Dwór szronu i blasku gwiazd. Saga Dwór cierni i róż. Tom 4 (barwione brzegi)

Wiedziałam, że „Dwór szronu i blasku gwiazd” nie będzie to kolejna część pełna spektakularnych bitew i dramatycznych zwrotów akcji. Mimo to byłam niezwykle ciekawa powrotu do Velaris i spotkania z bohaterami, których zdążyłam pokochać przez poprzednie tomy. Muszę przyznać, że ta książka dała mi dokładnie to, czego potrzebowałam, jeszcze trochę czasu spędzonego z ulubionymi postaciami. To książka zupełnie inna, spokojniejsza, bardziej kameralna i skupiona na emocjach bohaterów niż na wielkich bitwach czy politycznych intrygach. Za to tak bardzo ją polubiłam. To trochę jak powrót do domu po długiej i wyczerpującej podróży.

Akcja książki autorstwa Sarah J. Maas pod tytułem „Dwór szronu i blasku gwiazd” rozgrywa się kilka miesięcy po wojnie z Hybernią. Velaris nadal nosi ślady walk, a Feyra, Rhys i ich przyjaciele próbują odnaleźć się w nowej rzeczywistości. Odbudowują miasto, pomagają mieszkańcom i jednocześnie mierzą się z własnymi ranami, tymi fizycznymi, ale przede wszystkim psychicznymi. Nadchodzi Przesilenie Zimowe, które ma przynieść choć odrobinę spokoju i normalności. W teorii jest to czas świętowania, bliskości i odpoczynku, ale po traumatycznych wydarzeniach trudno wrócić do dawnego życia. Kasjan nie przestaje martwić się o Nestę, która po wojnie zamknęła się w sobie i odsunęła od wszystkich. Mor nadal zmaga się z własną przeszłością i nierozwiązanymi problemami, a Azriel pozostaje wierny swojej roli cichego obserwatora. Każdy z bohaterów nosi w sobie ślady niedawnych wydarzeń i próbuje znaleźć sposób, by ruszyć dalej.

„Dwór szronu i blasku gwiazd” nie skupia się na wielkiej przygodzie czy nowym konflikcie, pokazuje proces leczenia ran i odbudowy świata po wojnie. To opowieść o rodzinie, przyjaźni, miłości oraz próbach odnalezienia nadziei po trudnych doświadczeniach. Jednocześnie autorka subtelnie wprowadza wątki, które będą miały znaczenie w kolejnych częściach serii, szczególnie te związane z Nestą, Kasjanem oraz innymi bohaterami drugoplanowymi. Najbardziej podobało mi się to, że autorka pozwoliła bohaterom po prostu być. Bez ciągłego ratowania świata, bez nieustannego napięcia. Dzięki temu mogliśmy zobaczyć ich bardziej ludzką stronę. Feyra wraca do malowania i próbuje odnaleźć siebie poza rolą wojowniczki. Rhys nadal jest opoką dla wszystkich, ale widać też jego zmęczenie i ciężar odpowiedzialności, jaki nosi na barkach. Uwielbiałam sceny całej paczki razem, ich drobne sprzeczki, żarty, wspólne posiłki i momenty zwyczajnej codzienności. To właśnie te relacje sprawiają, że tak łatwo przywiązać się do bohaterów tej serii. „Dwór szronu i blasku gwiazd” to więc bardziej kameralna historia, pozwalająca czytelnikowi zobaczyć codzienne życie mieszkańców Dworu Nocy i spędzić jeszcze trochę czasu z bohaterami po emocjonujących wydarzeniach poprzedniego tomu. Sarah J. Maas po raz kolejny udowodniła, że potrafi tworzyć bohaterów, z którymi trudno się rozstać. To książka idealna dla fanów serii, pełna emocji, rodzinnego ciepła i obietnicy kolejnych fascynujących historii. Po jej zakończeniu miałam tylko jedną myśl, chcę jak najszybciej wrócić do tego świata.

Gdy opadł bitewny kurz, ci, którzy przeżyli, muszą pochować poległych, pogodzić się ze stratami i zaadoptować do nowej rzeczywistości. Nadszedł czas odbudowy i utrwalania kruchego pokoju. Choć król Hybernii został pokonany, ludzkie królowe wciąż mogą stanowić zagrożenie. Każdy z członków „Wewnętrznego kręgu” księcia Dworu Nocy Rhysanda, czyli Kasjan, Azriel, Morrigan i Amrena ma do wykonania nie tylko zadania wyznaczone przez księcia, ale musi uporać się z własnymi demonami. Feyra próbuje być dobrą księżną i towarzyszką, pomagając przy odbudowie Velaris. Zachęcona przez Rhysa próbuje wrócić do malowania. Jej siostry, teraz również fae Wysokiego Rodu, starają się przystosować do nowej sytuacji. Zarówno Elain, jak i najstarsza Nesta muszą przezwyciężyć swoje uprzedzenia i zmierzyć z odrzuceniem ze strony ludzi. Elain cierpi z powodu zerwanych zaręczyn, jej ludzki narzeczony nie chce ją widzieć i życzy jej śmierci. Nesta nie chce mieć nic wspólnego z fae, wyprowadza się do rozpadającej się rudery i topi smutki w alkoholu. Zbliżające się święto Przesilenia Zimowego będzie okazją do spotkania się z przyjaciółmi i wymiany podarków. Czy będzie również okazją do pojednania z tymi, którzy odrzucają pomocną dłoń?

„Dwór szronu i blasku gwiazd” to tom pośredni między „Dwór skrzydeł i zguby” a „ Dwór srebrnych płomieni”, serii „Dwór cierni i róż” Sarah J. Maas.

W tym tomie Autorka skupiła się na życiu, które się odradza po wojnie, na czasie, który trzeba poświęcić na uleczenie ran, zarówno fizycznych, jak i psychicznych, oraz na odbudowie budynków i społeczeństwa. Maas skupiła się mocno na psychice bohaterów, zwłaszcza sióstr Feyry – Elain i Nesty i ich zachowania po tym, jak za sprawą Kotła zostały zmienione w fae. Maas dobrze pokazała syndrom, tego, który przeżył – „survivor guilt”, w którym osoba, która uniknęła śmiertelnego zagrożenia lub katastrofy, odczuwa nieuzasadnione poczucie winy, że to ona przeżyła, podczas gdy inni zginęli. Widzimy również rozdarcie, pomiędzy światami, a właściwie poczucia braku przynależności do żadnego ze światów.

Dużo miejsca zostało poświęcone na przygotowaniu do świętowania Przesilenia Zimowego, jakby autorka próbowała pokazać, że po każdej burzy, przychodzi czas spokoju i świętowania.

Całość czyta się szybko, choć trochę brakuje zwrotów akcji, do których przyzwyczaiła mnie autorka w poprzednich częściach cyklu. Nie znaczy to, że ta powieść była zła, może takie uspokojenie akcji było potrzebne przed wydarzeniami z kolejnego tomu? Dowiem się niedługo.