Na własnych warunkach

Jedna z najlepszych obyczajówek, które czytałam. Tak jak lubię, oparta przede wszystkim na dialogach.–są żywe, autentyczne, pełne humoru i charakteru. Autorka ma talent do obserwacji i świetnie oddaje dynamikę relacji międzyludzkich, tworząc postaci, które nie są papierowe, lecz intensywnie żyją i funkcjonują na kartach powieści. Polecam!

Kończąc czytanie „Na własnych warunkach”, zastanawiałam się, co mogłabym napisać w recenzji. Doszłam do wniosku, że wszystko, co chciałabym tu umieścić, doprowadziłoby do tego, że zdradziłabym fabułę książki, a tego bardzo bym nie chciała. Może więc zacznę tak…

Wreszcie powiedziały: dość!

Wyrzuciły ze słownika słowo: muszę!

Chcą zakosztować wolności, cieszyć się życiem. Marzą o miłości.

Kierowana tymi słowami liczyłam na wielki bunt, wyjazd z rodzinnych stron i urwanie kontaktu z rodziną, a także szaleństwa kobiet w kwiecie wieku. Jednak czytając strona po stronie, dowiedziałam się, że nic nie jest takie proste, jakby mogło się wydawać.

Książka opowiada o losach trzech przyjaciółek: mężatce, wdowie i rozwódce, które mimo podobnego wieku zmagają się z innymi kłopotami, jednocześnie łączy je podoba sytuacja rodzinna. Kiedy jedna zmaga się z, jak to nazywa, mężem „terrorystą”, druga szuka miłości, a trzecia próbuje się pozbyć „natręta”. Wszystko to prowadzi do bardzo zabawnych, ale również i smutnych oraz refleksyjnych sytuacji.

Książka, choć ma 400 stron, ani przez chwilę mnie nie nudziła. Każdy rozdział poświęcony jest jednej z trzech bohaterek i ich rodzinnych perypetii. Wszystko połączone jest w całość, która się kończy… I tutaj pozostawię Was w niepewności. Nim się spostrzeżecie, będziecie już na końcu historii i sami przekonacie się jakie zakończenie czeka Glorię, Paulinę i Sandrę. Zanim to się jednak stanie, czeka Was masa wrażeń i zdarzeń, które niejednego rodzica wyprowadziłyby z równowagi.

Czytając powieść Agnieszki Łepki, pokusiłam się o stwierdzenie, że zbieżność zdarzeń może nie być przypadkowa. Wszystko opisane jest w tak szczegółowy sposób, że śmiało można wysunąć wniosek: „Albo autorka ma bogatą wyobraźnię, albo przytrafiły jej się niezłe smaczki w postaci epizodów z życia wziętych”. Nie brakuje bardzooooooo bogatego słownictwa. Każda wypowiedź jest przepełniona szczerością, aż do bólu. Osobiście zgadzam się z każdym słowem, jakie zostało wypowiedziane, jak i niewypowiedziane, w stosunku do członków rodziny i znajomych.

Nie znalazłam nic, co mogłabym napisać na niekorzyść książki. Nie wiem, co mogłabym podać jako jej minus, gdyż uważam, że nie ma sobie nic do zarzucenia. Książka jest zabawna, pouczająca, bogata w życiowe refleksje. Łapałam się na tym, że w trakcie czytania dopingowałam główne bohaterki, dodawałam im otuchy, dziwiłam się, kiedy robiły coś, co mi się do nie końca się podobało. Zdałam sobie jednak sprawę z tego, że nie jestem na ich miejscu i szczerze mówiąc, mam głęboką nadzieję, że nigdy nie będę.

Reasumując: Polecam wszystkim tę książkę, bo choć za oknem jesień, to książka oferuje powiew ciepłego powietrza i wiele pozytywnej energii nie tylko z okładki.

Papierowy Bluszcz

Są takie chwile w życiu każdego człowieka, że chcemy wszystko zmienić, bo mamy serdecznie wszystkiego dosyć. Stawiamy sobie nowe cele i robimy wszystko, aby dzięki nim, zmienić coś, co dla nas jest bardzo uciążliwe. Znamy przyczynę i znamy rozwiązanie. Potrzeba tylko siły i hartu ducha, by postawić na swoim i zyskać oczekiwany cel.

Tak właśnie postawiły sobie za cel trzy przyjaciółki. Wszystkie do siebie podobne, nad wyraz opiekuńcze, dbające ponad miarę o dzieci i współmałżonków. Przez lata były wzorowymi żonami i mamuśkami. Dla siebie nie miały czasu, cieszyły się z radości członków rodziny. W którymś momencie zdały sobie sprawę z tego, że stały się niewolnicami. Zabrakło radości i wdzięczności od najbliższych za pomoc w wyręczaniu ich z obowiązków. Zamiast tego zaczęły od nich słyszeć tylko pretensje, większe wymagania i brak zrozumienia.

Kobiety te zostały stłamszone i czują, że brakuje im tchu, by pełną piersią poczuć siebie. Być kobietą, pełną pasji, wolnych chwil, lub chwil pełnych przyjemności.

Postanowiły wszystko zmienić, ale czy na to nie jest już za późno? Czy członkowie rodziny mogą mieć pretensje o to, że po latach zabiera im się to, co dostawali, każdego dnia? Kto teraz jest tym bardziej złym? Dzieci i mężowie, którzy chcą na wyłączność, na zawołanie „służki”, czy może one, które teraz nie chcą zrobić dla najbliższych, tego, co przez lata było dla nich codziennością?

W tej opowieści poznamy życie każdej z tych kobiet. Zobaczymy, z czym się zmagały, jakie życie prowadziły, a jakie teraz życie mają w planach. Poznamy ich codzienne wzloty i upadki, pełne utarczek słownych, smutków i złości. Będą też te dobre chwile, jakie kobiety będą łapać i cieszyć się nimi jak małe dzieci.

Czy przyjaciółki nauczą się wyznaczać granice rodzinie i znajomym, czy odnajdą szczęście w miłości? W jakim stopniu zmienią się ich relacje rodzinne, towarzyskie i sąsiedzkie?

Powiem Wam, że wszystkie trzy dziewczyny i ich pierwotne postępowanie mnie denerwowało. Są po części podobne do mnie, bo i ja jestem z tych nadopiekuńczych osób, ale ja mam swoje granice i czas tylko dla siebie, bo cenie swą wartość, a one się gdzieś zagubiły. Moim zdaniem na swoje życzenie straciły na wartości u najbliższych, jak również w swoich oczach. Zmieniając tak wiele w jednym czasie, to wielki strzał w każdego członka rodziny. Myślę, że to zbyt bolesne i nie do przyjęcia. Rozumiałam ich i trzymałam po części ich stronę. W tej opowieści toczyłam walkę, po której stronie mam stanąć, bo każda z tych stron miała wady i zalety. Warto poznać historię tych trzech przyjaciółek i ich rodzin, by wyrobić sobie swoje zdanie. Ciekawe, po której stronie wy staniecie?

Słuchajcie – ostatnio poznałem trzy wyjątkowe kobiety – Glorię, Paulinę i Sandrę. Oczywiście mam na myśli bohaterki powieści „Na własnych warunkach”. Agnieszka Łepki stworzyła historię jakże życiową, która dla każdego z nas może być drogowskazem, pomocą w znajdowaniu swojej życiowej drogi. Nie pod dyktando innych! Nie dla innych! Lecz dla siebie! W zgodzie z własnymi wartościami, celami, marzeniami!

Gloria Pączuszek, Paulina Rolkowska, Sandra Heister to trzy kobiety, które postanowiły wziąć swoje życie we własne ręce. Powiedziały dość życiu pod dyktando. Wierząc, że każdy dzień zbliża je do wiosny, doszły do wniosku, że warto stawić granice rodzinie i znajomym. Pewnego dnia obudziły się z letargu, pragnąc szczęścia dla siebie. To oczywiście nie spotkało się z akceptacją ich najbliższych, którzy sprzeciwiali się, aby mogły żyć na własnych warunkach.

Zdecydowanie Agnieszka Łepki poprzez historię zapisaną na kartach powieści „Na własnych warunkach” uświadamia każdemu z nas, że to tylko my jesteśmy „kowalami własnego losu” i tylko my sami wiemy co jest dla nas najważniejsze. Niech przesłanie płynące z tych historii będzie dla nas wszystkich ważną wskazówką.

Bohaterki tej powieści pragnęły zakosztować życia na własny rachunek, zgodnie ze swoim systemem wartości. Czy jednak udało im się zrealizować swoje plany i marzenia? Jaką drogę musiały przejść, aby w końcu w ich życiu zaświeciło słońce? Koniecznie przekonajcie się sami i sięgnijcie po książkę Agnieszki Łepki. „Na własnych warunkach” to lektura, która w mym czytelniczym sercu znajduje szczególne miejsce, ponieważ uwielbiam czytać książki, które mają dla nas przesłanie, ważne i mądre życiowe wskazówki. Niech również i dla Was ta powieść będzie kopalnią do odkrywania Waszego własnego potencjału, który może sprawić, że Wasze życie zabłyśnie paletą pozytywnych barw. A bez wątpienia ta książka jest takim „zapalnikiem”, aby tak właśnie było.

Czy Gloria zdoła wyjść spod tyranii męża? Czy Paulina opiekując się samotnie swoimi córkami, będzie mogła w końcu liczyć na wsparcie własnej matki? Czy Sandra po nieudanym małżeństwie będzie potrafiła zrealizować swoje marzenia związane z rozwinięciem biznesu? Koniecznie przekonajcie się sami i sięgnijcie po „Na własnych warunkach”. Te historie wyzwolą w każdym z Was chęć zmiany na lepsze. Przyglądając się historiom Glorii, Pauliny i Sandry możecie przyjrzeć się swojej drodze, swoim dokonaniom, poczynaniom. Niech ta książka będzie dla Was motywatorem na zmianę na lepsze.

Nie ukrywam, że książka Agnieszki Łepki wzbudziła we mnie wiele emocji – od złości na postawę bliskich bohaterek powieści, po radość na ich siłę w dążeniu do poprawy. I nie ukrywam, że z całym sercem kibicowałem Glorii, Paulinie i Sandrze w ich staraniach w dążeniu ku lepszemu życiu.

„Na własnych warunkach” to powieść jakże życiowa, tchnąca w każdym z nas nadzieję i wiarę w to, że każdy dzień przybliża nas ku realizacji naszych życiowych marzeń i planów. Niech Waszym planem na przyszłość będzie lektura tej książki. Zapewniam Was, że nie pożałujecie tej decyzji.

Książka „Na własnych warunkach” ukazała się nakładem Wydawnictwa Replika

Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę książkę. Powieść została mi polecona przez samą autorkę- aktywną użytkowniczkę serwisu Lubimy Czytać. Tematyka poruszona przez pisarkę powinna zainteresować wszystkie kobiety, a już na pewno tak zwane szare myszki. Często zdarza się bowiem, że wspomniane szare myszki nie mają swojego życia, rezygnują ze swoich planów i marzeń na rzecz żądań partnera lub członków rodziny- dzieci czy wnuków.. Tego typu kobiety są jak roboty i reagują wyłącznie na polecenia typu: przynieś, wynieś, pozamiataj, zrób obiad, daj. Co więcej, dobrze traktowane są tylko w towarzystwie osób trzecich- ich partnerzy uchodzą wówczas za dżentelmenów, a dzieci niemal za ideały, ale po wyjściu gości zamieniają się w tyranów i nie pomagają np. w uporządkowaniu danej imprezy. Dlaczego kobiety nie potrafią powiedzieć: dość, zostawcie mnie, nie jestem waszą służbą! Nie potrafią, bo często są uzależnione finansowo, nie mają wsparcia, jak też boją się samotności. Co więcej, nikt nie uwierzy w ich wyznania, bo, jak już wcześniej wspominałam, ich rodziny mają dwa oblicza: anioła i diabła wcielonego.

Agnieszka Łepki przedstawiła nam historie trzech przyjaciółek: Glorii, Pauliny i Sandry. Wszystkie trzy są zupełnie inne pod względem moralnym, ale próbują się wspierać i dobrze doradzać. Każda z nich jest jednak wykorzystywana i traktowana jak rzecz. Nie chcę opowiadać historii każdej z nich. Wszystkie trzy były szalenie interesujące, a prowadzone wątki wciągały tak, że książki tej nie można odłożyć na półkę. Sama najbardziej kibicowałam pierwszej z nich, czyli Glorii. Z racji nazwiska powinna żyć jak pączek w maśle, ale jej mąż Czarek tworzy z jej życia piekło. Mężczyzna prowadzi tak zwany dom otwarty i co weekend zaprasza gości- a to rodzinę, a to znajomych. Ani myśli jednak pomóc Glorii w kuchni lub podczas sprzątania, a kobieta i tak wraca zmęczona po pracy, gdyż jest pielęgniarką. Gloria i Czarek mają także dwoje dorosłych dzieci: Floriana i Kingę. Niestety, powielają oni zachowania niemoralnego ojca i wykorzystują matkę- Florian wiecznie chce, by Gloria zajmowała się wnuczką Mariką, a córka Kinga przyprowadza do domu przyszłego „zięcia”, o którym czytelnicy na pewno nie będą mieć dobrego zdania. Do kompletu należy jeszcze doliczyć matkę Czarka- staruszkę, której trzeba pomagać niemal we wszystkim. Gloria pracuje w szpitalu i służy ludziom, więc doskonale zna się na rzeczy, prawda?

Przyznam szczerze, że całą rodzinę Glorii chciałam niejednokrotnie udusić- tak działali mi na nerwy. Dziękuję autorce za świetną kreację bohaterów. Czy Gloria w końcu zazna spokoju? Czy ona, jak i pozostałe dwie bohaterki będą umiały uderzyć ręką w stół i zażądać spokoju? O tym, drodzy książkoholicy, musicie dowiedzieć się sami. Zapewniam, że warto sięgnąć po lekturę!

Nie jest to nudna, banalna, przesłodzona historia. Czytałam ją bardzo szybko, bo sama niekiedy spotkałam się z jawnym wykorzystywaniem i brakiem jakiegokolwiek szacunku. Jest dobrze, gdy wszystko robisz, dzielisz się, ale gdy się buntujesz- ludzie bezczelnie się obrażają- i wcale nie musi to być rodzina. Bądźmy jak najdalej od takich pasożytów- oto główne przesłanie powieści. Miejmy swoje zdanie, swoje życie, swoje pasje i nie dajmy się stłamsić! W życiu wszak nie chodzi o to, by ktoś wisiał na nas jak bluszcz, a sam nic nie dawał z siebie. Fabułę utworzoną przez pisarkę można odwołać do zwrotów typu: chce tylko rybę, nie wędkę. Lenie śmierdzące. Pieniądze to nie manna, nie lecą z nieba. Odmówienie „pożyczki” czy innej pomocy rodzinie nie oznacza od razu, że jesteśmy bezduszni! Od razu też zaznaczę, że nie można wrzucać wszystkich mężczyzn, dzieci i wnuków do przysłowiowego jednego wora- nie każdy jest psychicznym tyranem, ale problem podkreślony przez pisarkę to, niestety, bardzo aktywny minus w polskich rodzinach lub związkach nieformalnych. Książkę jak najbardziej polecam!