| Seria: | Klasyka literatury polskiej i światowej |
| Oprawa: | Twarda |
| Rok wydania: | 2021 |
| Ilość stron: | 196 |
| Wydawnictwo: | SBM |
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Klasyka literatury polskiej i światowej
Wcale nie dziwi mnie, że książka jest uznana za jeden z najlepszych klasyków. Powieść uważam za ponadczasową.
Oscar Wilde idealnie odzwierciedlił założenia epoki i w postaci Doriana przedstawił nam odzwierciedlenie dandysa. Autor podjął wszystkie z problemów epoki: sztuki, piękna, moralności i przemijania. W zachowaniu Doriana widzimy jak z niewinnego i pięknego człowieka staje się osobą okrutną, dla której liczą się tylko rzeczy materialne i powierzchowność. Ma obsesję na punkcie przemijalności czasu. Mimo, że dzięki portretowi rzeczywiście pozostaje piękny jak w dniu jego ukończenia to jego dusza staje się coraz brzydsza. Jego moralność całkowicie upadła i już nigdy nie będzie w stanie cofnąć czasu.
Uważam, że zdecydowanie większość społeczeństwa powinna znać tę książkę. Co prawda monologi mogą być nużące dla osób, które za literaturą klasyczną nie przepadają, ale dla tych którzy są jej fanami będą najlepszym aspektem powieści. Język jest zachwycający. Oprócz tego historia jest niezmiernie ciekawa i wywołuje w nas dreszcze.
Zdecydowanie polecam ją każdemu.
Dwudziestego czerwca 1890 roku na łamach czasopisma Lippincott's Monthly Magazine zostaje opublikowana powieść Oscara Wilde - Portret Doriana Graya. Wywołała ona ogromną falę krytyki i właściwie z miejsca została okrzyknięta skandalizującą, zaś sam autor dorobił się reputacji pozbawionego moralności dandysa. Wkrótce później ukazała się poprawiona wersja książki, lecz autor już nigdy nie odzyskał dawnego wizerunku. Wobec takich okoliczności nachodzi aż wątpliwość jak to jest możliwe, że o Portrecie Doriana Graya nie zapomniano, a wręcz przeciwnie - zyskuje ON coraz to nowych czytelników o czym świadczą kolejne wznowienia oraz ekranizacje.
Książka opowiada o tym jak utalentowany malarz Basil Hallward portretuje Doriana Graya – niezwykle przystojnego młodzieńca o szlachetnych, delikatnych rysach twarzy i złotych lokach. Pewnego dnia studio artysty odwiedza lord Henry Wotton, dystyngowany cynik, który jest zaintrygowany urodą i osobowością chłopaka. Uświadamia mu jak wielką potęgę ma młodość i piękno, dzięki którym może zdobyć wszystko, czego zapragnie. Dorian zafascynowany słowami Wottona wypowiada życzenie, aby to osoba na obrazie starzała z wiekiem i pod wpływem popełnionych grzechów, a nie ON sam. Nie wie jednak jakie przekleństwo na siebie ściągnął... Starzejący się portret stanie się przypomnieniem o popełnionych przez Doriana grzechach i niegodziwościach...
Ocenianie i interpretowanie takiej klasyki jak Portret Doriana Graya jest zawsze dla mnie ogromnym wyzwaniem. Z tego względu, że o powieści Wildego napisano już z pewnością bardzo dużo, to nie będę się silić na odkrywczą interpretację, tylko skupię się na ogólnych wrażeniach z lektury. Wilde porusza w książce temat, który w jego czasach był właściwie tematem tabu i który uważano za obrzydliwy i okropny - czyli homoseksualizm. Chociaż w kolejnych wersjach powieści usunięto wszelkie słowa to znamionujące, to za sprawą świetnego tłumaczenia Marii Feldmanowej, możemy wyłapać bardzo ulotne i niejasne aluzje dotyczącego prawdziwej fascynacji Basila Dorianem oraz jakim tajemniczym rzeczom jakim oddaje się młodzieniec nocami. Jednak wbrew pozorom nie jest to główny temat powieści, ponieważ książka w zamyśle nie miała być pochwałą zła i zepsucia, o co oskarżano autora, lecz krytyką ludzkich wyobrażeń o pięknie i tego co są gotowi zrobić, aby je zachować. Treść książki, a właściwie przesłanie jakie niesie bardzo łatwo odnieść do współczesnych czasów, co tylko pokazuje jak ponadczasowa jest to historia. Chyba wszyscy się ze mną zgodzą, że obecnie panuje na świecie wręcz kult piękna i zdrowego wyglądu a telewizja i internet odgrywają w tym znaczącą rolę. Kto z nas nie słyszał bowiem o osobach poddającym się licznym operacjom plastycznym, odbywającym ciężkie treningi, czy biorących suplementy diety, aby tylko lepiej wyglądać. Świetną konkluzję wysnuł autor posłowia z którą całkowicie się zgadzam, że ludzkość jak nigdy przedtem, zaprzedała się utopijnej wierze w to, że piękno wzbogaca i czyni człowieka lepszym...
Jedną z rzeczy, które ogromnie sobie cenię u wydawnictwa Vesper jest dbałość o każdy najmniejszy szczegół. W wydaniu, które miałem okazję czytać zachowano pierwsze polskie tłumaczenie z późniejszymi poprawkami, autorstwa Marii Feldmanowej. Jest to przekład który idealnie oddaje klimat epoki, dbałość o piękno języka oraz odsłania przed czytelnikiem prawdziwe znaczenie wielu ocenzurowanych scen. Ponadto karty powieści zdobią piękne ilustracje i secesyjne zdobienia autorstwa Henry’ego Westona Keena - znanego ilustratora, litografa oraz symbolisty, które idealnie współgrają z treścią. Wisienką na torcie, która odkrywa przed czytelnikiem całe morze znaczeń i informacji jest posłowie. Jest ono autorstwa dr. Tomasza Kaliściaka - literaturoznawcy i adiunkta na Uniwersytecie Śląskim w Katowicach. Na blisko 30 stronach przybliża okoliczności powstania Portretu Doriana Graya, jak go odebrano i jak został ostatecznie zmieniony. Wspomniane są również inspiracje i wykorzystane motywy, inne dzieła Wildego a także krótki życiorys autora - jego miłości oraz tragiczny koniec. Ponadto Tomasz Kaliściak wspomina pokrótce o pierwszym wydaniu Portretu Doriana Graya w Polsce, wspomnianym przeze mnie tłumaczeniu i ilustracjach zawartych w tym wydaniu. Nie są to bynajmniej wszystkie kwestie jakie autor porusza, ale chyba te najważniejsze. Można zastanawiać się nad sensem umieszczania tego typu publikacji w książce, skoro w zasadzie wszystko można w dzisiejszych czasach przeczytać w internecie. Moim zdaniem, jest to jednak niesamowity dodatek do książki, będący niesłychaną kopalnią wiedzy i bez niego nie wiedziałbym o wielu rzeczach a sama książka z pewnością nie wywarłaby na mnie tak dobrego wrażenia.
Portret Doriana Graya jest wspaniałą klasyką, która w ogóle nie straciła na znaczeniu. Jest to przede wszystkim krytyka piękna i starań jakie jesteśmy w stanie podjąć, aby być dłużej pięknym. Jeśli rozejrzymy się dookoła, to zobaczymy jak bardzo dzisiejszy świat jest wyścigiem o piękno, zdrowy wygląd i piękne ciało. Polecam!
Za możliwość przeczytania książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Vesper!
[Adres usunięty]
Cena młodości
Czasem warto uważać na życzenia, nigdy nie wiemy kto im się przysłuchuje. Życzenia, które pragniemy by spełniły się za wszelką cenę są niebezpieczne i destrukcyjne, a cena, którą przyjdzie za nie zapłacić, jest wysoka.
Malarz Basil Hallward maluje portret przystojnego młodzieńca, Doriana Graya. Ten po rozmowie z ich wspólnym przyjacielem, sir lordem Henrym, dotyczącej ulotności młodości, a także po spojrzeniu na ukończony portret, ubolewa nad faktem, że on na obrazie pozostanie młody i tak piękny na zawsze, gdy on, model zestarzeje się i zbrzydnie. Wtedy to, wypowiada życzenie, że oddałby wszystko, nawet duszę, za to by pozostać wiecznie młodym. Od tej chwili Dorian zacznie staczać się moralnie, lata będą upływać, jego uroda i młodość pozostaną bez zmian, zaś wszystkie postępki, grzechy Graya będą odznaczać się na portrecie, który stanie się swoistym symbolem sumienia Doriana, które on za wszelką cenę będzie chciał zagłuszyć, uciszyć.
"Portret Doriana Graya" to klasyk literatury angielskiej, dlatego od dawna chciałam go przeczytać. I jest to lektura wstrząsająca, poruszająca i zapadająca w pamięć. Jest to także idealna lektura do dyskusji, bowiem to co Wilde nam tutaj przedstawia, można interpretować na kilka sposobów. Postępujące zepsucie bohatera, które odzwierciedla obraz, może być ceną, którą musi on ponieść za utrzymującą się młodość, może być także wynikiem przebywania z lordem Henrym, który jest przedstawiany w książce jako bardzo zepsuty i toksyczny człowiek, który zatruwa umysł i duszę Doriana, kreując potwora pozbawionego uczuć wyższych. Może być to także wynik zbytniego wpatrzenia w siebie, samozadowolenia, samouwielbienia, wręcz narcyzmu głównego bohatera, podsycanego przez Hallwarda i Henry'ego.
Autor w fenomenalny sposób przedstawia nam upadek człowieka, to jak łatwo ulega on złu, jak postępująca demoralizacja zabija w nim empatię, współczucie, jak człowiek złapany w sidła zła, miota się, szarpie, próbuje walczyć z sumieniem, które jeszcze przemawia, jeszcze dręczy, nie daje spokoju, jak próbuje je zagłuszyć, uciszyć, co ostatecznie kończy się dramatycznie.
Powieść ta ukazała się w 1890 roku i spotkała się z falą krytyki i została uznana za skandaliczną i niemoralną. Taka ocena wydaje mi się krzywdząca i niesłuszna, bowiem powieść ta na pewno jest brutalna, mocna i niezbyt przyjemna, ale pokazuje prawdę o nas, o ludziach, pokazuje, że zło na zewnątrz może być piękne, urocze, przystojne, a dopiero wnętrze odkrywa prawdę, tam zło skrywa swój prawdziwy, odstręczający portret, który ukazuje wielkość zepsucia i zdemoralizowania. Pokazuje też, że z życzeniami trzeba uważać, i że nie da się zatrzymać czasu i młodości, że należy pogodzić się z upływającym czasem i ze starością, która jest normalną koleją rzeczy. Cieszę się, że ją przeczytałam i polecam Wam jej lekturę, bo warto ją przeczytać.
Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zysk i S-ka.
Dorian Gray to młody mężczyzna, którego uroda budzi ogólny zachwyt. Pewnego dnia, przyglądając się swojemu własnemu portretowi, nieopatrznie wypowiada słowa, że za wieczną młodość oddałby nawet duszę. Tak zaczyna się ta ponadczasowa powieść, mówiąca o zepsuciu moralnym, próżności oraz samolubności. Z czasem nie straciła na wartości, wręcz przeciwnie - w końcu wielu z nas wiele oddałoby za urodę. W narcystycznym Dorianie zobaczyć można samego siebie, co skłania do refleksji.
Książkę charakteryzuje niepowtarzalny styl. Z początku trochę męczący, po paru stronach przypadł mi do gustu. Dodatkowo na uwagę zasługuje specyficzna, ponura atmosfera, świetnie dopełniająca opowieść o przemianie człowieka.
Zdecydowanie warto poświęcić parę jesiennych wieczorów, żeby się z tą historią zapoznać.
„Ludzie znają dziś cenę wszystkiego, nie znając wartości niczego”, czyli ponadczasowa klasyka.
Portret Doriana Graya to jeden z klasyków i pewnie większość z was ma tę książkę już za sobą. Ja nie miałam jeszcze okazji, by bliżej się jej przyjrzeć, dlatego, gdy tylko zauważyłam to wydanie z Zysk i S-ka postanowiłam dać jej szansę.
Pierwsze polskie nieocenzurowane wydanie skandalizującej opowieści o skutkach ulegania złu, która od ponad wieku fascynuje kolejnych czytelników.
Dorian Gray to młody mężczyzna o niezwykłej urodzie, zakochany w ubogiej aktorce. Zgadza się pozować znanemu malarzowi z londyńskiej bohemy. Kiedy Dorian Gray ogląda swój portret, wypowiada pochopne życzenie, że oddałby wszystko, aby zachować młodość i urodę, nawet za cenę duszy. W zamian za to twarz na obrazie starzeje się i oszpeca w miarę postępującego zepsucia moralnego bohatera. Pewnego dnia, znużony dotychczasowym rozwiązłym i okrutnym życiem, Dorian Gray postanawia zniszczyć portret...
Pierwodruk książki ukazał się w miesięczniku „Lippincott's Monthly Magazine” w 1890 roku. Powieść od razu spotkała się z falą krytyki i została okrzyknięta skandalem. Wtedy nikt chyba nawet nie podejrzewał, że Portret Doriana Graya stanie się jednym z najważniejszych dzieł literatury angielskiej, na stałe przynależącym do światowego kanonu.
To jedna z tych książek, które wywołują skrajnie różne wrażenia. Portret Doriana Graya to powieść przedstawiająca próżnych bohaterów, okrucieństwo oraz samolubność. Opowiada o moralności, ukazuje jaki wpływ mają na nas inne osoby i co tak naprawdę w nas tkwi. Dla głównego bohatera liczy się tylko jego własne piękno. Jak na tamte czasy powieść była dosyć odważna. Mamy tutaj także wątki wskazujące na relację homoseksualną pomiędzy Dorianem, a Basilem, co w tamtej epoce było tematem tabu i budziło wielką odrazę.
Książka porusza wiele tematów i tych ważnych, ale i tych nudniejszych. Czyta się ją dosyć wolno, nie jest to łatwa lektura. Wiele razy wywołała u mnie także złość, gdy się nie zgadzałam z przekonaniami bohaterów. Panuje tutaj mroczna i duszna atmosfera, która idealnie pasuje do przemiany Doriana. Historia jest ponadczasowa, pełna archaicznych wyrażeń i ukazująca klimat epoki. Na pewno można o niej wiele opowiadać i rozważać oraz interpretować. Sporo tutaj filozofii oraz rozważań bohaterów. Opisy są barwne i rozległe oraz piękne.
Myślę, że książka spodoba się wielu osobom, ale znajdzie się równie tyle samo czytelników, których nie zachwyci. Jest to na pewno ciekawa książka, ukazująca mroczną stronę duszy. Ja mam mieszane odczucia – nie do końca wiem, czy mi się podoba (tak pół na pół). Wydanie tej książki jest świetnie i bardzo przyjemne dla oka. Jest to także nieocenzurowana wersja, a tłumaczenie jest naprawdę dobre, dzięki czemu język nie jest tak ciężki, jak mógłby być. Zazwyczaj właśnie mamy do czynienia z wersją ocenzurowaną (pierwotna wersja tej książki wywołała wielkie oburzenie). Myślę, że każdy sam powinien przekonać się, czy to jest lektura dla niego.
