Dziewczyna bez gwiazdy

“Pełna niebezpieczeństw wojenna odyseja mojej rodziny roi się od decyzji wymykających się zrozumieniu”.

Przejmująca opowieść o rodzinie Basiaków. Alina Peretti ma ponad dziewięćdziesiąt lat, od jakiegoś czasu zmaga się z demencją starczą. Gdy miała osiem lat wybuchła II wojna światowa, wszystko, co dobre w jej życiu nagle się skończyło. Została razem z matką wieziona na Sybir, doświadczyła bezmiaru okrucieństwa, głodu, zimna, strachu. Po ucieczce trafiła do obozu przejściowego w Szwecji, jednak matka Aliny postanawia wrócić do Polski. Kobieta ma zamiar odszukać pozostałe dzieci, które wcześniej porzuciła na pastwę losu. Alina przeżyła Powstanie Warszawskie i pobyt w Auschwitz. Jej syn Jacques, czując, że życie matki nieuchronnie się kończy, postanowił spisać jej wspomnienia.

Nie jest to łatwa lektura…

Powieść do głębi mnie poruszyła. Są to wspomnienia, które przenoszą nas do czasów II wojny światowej i ukazują pokomplikowane relacje rodzinne. Wspomnienia, słowa matki, z których syn w niesamowity, spójny sposób potrafił przelać na papier. Stworzył opowieść, która całkowicie przykuwa uwagę. Rodzinę Basiaków łączyły specyficzne, trudne relacje i to one miały duży wpływ na życie Alice. Duża dbałość o szczegóły, miejsca, w których przebywała nasza bohaterka. W całość umiejętnie wplatane fakty historyczne i tarot, który był bardzo ważny dla matki Alice i któremu ślepo ufała.

Przez całe życie Alina wypierała swoje traumy. To, czego doświadczyła, przeżyła, była świadkiem, mogłoby złamać niejednego. Jej życie po skończeniu wojny było intensywne, zdobyła tytuł inżyniera, pracowała jako architekt, biegle władała sześcioma językami, podróżowała po świecie.

Wyjątkowe, trudne, poruszające, bolesne świadectwo o ludziach, którym dane było przeżyć piekło na ziemi. Lektura ważna i potrzeba, każdy powinien ją przeczytać. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

„Nie można wiedzieć wszystkiego – mówi. – To coś, czego uczysz się z wiekiem. Życie jest pełne luk i czasem lepiej pogodzić się z tym, że one stanowią część historii. To właśnie luki sprawiają, że wszystkie pewne punkty twojego życia – to, kogo kochasz i twoje wspomnienia – stają się jeszcze ważniejsze”.

Alina Peretti, Polka, która przeżyła wywózkę na Sybir, powstanie warszawskie i obóz w Auschwitz. Po wojnie studiowała architekturę na Uniwersytecie Wrocławskim. Po skończeniu nauki wraz z bratem wyemigrowała najpierw do Francji, a później do Wielkiej Brytanii, gdzie wyszła za mąż i pracowała jako architekt. Jej jedyny syn, Jacques Peretti, który pracuje jako dziennikarz „Guardiana”, w momencie znacznie postępującej demencji matki, postanowił napisać jej biografię. Doskonale zdawał sobie sprawę, że jest to ostatni moment, by spisać historię jego rodziny i utrwalić wspomnienia Aliny.

Alina Peretti dzisiaj ma ponad dziewięćdziesiąt lat. Kiedy wybuchła II wojna światowa była osiemioletnią dziewcznką. Wyjeżdżając z Warszawy wraz z matką nie przypuszczała, że jeżeli kiedyś będzie jej dane tu wrócić. Została wywieziona na Sybir, trafiła do obozów przejściowych, by w końcu znaleźć schronienie w Szwecji, gdzie mogła czuć się bezpiecznie. Jednak jej matka postanowiła wrócić do Warszawy, by odnaleźć pozostałe dzieci, choć nie miała pewności, czy nadal żyją. Cudem ocalałe po powstaniu warszawskim, Alina wraz z matką i starszą siostrą trafiły do miejsca, z którego tylko nielicznym udało się ocaleć – do Auschwitz.

.

„Dziewczyna bez gwiazdy” to wyjątkowa książka. Nie tylko ze względu na tematykę, ale głównie na sposób, w jaki została wydana. Autor w przepięknym stylu przelał na papier wspomnienia swojej mamy dotyczące przeżyć podczas drugiej wojny światowej, ale również zamieścił w niej rozmowy, jakie między sobą prowadzili w czasie powstawania biografii. Książka nie należy do łatwych, bowiem autor zabiera nas w podróż do najbardziej okrutnego czasu w historii Polski, w bardzo obrazowy sposób relacjonuje wydarzenia, których świadkiem była jego mama. Historia Aliny i jej rodziny pochłania nas bez reszty, wciąga czytelnika w wir przerażających wydarzeń i sprawia, że nic, co wokół nas nie ma znaczenia. Wydarzenia opisane w książce są zatrważające, jednak czytelnik chłonie kolejne strony z niesamowitym zaangażowaniem i ciekawością, jakby czytał powieść, od której oczekuje szczęśliwego zakończenia.

Przyznaję, że nie czytałam opisu. Wzięłam książkę do ręki z myślą, że trzymam w niej kolejną historię, w której autor swoją fabułę osadził w czasach wojennej zawieruchy. Nic bardziej mylnego. „Dziewczyna bez gwiazdy” to wspomnienia Aliny, które z każdym dniem coraz bardziej się zacierają i które jej syn, Jacques, z niezwykłą delikatnością i wrażliwością przelał na papier, dzięki temu ocalił je od zapomnienia.

Bardzo ważne jest, byśmy nigdy nie zapomnieli tego, czego doświadczyli nasi przodkowie podczas drugiej wojny światowej. Dzisiaj, tak bardzo żałuję, że nie mam już nikogo, z kim mogłabym porozmawiać i wspomnieć te trudne i bardzo bolesne czasy. Gdyby istniała taka możliwość, gdybym mogła cofnąć się w czasie, na pewno porozmawiałabym z moimi dziadkami. Żałuję, że kiedy było to możliwe, temat drugiej wojny światowej nie interesował mnie tak, jak dzisiaj.

Zachęcam do lektury wszystkich, nie tylko tych, których interesuje historia, tę książkę powinien przeczytać każdy, bowiem jest to najprawdziwsze świadectwo okrucieństwa, jakiego doświadczyli nasi rodacy z rąk nazistów.

Gdy Alina Peretti zaczyna zmagać się z demencją jej syn dochodzi do wniosku, że to ostatni moment by spisać wspomnienia matki. Gdy Alina miała osiem lat wybuchła druga wojna światowa i cały świat dziewczynki legł w gruzach. Wraz z matką zostały wywiezione na Sybir, a po ucieczce trafiły do obozu przejściowego w Szwecji. By odszukać pozostałe dzieci matka Aliny Olga postanawia wrócić do Warszawy gdzie udało im się przetrwać lata wojny i powstanie Warszawskie ale na sam koniec trafiły wraz z jej starszą siostrą Jutą do obozu w Auschwitz.

„Dziewczyna bez gwiazdy” to niezwykła historia w której nie brakuje skomplikowanych realizacji rodzinnych czy opisów codzienności. To właśnie te relacje pomiędzy rodzeństwem czy matką jak i ślepa wiara w karty tarota Olgi zaskoczyły mnie najbardziej. Każdą decyzję tak naprawdę poprzedzała stawianiem kart. Olga była jednocześnie bardzo despotyczna. Momentami miałam również wrażenie, że każdy z bohaterów żyje tak naprawdę obok siebie nie patrząc na innych. Warto również zauważyć, iż autor zadbał o odpowiednie zachowanie i przestawienie faktów historycznych. Dzięki temu bez problemu możemy wyobrazić sobie sytuacje w jakich znalazła się nasza bohaterka.

To niezwykłe świadectwo pokazujące jak wszystko zależy od puntu widzenia czy indywidualnych doświadczeń. To poruszająca opowieść którą zdecydowanie warto poznać gdyż los ich nie oszczędzał. Nie brakuje tu emocji, a przy tym całość zmusza do zastanowienia i refleksji. Naprawdę warto sięgnąć.