Dżentelmeni ziemi galicyjskiej. W cieniu niewoli. Tom 1

Ja po prostu muszę wspomnieć o tym, że jestem pod wielkim wrażeniem tego jak autorka spamiętuje te wszystkie postacie! Jest ich naprawdę sporo, na początku mamy ich drzewo genealogiczne by w razie czego móc zerknąć na nie w momencie pogubienia. Początkiem też opisuje nam ich, jednak to bardziej szybki opis, więc na całą lekturę potrzeba odrobiny czasu by zaznajomić się kto tutaj kim dla kogo jest. Kolejna rzecz to jest tło historyczne, które dla każdej postaci odgrywa inną rolę. Tak naprawdę łączył je majątek, który w zacnej objętości posiadali. Te wszystkie dworki, rodziny odziane w bogate tkaniny, ukłony szlacheckie:-) Każdy strach, który powodował, że pobierali ogrom powietrza w płuca, lecz z nonszalancją przykładając dłoń do twarzy elegancko toczyli swoje zmartwienia. To wszystko powodowało, że łykałam ich obfitość niczym powietrze. Jednak bywały też wzmianki o samych chłopach, którzy określeni bywali jako biedota u której aż piszczy. Nie tylko oni sami tak o sobie myśleli, ale i tak byli traktowani, tak ich opisywano, więc całym sobą podział był na bogatych i biednych. Każdy z nich był tym w kogo uwierzył, że jest. Chwile romantyczne przeżywaliśmy czytając listy miłosne w których aż traciło się oddech, bo nie tylko można było sobie je wyobrazić, ale i niemal poczuć na sobie. Co ciekawe, mamy tutaj obraz biednych i bogatych, ale w bardzo prostej odsłonie, ponieważ obie te grupy potrafiły dzielić się na brzydkich i tych u których żywili nadzieję, że wypięknieją oraz mało intelektualnych, gdzie raczej tu nadziei nie było. Więcej małżeństw było z rozsądku, gdyż gdzie pojawiały się pieniądze, tam pragniono je bardziej pomnożyć. Nie było miejsca na miłość, chociaż ona sama się pojawiała. Taka, która strzelała w serce i całe ciało lgnęło tylko w jednym kierunku. Niesprawiedliwością było życie młodych, gdzie to rodzina planowała dla nich odpowiednio dobrane osoby, nie do serca, a do rozrostu dobrobytu. Z tego powodu było dużo zawirowań i niespokojnych dni.

Myślę, że każdy, kto choć na chwilę zdecyduje zapoznać się z tą historią przepadnie od razu. Jest to pierwszy tom nowej sagi, która kończy się końcem i początkiem czyjegoś życia jednocześnie. Jest zatem taki bodziec, by koniecznie przeczytać tom następny. Gorąco ją wam polecam:-)

Po książki Edyty Świętek sięgam bez wahania, bo wiem, że się nie zawiodę, a lekturę kończę z poczuciem satysfakcji i przekonaniem, że trafiłam na coś naprawdę dobrego i wartościowego. Cenię styl autorki, która potrafi łączyć złożone ludzkie losy z wciągającą, dobrze poprowadzoną fabułą. 𝘋ż𝘦𝘯𝘵𝘦𝘭𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘤𝘺𝘫𝘴𝘬𝘪𝘦𝘫 𝘻𝘪𝘦𝘮𝘪 otwierają nową sagę 𝘞 𝘤𝘪𝘦𝘯𝘪𝘶 𝘯𝘪𝘦𝘸𝘰𝘭𝘪. To opowieść, w której warstwa obyczajowa harmonijnie przeplata się z historią, tworząc wielowymiarowy obraz epoki. Autorka, jak w swoich wcześniejszych cyklach, dba zarówno o relacje między bohaterami, jak i o historyczne realia, tutaj osadzone w czasach zmagań o wolność spod panowania Habsburgów. Z dużą wrażliwością pokazuje wewnętrzne rozdarcia bohaterek, a także ich trudne decyzje moralne i doświadczenia wyniesione z małżeństwa.

Najbardziej poruszyło mnie to, jak wyraźnie widać tutaj zderzenie marzeń z rzeczywistością. Bohaterowie żyją w świecie, w którym nazwisko i pozycja znaczą więcej niż szczęście czy prawdziwe uczucia. Szczególnie mocno odczuwa się to w historii Izabeli, której przyszłość została zaplanowana przez innych. Jej emocjonalne rozdarcie, samotność i pragnienie miłości sprawiły, że bardzo łatwo było mi wejść w jej świat i przeżywać razem z nią kolejne wydarzenia. Edyta Świętek pokazuje przy tym, jak niewiele do powiedzenia miały kobiety w tamtych czasach, nawet jeśli pochodziły z wyższych sfer.

𝘋ż𝘦𝘯𝘵𝘦𝘭𝘮𝘦𝘯𝘪 𝘨𝘢𝘭𝘪𝘤𝘺𝘫𝘴𝘬𝘪𝘦𝘫 𝘻𝘪𝘦𝘮𝘪 to opowieść o miłości, która pojawia się wtedy, kiedy nie powinna, o życiu ułożonym według cudzych oczekiwań i o pragnieniu szczęścia, które często trzeba chować bardzo głęboko.

Galicja XIX wiek

Gertruda Stadnicka-Valdegamas po dziesięciu latach spędzonych w Sewilli, przyjeżdża do Galicji, na ślub kuzynki Benedykty z baronem Franciszkiem Sokołowskim, dziedzicem wspaniałego dworu w Sierakowie. Udane małżeństwo Beni kończy się, gdy ta umiera w połogu, wydając na świat syna Maurycego. Kuzynki Beni, Trudzia, Izabela zwana Belą i Ludwika obiecują sobie, że Mauryś będzie miał w ich dzieciach wiernych druhów, a i miłości mu nie zabraknie. Kobiety, mimo dzielących ich odległości robią co w ich mocy, aby ich synowie dorastali w przyjaźni. Lata później Maurycy, Walery i Armando nie tylko wyruszą razem na studia, ale również do walki o niepodległość ojczyzny, którą zabory zmiotły z mapy świata. Starsze pokolenie, też będzie musiało stoczyć swoje bitwy, także te uczuciowe.

„Dżentelmeni galicyjskiej ziemi” to tom otwierający nową sagę Edyty Świętek zatytułowaną „W cieniu niewoli”. Ta powieść, podobnie jak inne sagi Autorki, ma nie tylko świetnie zbudowaną warstwę obyczajową, ale również doskonale zbudowane tło historyczne, w tym przypadku walki niepodległościowe przeciwko Habsburgom.

Pozwólcie, że zacznę od tła historycznego.

Jak już wspomniałam, akcja powieści toczy się w latach 1838 do 1867, czyli na przestrzeni niemalże 30 lat, podczas których poznajemy dwa pokolenia, rodziców i ich dzieci, zwłaszcza chłopców z tychże rodzin. W czasie tych niemalże 30 lat, przez Galicję przewijają się kolejne powstańcze zrywy, które każdorazowo kończą się porażką. To, co zwraca uwagę, to patriotyzm przekazywany młodszym pokoleniom, aby pamiętali o Polsce, ojczyźnie, której już nie ma. Widać tu duży kontrast między szlachtą a chłopami. Jak zauważa Walery Orszand „Ojciec nie na darmo mawia o kmieciach, że są gnuśni, a przy tym hardzi i zawsze trzeba było trzymać ich krótko. Bo jak tylko Austriacy dali im obietnicę wyzwolenia z powinności wobec panów, to doszło do rzezi.” Oczywiście, w większości przypadków szlachta zapominała o dobrym traktowaniu chłopów…

Autorce udało się dobrze oddać atmosferę panującą na szlacheckich dworach, szlachty mieszkającej niedaleko Wieliczki. W powieści pojawia się również wątek konspiracji, emisariuszy, a nawet słynnego paryskiego Hotelu Lambert, skupiający bogate kręgi społeczeństwa Wielkiej Emigracji.

W tle obyczajowym pojawiają się wątki aranżowanych małżeństw, powinności kobiet wobec rodziny, honoru panny i rodziny. Pojawiają się również wątki wymuszonej bliskości przez panów wobec służebnych dziewek i sposobów rozwiązania problemu, gdy pojawiał się „brzuch”. Ładne panny służebne często wpadały w oko swoim panom i/lub ich synom, którzy wykorzystywali ich poddaństwo. Zresztą panowie, nawet ci szlachetnie urodzeni, szukali „rozrywki” nie tylko w ramionach służących, ale również pań zatrudnionych w zamtuzach. Co najdziwniejsze, część ze szlachetnie urodzonych panów, uważało intymność z żoną za obowiązek, niemający jej sprawić przyjemności, bo przyjemność żony, może doprowadzić do histerii.

Ojcowie zabierali do zamtuzów dorastających synów, aby profesjonalistki nauczyły ich ars amandi.

Autorka mocno pokazała różnicę w wychowaniu chłopców i dziewcząt ze szlacheckich domów. Panienki miały być idealne, zachować czystość do ślubu i dbać o swój honor, a ten można było stracić na wiele sposób.

„Dżentelmeni galicyjskiej ziemi” to świetnie skonstruowana powieść obyczajowa z bardzo realistycznym tłem historycznym napisana doskonałym stylem Edyty Świętek, który tak polubiłam w jej poprzednich sagach.

Jeśli lubicie sagi rodzinne, to koniecznie musicie przeczytać tę powieść. A ja już czekam na kolejny tom.

Ile kosztuje milczenie, gdy serce wyrywa się do kogoś, kogo kochać nie wolno, a każda minuta życia jest z góry zaplanowana przez innych? „Dżentelmeni ziemi galicyjskiej” Edyty Świętek to historia, która niczym wehikuł czasu przenosi nas do XIX-wiecznej Galicji, świata pełnego dostojeństwa i wystawnych balów, ale też brutalnych konwenansów, które potrafią unieszczęśliwić na całe lata. To opowieść o czasach, w których nazwisko i honor znaczyły więcej niż najszczersze uczucie, a o losie kobiet decydowali mężczyźni przy blasku świec i dźwiękach muzyki podczas arystokratycznych przyjęć.

W tę historię można się dosłownie wgryźć, czując na własnej skórze duszny klimat dworskich salonów i chłód aranżowanych małżeństw. Serce Izabeli Zarabskiej bije dla Bogumiła, ale jej przyszłość zostaje przypieczętowana związkiem z hrabią Cezarym Orszandem - małżeństwem z rozsądku, które staje się dla niej pasmem samotności i cichego cierpienia. Autorka z niezwykłą wrażliwością oddała to wewnętrzne rozdarcie, gdzie jedynym światłem w jałowej codzienności okazuje się macierzyństwo. Nie mniejszy wpływ na emocje mają tu bohaterowie męscy, niejednoznaczni i rozdarci między własnymi pragnieniami a surowym kodeksem honorowym, który często staje się dla nich ciężarem nie do uniesienia.

To, co sprawia, że ta powieść zostaje pod powiekami na dłużej, to mistrzowskie splecenie osobistych dramatów z brutalnością historii. W tle wielkich miłości i złamanych przysięg majaczą krwawe wydarzenia rabacji galicyjskiej oraz pierwsze zrywy niepodległościowe, które nadają fabule realizmu i powagi. Czuć, że to nie tylko romans w historycznych strojach, ale wnikliwy portret niespokojnej epoki, w której za posłuszeństwo płaci się najwyższą cenę. Jeśli szukacie książki, przez którą się po prostu płynie, a która jednocześnie dostarcza ogromu wzruszeń i zmusza do refleksji nad tym, jak wiele luksusów warto poświęcić dla prawdziwego szczęścia, to ten tytuł jest zdecydowanie godny polecenia.

Galicja XIX wieku, czasy, w których Polska była pod zaborami.

Ślub Benedykty z baronem Franciszkiem Sokołowskim to wydarzenie, na które zjeżdżają do Dobczyc krewni z całej Europy. Jest piękne, wystawne, a jednocześnie to doskonała okazja nie tylko na spotkanie rodzinne, ale również na znalezienie życiowego partnera. Izabela Zarabska właśnie tam po raz pierwszy poznaje Bogumiła. Mężczyzna skrada jej serce, niestety nie to się liczy, dla jej rodzi. Kobieta wpada w oko hrabiemu Cezaremu Orszandowi i to właśnie z nim będzie musiała spędzić resztę życia. Liczą się pieniądze, koneksje, a nie to się nosi w sercu. To nie będzie jedyne małżeństwo z rozsądku, a jedno z wielu. Tylko czy będzie szczęśliwe? Jak potoczą się losy Izabeli? Jakich bohaterów jeszcze spotkamy? Przed jakimi decyzjami będą musieli stanąć? Czy każdy odnajdzie swoje szczęście?

Wiem, że zarys historii jest dość skromny, ale więcej nie chcę Wam zdradzać. To jedna z tych książek, w których jedno wydarzenie łączy się z drugim, w których wszystko należy odkrywać samemu powoli. Znajdziemy w niej nie tylko historię Izabeli, ale również wielu innych osób, a także czytamy ją z niejednej perspektywy. Wszystko doskonale się z sobą łączy, nie miałam najmniejszego problemu, ze stwierdzeniem o kim aktualnie czytam (co wcale nie jest takie proste do osiągnięcia, przy tak wielu bohaterach).

Historia, jaką znalazłam w książce, zdecydowanie mnie się podobała. Autorka przeniosła mnie do przeszłości, doskonale ją pokazując, a jednocześnie pozwalając mi przeżyć ciekawą przygodę. To opowieść o miłości, samotności, nieporozumieniach, honorze i wiele więcej.

Akcja sprawnie poprowadzona, z ciekawymi zwrotami. Może nie była jakaś bardzo szybka, ale zdecydowanie w książce dużo się działo, a to sprawiło, że mocno mnie wciągnęła. Dla mnie była to pozycja na jeden wieczór.

Jak już wspomniałam bohaterów mamy większą ilość, tak więc nie mogę Wam o każdym opowiedzieć. Zdradzę tylko tyle, że każdy z nich był ciekawy, dobrze wykreowany, a także byli oni dość różnorodni.

„Dżentelmeni ziemi galicyjskiej” to moim zdaniem świetna książka, po którą warto sięgnąć. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom, a tez z przyjemnością polecam.

Recenzja książki pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA