Dziadek

Dziś przychodzę do Was z kolejnym niezwykłym debiutem, który totalnie mnie zaskoczył i zburzył wszystkie założenia, które miałam wobec tej historii. Spodziewałam się zwyczajnej, niemal schematycznej powieści obyczajowej, a dostałam fantastycznie wykreowaną powieść sensacyjną, poprowadzoną w niemal bondowskim stylu, ze wciągającą od pierwszych stron i skomplikowaną fabułą, mnóstwem akcji, tajnych agentów, szpiegów i sporą domieszką historycznych wydarzeń. O czym więc jest ta historia i jak się ma do niej sam tytuł?

Poznajemy Jana Skórzyńskiego, który dowiadując się o śmiertelnej chorobie wnuczki, postanawia zebrać pieniądze na ratującą jej życie operację. Postanawia wrócić do zajęcia, którym parał się w przeszłości i postanawia odnowić stare kontakty. Tym bardziej że pojawia się okazja na szybką gotówkę... Jak łatwo jest się domyślić, nie jest to zajęcie bezpieczne ani legalnie, jednak dziadek dla swej ukochanej wnuczki nie cofnie się już przed niczym. Zaczyna się nie tylko walka z czasem, ale i z własnymi słabościami i przeszłością...

Teraźniejszość zaczyna przeplatać się z wydarzeniami, które miały miejsce podczas II wojny światowej, gdy Jan był małym chłopcem i żył w zupełnie innym miejscu i nosił inne imię. W trakcie lektury poznajemy szczegóły z jego życia, śledzimy karierę w wywiadzie, poznajemy cenę, jaką musiał zapłacić, by nie zostać zdekonspirowanym... I to właśnie na tej sferze autor głównie skupia naszą uwagę, pokazując długą i ciężką drogę, jaką przebył Jan do miejsca, w którym musi zawalczyć o życie dziecka.

Czy mu się uda? Co planuje Jan? Czy przeszłość może aż tak wpłynąć na teraźniejszość? Czy cała prawda o pochodzeniu Jana wyjdzie na jaw? Tego już Wam nie napiszę, ale gwarantuję, że wszystkie odpowiedzi znajdziecie w tej książce. Przygotujcie się jednak na emocjonalne tsunami, bo emocji tu nie brakuje.

Autor stworzył naprawdę genialną historię, od której trudno się oderwać, i choć jest ona bardzo obszerna (ponad 600 stron), czyta się ją z wielkim zainteresowaniem i nie odczuwa się ani przez moment znużenia tą historią. Historia została osadzona w trudnych czasach, nie tylko II wojny światowej, ale i na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, przez co doskonale oddaje ducha tamtego czasu, przypominając tym samym co czuli "zwykli" ludzie, jakie mieli plany, o czym marzyli, co ich bawiło, a co martwiło. Wszystkie wydarzenia rozgrywają się "Dziś", "Wczoraj" i "Przedwczoraj", co pokazuje trudną drogę Jana do miejsca, w którym znajduje się dziś, także ostatni rozdział opisuje "Jutro"- który pokazuje, że gra była warta swej ceny.

Bohaterowie są doskonale wykreowani, autentyczni w swych relacjach i uczuciach. Kreacja Jana Skórzyńskiego jest genialna!

Pobocznych postaci jest sporo, ale nie sprawia to problemu, wręcz odwrotnie, nadają one kolorytu i wyrazistości i autentyczności całej opowieści. Wszystkie one są niejednoznaczne, obdarzone zarówno wadami jak i zaletami, przez co wydają się niesamowicie bliskie, łatwo się z nimi utożsamić, postawić w ich miejscu i zrozumieć podejmowane decyzje.

Akcja jest poprowadzona po mistrzowsku, trzyma w napięciu niemal od początku, jest nieprzewidywalna i momentami bardzo zaskakująca.

Pan Rafał Junosza Piotrowski buduje w szybkim tempie napięcie, rozbudza ciekawość i nie pozwala, by odłożyć książkę na bok bez poznania zakończenia. Fabuła zaskoczyła mnie wiele razy, autor miesza wątki, urywa snutą historię w niespodziewanym momencie, by wrócić z nią kilka stron później i znów wywrócić ją do góry nogami. Adrenalina powoli opada w dół, by za chwilę wyskoczyć do góry z podwójną siłą. Rasowa sensacja i emocjonalny rollercoaster w jednym.

Jestem autentycznie zachwycona tą historią.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. Jestem przekonana, że każdy znajdzie tu coś dla siebie, zarówno fan literatury sensacyjnej, historycznej jak i obyczajowej.

Życie zwykłych ludzi wydaje się być najlepszą inspiracją w tworzeniu wielowymiarowych powieści. Rafał Junosza Piotrowski decydując się na ten krok złożył na nasze dłonie książkę od której ciężko się oderwać.

Ile jesteśmy w stanie poświęcić dla najbliższej osoby? Czy w ogóle ktokolwiek potrafi to zliczyć? Główny bohater powieści stając w obliczu największego wyzwania musiał spróbować odpowiedzieć na to pytanie. Czytelnik w ten sposób otrzymał piekielnie emocjonalną historię w której wszystko mogło się wydarzyć, precyzyjnie przedstawioną we wszystkich detalach, wiarygodną, składającą się na liczne motywy, dojrzałą oraz poruszającą ponadczasowe wartości. Sięgając po powyższy tytuł nie spodziewałam się, że wpłynie on na mnie tak mocno a jednak nim się obejrzałam ponad sześćset stron odcisnęło w mojej wyobraźni niezapomniane obrazy.

Jan Skórzewski uwielbia swoją wnuczkę. Dlatego na wieść o rzadkiej chorobie nowotworowej Emilki postanawia działać. Wie, że zrobi wszystko, by uratować to dziecko. Podejmuje zaskakujące działania wykorzystując swoje doświadczenie nabyte przez lata i całkowicie zmieniając się na oczach czytelnika podąża drogą wyznaczonych sobie wartości. Intryguje przy tym, daje do myślenia, przywołuje wiele tajemnic oraz odwołuje się do sekretów, które nigdy nie powinny wyjść na światło dnia. Za sprawą jednej osoby fabuła rozwija się dynamicznie na naszych oczach oraz udowadnia, że miłość mieni się różnorodnymi odcieniami.

Ciekawa fabuła w pełni wykorzystuje swój potencjał. Nie wiemy zbyt wiele sięgając po książkę, ponieważ zapowiedź z tyłu okładki jest dość tajemnicza i uważam, że to również ma swoje odbicie w odbiorze wydarzeń. Autor rewelacyjnie poradził sobie z kreacją klimatu, wprowadził gęstą atmosferę niepewność, niedomówienia oraz inteligencję bijącą ze strony bohaterów, dzięki czemu akcja od razu wydała się bardziej intrygująca. Sam przekaz emocjonalny dopełnił dzieła, ponieważ z każdej strony bombardowały mnie silne emocje a wartość rodziny, siła determinacji w drodze do osiągnięcia celu, poświęcenie się w imię miłości pięknie kontrastowały z kulturowymi wstawkami autora. Plastyczny język, smaczne poczucie humoru rozładowujące atmosferę a przy tym intensywność wydarzeń zaowocowały lekturą od której nie mogłam się oderwać.

"Dziadek" daje do myślenia, koncentruje naszą uwagę i zaskakuje zaangażowaniem w treść za sprawą barwnych postaci oraz intensywnej akcji. To pozornie prosta książka, która na drugim planie skrywa wyjątkową głębię, prowadząca czytelnika przez meandry ludzkich nieścisłości oraz nawiązująca do wartości, które powinny nam towarzyszyć na co dzień. Książka godna uwagi i każdego poświęconego jej słowa, emocjonalna, szczera, inteligentna oraz dojrzała. Treściwa, nieprzegadana, bardzo dobrze poprowadzona. Mogłabym ją zachwalać bez końca!

Świetna, po prostu. Mieszanka gatunków, sensacja, trochę historyczna, trochę przygodowa, i obyczajowa z elementami takiej życiowej psychologii. Kolejne strony się po prostu połyka, i jaki język! Dialogi pyszne, mnóstwo mega ciekawych szczegółów, a ostatnie sto stron to jazda bez trzymanki. No nie mogę się nachwalić, w tym roku chyba nic równie dobrego nie czytałem