Dzienniki zbrodniarzy z Auschwitz

Tych dwoje przeszło do historii przez wzgląd na swe bestialskie czyny, których dokonali w obozie Auschwitz-Birkenau. Teraz Joseph Mengele i Irma Grese powracają na karty literatury dzięki Christopherowi Machtowi i Annie Lerke w książce pt. „Dzienniki zbrodniarzy z Auschwitz” z oferty Wydawnictwa Bellona.

Kto zna prozę Machta, ten wie, że autor wyspecjalizował się w paradokumencie. Na kartach jego książek postacie z historii XX wieku ożywają, udzielają wywiadów, dzielą się wspomnieniami i dywagują nad politycznymi aspektami ich życia. Nie inaczej jest i tym razem. Książka składa się bowiem z dwóch części: zapisków „Anioła Śmierci” i wspomnień „Pięknej Bestii”, za sprawą których poznajemy dzieciństwo, młodość i zbrodniczą działalność obozową tej wyjątkowo bezwzględnej pary bohaterów.

Choć sam pomysł na zestawienie dwóch postaci wydaje się interesujący, w trakcie lektury da się zauważyć dysproporcję pomiędzy obiema częściami. Więcej miejsca poświęcono Mengelemu, którego historia jest bardziej rozbudowana i szczegółowa. Jego zapiski obejmują nie tylko działalność w Auschwitz, ale też szeroki kontekst polityczny i powojenny. Na tym tle wspomnienia Irmy Grese wypadają skromniej, przez co można odnieść wrażenie, że stanowią raczej dodatek niż równorzędną część książki. Szkoda, bo potencjał tej postaci z pewnością pozwalał na bardziej pogłębioną opowieść.

Szczególną uwagę zwracają wzmianki Mengelego o rzekomych planach Hitlera dotyczących sojuszu z Polską przeciwko Sowietom. Warto jednak pamiętać, że mamy do czynienia z powieścią stylizowaną na pamiętnik, dlatego podobne treści należy traktować jako element kreacji literackiej, a nie potwierdzony fakt historyczny.

„Dzienniki zbrodniarzy z Auschwitz” to pozycja dla czytelników lubiących historyczne paradokumenty i alternatywną formę opowiadania o znanych postaciach. Mimo zachwianych proporcji między historią Mengelego i Grese książkę czyta się płynnie, a jej największym atutem pozostaje umiejętność pobudzania ciekawości i zachęcania do samodzielnego zgłębiania historii.

Tematyka II wojny światowej od zawsze wzbudzała we mnie ogromne zainteresowanie, dlatego po „Dzienniki zbrodniarzy z Auschwitz” sięgnęłam bez chwili wahania. To książka, która pokazuje historię z perspektywy Josefa Mengele i Irmy Grese – osób, których nazwiska do dziś budzą grozę i kojarzą się z Auschwitz-Birkenau.

Najbardziej zaciekawiło mnie to, że autor nie skupia się wyłącznie na samych wydarzeniach, ale pokazuje również sposób myślenia tych postaci. Czytając kolejne strony, trudno uwierzyć, że można było być tak głęboko przekonanym o słuszności własnych działań i jednocześnie nie dostrzegać cierpienia drugiego człowieka. Szczególnie zapadła mi w pamięć historia Josefa Mengele, który nawet po wojnie nie postrzegał siebie jako winnego.

Duże wrażenie zrobiła na mnie również postać Irmy Grese. Młoda strażniczka, która zasłynęła bezwzględnością wobec więźniów, pokazuje, że zło nie ma jednego oblicza i nie zależy od wieku.

Książkę czytało mi się bardzo dobrze. Autor potrafi zainteresować czytelnika historią i sprawić, że kolejne rozdziały pochłania się z dużym zainteresowaniem. To lektura, która skłania do refleksji i pozwala spojrzeć na znane wydarzenia z mniej oczywistej perspektywy.

Jeżeli interesujecie się historią II wojny światowej i szukacie książki, która zostawia po sobie wiele przemyśleń, „Dzienniki zbrodniarzy z Auschwitz” są pozycją, po którą zdecydowanie warto sięgnąć.

Czym były obozy zagłady, wiedzą wszyscy. Znane są metody działania, wiadomo, że przeprowadzono w nich eksperymenty medyczne, wszyscy znają dr Mengele.

Wszyscy też wiedzą jak bardzo wyprane były nazistowskie mózgi. Ale kiedy czyta się prywatne zapiski zbrodniarza, jego punkt widzenia, jego brak skruchy, to nadal zadziwia, że można być tak chorym i tak bardzo pozbawionym człowieczeństwa...

Przeczytałam mnóstwo literatury obozowej, mniej i bardziej uderzającej. Nie sądziłam, że jeszcze coś będzie w stanie mnie zaskoczyć, czy przerazić.

W tej książce znajdujemy dzienniki, notatki zapisane przez samego Josepha Mengelego. Szczegółowe opisy przeprowadzanych eksperymentów, infekowania ran, wstrzykiwania chorób, zszywania z sobą dwóch ciał. Euforia, jaką czuł obserwując cierpienie swoich ofiar, które dla niego były wyłącznie materiałem badawczym. Obsesja na punkcie bliźniąt i karłów oraz kolekcjonowania ich gałek ocznych.

A najgorsze jest to, że nie poniósł żadnej kary. Żył sobie spokojnie w Brazylii i dopiero w latach 70. umarł bez cienia skruchy.

Drugą część stanowią zapiski Irmy Gresle, nazywazmnej "piękną bestią", choć co do tej pięknej, to ja osobiście mam spore wątpliwości. Kobieta, a właściwie jeszcze dziecko, chore z pożądania, które nie miało problemu z zabijaniem ludzi jak muchy. Ona przynajmniej poniosła karę. Została powieszona w brytyjskim więzieniu.

Oboje siebie warci, co zresztą doprowadziło do ich romansu.

Oboje wyprani przez ideologię, z oczami przeslonietymi przez małego pajaca z wąsem.

Straszne, przerażające...

Od początku wiedziałam, czego się spodziewać sięgając po te zapiski, jednak nie sądziłam, że coś w tej tematyce będzie w stanie jeszcze tak bardzo mnie poruszyć.

Myślę, że to jedna z lepszych książek w kategorii literatury obozowej (jeśli można tak powiedzieć), która przez spaczenie nazistów, pozwala jeszcze lepiej zrozumieć cierpienie ofiar.

🍂 Zobaczyłam ich oboje [RECENZJA] 🍂

Będąc w obozie w oczy rzuciły się dwie postacie, mężczyzna szaleniec, który stał na rampie i "segregował" ludzi i kobieta, bardzo młoda, która trzymała w dłoni gruby pejcz. Oboje mnie przerażali.

Tematyka obozu KL Auschwitz jest sama w sobie trudna i tak bolesna dla odbiorców, jak i osób opowiadających o tamtych wydarzeniach i miejscach. Trudno jest recenzować coś co wydarzyło się na prawdę i zarazem dotyczy własnej historii narodu.

Christopher Macht i Anna Lerke przenoszą nas do Polski otoczonej wojną, a dokładnie do Oświęcimia. Tym razem skupiając się na dwóch bestiach, które w Auschwitz pracowały.

Jedną z tych postaci to znany bardzo dobrze wielu osobą znających historię tego miejsca: Josef Mengele. Tak, "Anioł Śmierci", lekarz, który bawił się w Boga w środku obozu, torturując więźniów swoimi fanaberiami. Teraz opowiada nam swoją historię w formie dziennika prowadzonego, od 1942 roku aż do końca swojego życia. Pisze tak jak sam wszystko widzi, pokazuje jakie są jego poglądy na sytuację, a także jakie ma zdanie o samej swojej karierze lekarza w tym miejscu. Był człowiekiem pysznym i był pewny tego, że będą mówić o nim na całym świecie! Zaczęli mówić, ale jako nie lekarzu, a zbrodniarzu wojennym.

Drugą osobą jest Irma Grese, która była jedną z najbrutalniejszych kobiet, które pracowały dla obozu. Ona zaś opisuje swój dziennik bardzo krótko od 1943 do 1945. Ona pisze bez skrupułów, śmiejąc się z więźniów, pokazując swoją wyższość i pełną pogardę względem więźniów. Jej twarz, piękna twarz nie odzwierciedlała tego co robiła, czyniła i mówiła. I przede wszystkim kim była.

Książka wywoła u nas emocje, szczególnie te skrajne, możemy odczuć niepokój, ból i złość na tych dwoje ludzi. Tych dwoje złych ludzi.

Autorzy potrafią przekazać nam wiedzę o tych ludziach, by zrozumieć całokształt działania obozu koncentracyjnego od strony administracji. Jak to wyglądało z perspektywy zbrodniarza i osoby, która myślała, że jest kimś wielkim, niczym Bóg. Żadne z nich nim nie było.