniej tak naprawdę nie dostrzegał. Gdy w jego życiu pojawia się Zuzanna, następuje w nim kolejna zmiana. Nieśmiałe uczucie które powoli rodzi się między nimi, na początku go przeraża. Jednak gdy wybucha namiętność, ciężko nad nią zapanować. Michał czuje że się zakochał, a i Zuzanna otwiera dla niego swoje serce. Jest to początek nowej miłości i uczucia, z którym oboje będą musieli sobie poradzić.

Agnieszka Olejnik pisze pięknie o miłości. Jednak nie jest to miłość łatwa. Posiada wiele rys i pęknięć, jest skomplikowana i trudna. Wymagająca dojrzałości i mądrości. Spojrzenia na życie z zupełnie innej strony i perspektywy. To miłość która uczy zrozumienia, która daje wiarę i siłę. Taka która odmienia i kruszy lód w sercu. Miłość która potrafi pokonać wszelkie przeciwności losu i wypełnić pustkę. „Dziewczyna z porcelany” to również opowieść o rodzinie. Michał nigdy nie był blisko z rodzicami, a ich śmierć uzmysławia mu, że tak naprawdę nic o nich nie wiedział. Odkrycie prawdy i tajemnic które ukrywali przed nim przez lata, całkowicie zmienia ich obraz. Dziś Michał musi zmierzyć się, nie tylko z prawdą, ale również zaakceptować błędy i wybory, których dopuścili się w przeszłości jego rodzice.

„Czasem trzeba zrobić kilka kroków do tyłu, nie gadać z samym sobą, tylko zwyczajnie porozmawiać z kimś z zewnątrz, żeby zobaczyć to, co oczywiste.” *str. 215

„Dziewczyna z porcelany” to emocjonująca powieść, opowiadająca o ludzkich wyborach i błędach, o odpowiedzialności za innych i odnajdowaniu w sobie siły. Opowieść o dojrzewaniu do miłości i wybaczaniu. O tym że nigdy nie wolno się poddawać i nawet pomimo utraconej nadziei, walczyć o to co kochamy. Agnieszka Olejnik stworzyła piękną, mądrą i ciepłą opowieść, która was urzeknie i oczaruje. Zostawi ślad w waszych sercach i zmusi do refleksji. Przeczytajcie, jestem pewna że nie będziecie żałować.

BRUNETTE BOOKS

Mam dla Was propozycję książki, która skradnie Wasze serca. To idealna książka dla fanów literatury obyczajowej.

Student Michał lubi dobrze zabawić się i unika zobowiązań. Pewnego dnia odbiera telefon, który zmienia wszystko w jego życiu. Rodzinna tragedia sprawia, że beztroski chłopak musi stać się odpowiedzialnym mężczyzną. Wraca w rodzinne strony, aby zaopiekować się młodszym bratem. Poznaje sąsiadkę Zuzannę, która chce mu pomóc.

Co wyniknie z ich relacji?

"Dziewczyna z porcelany" to niezwykle wciągająca i wzruszająca historia miłosna o beztroskim chłopaku, który musi natychmiast dorosnąć. Poznajemy Michała, który musi porzucić dotychczasowe życie jakie prowadził w dużym mieście i przenosi się w rodzinne strony. Na początku bardzo mnie irytował. Obserwujemy jak jego życie wywraca się do góry nogami poprzez tragedię rodzinną. Michał dostanie bolesną lekcję życia i to go zmieni. Z zapartym tchem obserwowałam jego przemianę.

To historia, która pokazuje, że do prawdziwej miłości trzeba dojrzeć, bo czasami ktoś nas nie zainteresuje na początku znajomości, a potem może stać się naszą miłością.

Autorka dostarczyła mi mnóstwo emocji i doprowadziła do łez. Uwielbiam czytać takie mądre i wartościowe powieści. Ta zmusza do refleksji i zastanowienia się nad tym , co w życiu jest najważniejsze.

Lekki styl autorki nie pozwala oderwać się od tej książki ani przez chwilę. Przeczytałam w błyskawicznym tempie.

Czekam na kolejne powieści autorki.

Polecam z całego serca!