Dziedziczka z Dunoon. Córki białych lwów. Tom 1 (barwione brzegi)

Marzycie o wyprawie do jakiegoś kraju?

Ja praktycznie od kiedy pamiętam marzę o odwiedzeniu Szkocji. Kiedy zobaczyłam, że Emilia Kolosa napisała powieść historyczną osadzoną właśnie w Szkocji, wiedziałam, że muszę sięgnąć po tę książkę.

Jeszcze raz bardzo dziękuję Wydawnictwu KDW za możliwość przeczytania „Dziedziczki z Dunoon”, czyli pierwszego tomu „Córki Białych Lwów”.

Dawno już nie sięgałam po powieści historyczne i nawet nie wiedziałam jak bardzo tęskniłam za taką historią.

Autorka mówiąc kolokwialnie odwaliła kawał dobrej roboty, by oddać realia średniowiecznej Szkocji: [Adres usunięty] klanów, spi$ki i int®ygi czekały na każdym kroku, a to wszystko w otoczeniu dziewiczej szkockiej przyrody. Emilia potrafi czarować słowem tak bardzo, że wydawało mi się, że wraz z główną bohaterką spoglądam w rozszalałe morze czy gnam na grzbiecie konia.

Jednak najmocniejszym punktem tej historii jest właśnie Sophia. Niedoceniana, odważna, mądra. Dziewczyna, która nie wpasowuje się w ramy społeczne narzucone w średniowieczu. Kobieta, która walczy o siebie, swoją wolność, ale także ludzi, za których czuje się odpowiedzialna.

Roztarta pomiędzy swoimi uczuciami, a powinnościami wobec rodu.

William początkowo nie wywarł na mnie zbyt pozytywnego wrażenia. Razem z Sophią oburzałam się na niektóre jego wypowiedzi. Jednak jego postać z każdą stroną powolutku zdobywała moją sympatię, by na koniec już przepaść całkowicie.

Czy Sophie i Williamowi uda się pokonać wszystkie przeciwności? Tego wam nie napiszę.

Napisze tylko: czytajcie „Dziedziczkę z Dunoon”! Ileż ta książka wyzwoliła we mnie emocji. Sophie jest postacią, z którą niesamowicie się zżyłam. Razem z nią się śmiałam i płakałam. Do tego multum polityki, sporo akcji i zdrada nadchodząca z najmniej spodziewanej strony. A to wszystko okraszonej delikatnym wątkiem romantycznym. Ta książka wciąga i nie pozwala się odłożyć, aż do przewrócenia ostatniej strony. Dodatkowo dawno nie urzekła mnie postać antagonisty, jak tego, w Dziedziczce. Był nieprzewidywalny, postępował źle, ale jednocześnie był szczery i budził szacunek.

Pisząc o „Dziedziczce” nie sposób nie wspomnieć o jej wydaniu. Piękna okładka, malowane brzegi, a do tego cudowne ilustracje w środku, zresztą przekonajcie się sami na kolejnych zdjęciach. Ja jestem zakochana i w wydaniu i w samej historii. Mam nadzieję, że Wy pokochacie ją przynajmniej tak samo, jak ja.

„Książe się uśmiechnął, uniósł wierze i przewrócił nią mojego króla.

- Mat, moja droga Sofio- powiedział niemalże łagodnie. - Zapamiętaj, kłamstwo zabija.”

Przedstawiam Wam kolejną perełkę, która znalazła się pod moimi skrzydłami. To małe dzieło sztuki. Jak doskonale wiecie, @wydawnictwo_kdw zawsze wydaje bosko swoje książki, to cudo również nie jest wyjątkiem. W środku znajdziecie ilustracje, które robią wrażenie, przekonajcie się sami 🤫

Dzisiaj zabieram Was do Szkocji, ale nie takiej, która jest dzisiaj, cofniemy się w czasie. Jesteśmy obecnie w XV wieku. Mam nadzieję, że jesteście gotowi na lekturę. Książki w dłoń, czytamy!

@[Adres usunięty]ka stworzyła historię z pasji, co widać doskonale. Warto sprawdzić, co ma nam ona do powiedzenia na ostatnich kartkach tego dzieła, dowiecie się między innymi, że Sofia to postać fikcyjna, ale jej losy inspirowane są prawdziwymi aliansami i wojnami. Zrobiło to na mnie spore wrażenie. Co więcej, Emilka miała świetny pomysł na książkę. Od pierwszej strony zostałam wciągnięta w wir wydarzeń. Ja tej książki nie czytałam, ja nią żyłam, byłam w środku tego wszystkiego i wcale nie chciałam wracać do tej szarej, jesiennej rzeczywistości. Rzadko zdarza się, żeby jakaś historia aż tak zabierała czytelnika w inny świat. Nie wiem jak wy, ale ja to uwielbiam, dlatego zdecydowałam się objąć książkę #patronatmedialnylove_ksiazkowe .

Za co pokochałam „Dziedziczkę z Dunoon”?

Przede wszystkim za klimat, w jakim napisana jest ta książka, za styl pisania Emilki, a także za silną bohaterkę, którą stworzyła.

Tak, Sofia zrobiła na mnie spore wrażenie. Jest odważna i nie poddaje się. Życie rzuca jej wiele kłód pod nogi, a ona sprawnie je omija.

Nie mogę powiedzieć tego samego o Williamie. Początkowo nie polubiłam się z nim, zresztą kto go polubi? Z czasem zyskał on jednak moją sympatię, nadrobił tym, jak traktował Sofie, jak słuchał tego, co mówiła, a w tamtym czasie, wcale nie było to takie oczywiste.

Co mogę powiedzieć więcej? Czytajcie, to pozycja obowiązkowa ❤

"To nieprawda, że czas leczy rany. Może tylko łagodzi ból i przykrywa wszystko osadem kolejnych przeżyć i zdarzeń. Nasze cierpienia nie zostają zapomniane, w każdej chwili mogą przebić się na wierzch i dopaść w najmniej spodziewanym momencie. Nie trzeba wiele, żeby przywołać dawne strachy i zmory. One nie umierają, tkwią w ukryciu, zepchnięte na samo dno świadomości"

Sophie jako dziedziczka szkockiego klanu Lamontów była zawsze świadoma tego, że raczej nigdy nie będzie jej dane decydować o swoim losie, mimo że skrycie tego pragnie. Liczy się dobro klanu, a ona? Ona jako kobieta jest tylko pionkiem, którym jej ojciec może dowolnie rozporządzać. Dlatego, kiedy pojawia się coraz większe zagrożenie ze strony klanu Campbellów wydaje się, że jej los jest przypieczętowany. Małżeństwo, które ma zagwarantować bezpieczeństwo. Tylko czy wszystko pójdzie po myśli?

Sophie to bohaterka, której początkowo nie polubiłam. Oczywiście, kobieta w tamtych czasach raczej nie miała nic do powiedzenia, nie miała wpływu na swój przyszły los, a ona również nie ma, co nie znaczy, że akceptuje narzeczonego. Wewnętrznie się buntuje, ale dla dobra klanu nie ma innego wyjścia, prawda? I o ile to doskonale rozumiem to bardzo irytowało mnie jej podejście do Williama, bo faktycznie, to ona od początku jest w dosyć kiepskim położeniu. Nie tylko ze względu na to, że niewiele jej klan ma do zaoferowania, to dodatkowo na jej temat pojawiły się dosyć niekorzystne plotki, które mogłyby wiele przekreślić. A William? Decyduje się dać szansę, mimo, że faktycznie by nie musiał. Od początku jest do niej nastawiony pozytywnie, przyjaźnie, a ona? Wręcz przeciwnie. Każde pytanie, wszystko co on powie postrzega jako krytykę. Co więcej zachowuje się w lekkomyślny sposób i nie zważa na na to, jak jej zachowanie mogłoby przynieść konsekwencje. 

Williama z kolei od samego początku bardzo polubiłam, choć nie jest to postać która czymś specjalnym się wyróżnia. Młody, bardzo ambitny. Chętny się wykazać, co pokazuje nie raz, a z drugiej strony chyba nie do końca wie na co się pisze i postrzega świat przez różowe okulary. Jest to ktoś, na kogo bohaterka może liczyć od samego początku i nigdy jej nie zostawia. Dla niego obietnica to świętość i to było naprawdę bardzo fajne, bo było wiele sytuacji, podczas których mógłby skorzystać z tego, żeby wręcz uciec, uwolnić się od zobowiązań.  

Watek romantyczny fajnie poprowadzony, ale wszystko się bardzo szybko dzieje. Sophie prędko zmienia nastawienie wobec swojego narzeczonego, bo po kilku dniach już jest w nim bardzo zakochana. Faktycznie go nie znając. Zresztą z wzajemnością. Podczas całej lektury nie było pomiędzy nimi poważnych rozmów. Zaczynają się poznawać, ale też nie ma na to dużo czasu. Nie brakuje tu zawirowań,  komplikacji, bo w momencie, kiedy wydaje się, że wszystko zmierza ku dobremu pojawiają się przeszkody. Czy będą je w stanie przezwyciężyć? Czy będzie im dane żyć długo i szczęśliwie?

" (...) życie pisze dziwne historie. Kiedyś, kiedy zabrałeś mnie z domu na Bute, myślałam, że spotkało mnie straszne nieszczęście, ale teraz... teraz czuję, że jestem we właściwym miejscu. Dobrze mi z tobą"

Intrygi i różnego rodzaju polityczne zawirowania? To było bardzo dobre. Powiem szczerze, że nie do końca się tego spodziewałam i naprawdę bardzo mi się to podobało. Postać Iana? Genialnie wykreowana. Mimo, że nie jest to bohater, który wzbudza sympatię ze względu na swój styl bycia i zachowanie, to jednak uważam, że został najlepiej przedstawiony. Zły, mający swoje własne plany. Jest naprawdę bardzo dobry, inteligentny i zawsze o kilka kroków do przodu. Z pewnością nie jest to łatwy przeciwnik. Czy Sophie da sobie z nim radę? Na jaw wychodzą też ciekawe tajemnice odnośnie rodziny bohaterki, co było dosyć ciekawym wątkiem. Okazuje się, że jej rodzina nie jest wcale takie taka święta za jaką chciała uchodzić. Nie brakuje komplikacji, niebezpieczeństw, zdrady czy porwania. W pewnym momencie dochodzi do takiej sytuacji, w której wydawałoby się, że los Sophie jest przesądzony i naprawdę byłam ciekawa w jaki sposób ten wątek dalej się rozwinie. A to dopiero początek. Nieoczekiwany zwrot wydarzeń, powoduje, że bohaterka staje w całkiem innym położeniu. Bardzo podobała mi się jej przemiana. To już nie pionek, a silna i odważna kobieta. Tylko...czy sobie poradzi? W całkiem nowym położeniu? W świecie zdominowanym przez mężczyzn? 

Jako wielka fanka romansów historycznych, zwłaszcza mających miejsce w Szkocji i od których wręcz zaczynałam moją przygodę z książkami, bardzo ciekawiła mnie ta historia. Całokształt oceniam bardzo pozytywnie, ale jednak były momenty, które trochę mnie dziwiły, jak na przykład kwestia podróży bohaterki i jej narzeczonego do Bute. Sophie wyrusza w podróż bez żadnej przyzwoitki? Zwłaszcza, że to może zniszczyć jej reputację? Co z tego, że już trochę jest nadszarpnięta? Nie do końca też, niestety, czułam klimat Szkocji. Brakowało mi tego. Mimo tego, książkę czyta się przyjemnie. Autorka ma przyjemny styl pisania. Bardzo podobało mi się, w jaki sposób zaczynał się każdy rozdział. Do tego te wydanie. Wydawnictwo kolejny raz pokazuje, że w oprawie książek są mistrzami. Piękne barwione brzegi, śliczne ilustracje. Cudowna, prawda? Polecam, miłego!

Sięgając po tę książkę, nie wiedziałam, czego się spodziewać, ponieważ jest to gatunek, który do tej pory był mi obcy. Skuszona pięknym wydaniem oraz chęcią odkrycia czegoś nowego, zdecydowałam się na tę historię.

Dzięki niej wciągnęłam się w klimat XV-wiecznej Szkocji i w zmagania związane z panującymi klanami. To, co początkowo wydawało mi się niezbyt porywające, okazało się fascynującą podróżą.

Główna oś fabuły koncentruje się na strategiach, intrygach i konfliktach, które po części odzwierciedlają rzeczywistość Szkotów tamtych czasów. Ta część książki wzbudzała we mnie mnóstwo emocji, które do samego końca trzymały mnie w napięciu. Finał wydarzeń był dla mnie satysfakcjonujący, a na ostatnich stronach wiwatowałam niczym mieszkańcy Dunoon.

To nie jedyne atuty tej historii. Uważam, że dzięki niej wielu czytelników lepiej pozna nie tylko strategiczne aspekty Szkocji, ale także kulturę tamtej epoki. Wiele z ówczesnych zasad może dziś wydawać się krzywdzących, jednak to właśnie dzięki temu ta książka nie tylko bawi, ale i uczy, co bardzo mi się podoba.

Nie sposób również pominąć świetnie skonstruowanego wątku miłosnego. Osoby liczące na gorące sceny muszę rozczarować. Jednak uważam, że autorka w doskonały sposób pokazała, jak bez takich scen można wzbudzić w czytelniku emocje, które czasem wynikają nie z dotyku, lecz z subtelnych gestów i napięcia.

Jeśli chodzi o bohaterów, każdy z nich ma w sobie coś urzekającego lub zapadającego w pamięć. Główna bohaterka początkowo budziła we mnie mieszane uczucia; drażniła mnie swoim podejściem i postawą. Z każdym rozdziałem jednak miałam wrażenie, że dorasta, a zamiast irytować, zaczyna mi imponować, aż w końcu mogłam ją pokochać.

To historia, która pozwoli Wam zanurzyć się w cudownym świecie XV wieku, pełnym konfliktów i bogatej kultury. Autorka uczyniła to w sposób tak umiejętny, że pragnie się więcej. Ja z pewnością sięgnę po kolejne pozycje, a Was gorąco zachęcam do odkrycia tej fascynującej historii!