Dwanaście prac Herkulesa. Herkules Poirot. Tom 26

Polecam dla każdego, niezależnie od wieku, styl pisania przepięknych powieści przez Agathe Christy zdecydowanie do wszystkich trafi i pochłonie na pewien czas czytania. Opowieść wciągająca, a postać samego Poirota i jego procesu myślenia zdecydowanie mnie urzekła. Cieszę się, że przeczytałam ową książkę

Książka i której piszę, składa sie z 12 opowiadań (jak sama nazwa wskazuje), których bohaterem jest oczywiście Herkules Poirot. Niektóre z nich nie naprawdę zaciekawiły, były bardzo pomysłowe i przemyślane, jednak byly też i takie ktore mnie troche rozczarowały... Uwielbiam historie Agaty Christie i czytam je zwykle z przyjemnością, a tu mialam czasem problem zeby przebrnac orzez niektóre rozdziały. I nie chodzi tu o to że były jakieś bardzo nudne czy przewidywalne, ale zbyt "inne" niż pozostałe książki sutorki. Kocham Christie za jej niepowtarzalny styl, pokręconą intygi, nietuzinkowych bohaterów i skomplikowane zakończenia, ktore zawsze na koniec okazują się zupełnie sensowne i oczywiste. A tu czasami miałam wrażenie, że "mały" detektyw wcale nie był tym Poirotem którego zbam i lubię. Brak mu jego dawnej klasy, stylu i elegancji, tak przeze mnie cenionej i zawsze obecnej przy prowadzeniu śledztw. Niektore smprawt nawet mialam wrazenie , że poirot rozwiązał "zbyt szybko", nie pozwalając się czytelnikowi nacieszyć intrygą.

Na plus może jedynie przemawia fakt, że poznajemy kilka faktów z życia prywatnego detektywa. Jest kilka "smaczków", o których nie było mowy w żadnej wcześniejszej książce Christie.

Odpowiadając sama sobie na wcześniejsze pytanie stwierdzam, że ja zdecydowanie wolę jednowątkowe, całościowe historie. Lepiej (i dłużej) wtedy można nacieszyć się fabułą i toczącą się akcją. I sam Hercules Poirot może być wreszcie "sobą" a niw tylko swoją okrojoną wersją.

Lubicie czytać krótsze opowiadania, czy wolicie wielowątkowe, pełnowymiarowe powieści?

Książka, o której dziś piszę, składa się z dwunastu opowiadań, jak sama nazwa wskazuje, których głównym bohaterem jest oczywiście Herkules Poirot. Niektóre z nich naprawdę mnie zaciekawiły; były pomysłowe, dobrze przemyślane i trzymały wysoki poziom. Trafiły się jednak również takie, które nieco mnie rozczarowały.

Uwielbiam twórczość Agathy Christie i zwykle sięgam po jej książki z ogromną przyjemnością. Tym razem zdarzało mi się jednak mieć problem z "przebrnięciem" przez niektóre historie. Nie dlatego, że były nudne czy przewidywalne, ale dlatego, że wydawały mi się zbyt odmienne od klasycznego stylu autorki.

Cenię Christie za jej niepowtarzalny styl, misternie skonstruowane intrygi, wyrazistych bohaterów oraz zaskakujące zakończenia, które ostatecznie okazują się całkowicie logiczne. W „Dwunastu pracach Herkulesa” momentami miałam jednak wrażenie, że Poirot nie jest do końca tym samym detektywem, którego znam i lubię. Chwilami brakowało mu charakterystycznej klasy, elegancji i metodycznego podejścia do śledztwa. Niektóre zagadki zostały rozwiązane zbyt szybko, przez co czytelnik nie ma szansy w pełni nacieszyć się rozwijającą się intrygą.

Na plus z pewnością można zaliczyć fakt, że poznajemy kilka ciekawych szczegółów z życia prywatnego detektywa. Znajdziemy tu kilka interesujących „smaczków”, o których nie było mowy we wcześniejszych książkach z jego udziałem.

Odpowiadając sama sobie na pytanie postawione na początku, muszę przyznać, że zdecydowanie bardziej odpowiadają mi jednowątkowe, zamknięte historie. W powieści jest więcej miejsca na rozwinięcie fabuły, budowanie napięcia i pogłębienie postaci. Dzięki temu również sam Herkules Poirot może być w pełni sobą, a nie jedynie skróconą, "okrojoną" wersją samego siebie.

Agata Christie tworząc kryminały nie przypuszczała pewnie, że tyle pokoleń będzie nadal zachwycać się jej książkami. W swoich powieściach stworzyła tak pamiętne postaci jak panna Marple, czy Hercules Poirot. Co do tej drugiej postaci, autorka po początkowym zapale w tworzeniu ciągle nowych historii z udziałem małego Belga, zaczynała mieć dość jego popularności, aż wreszcie uśmierciła swoją postać. Znaczące jest to, że literacki detektyw, tak wrósł w świadomość czytelników, że na wiadomość o jego śmierci New York Times zamieścił nekrolog. Na bazie jego przygód powstało mnóstwo filmów, z których najbardziej znane to "Śmierć na Nilu", czy "Morderstwo w Orient Expressie". Oczywiście można także przypomnieć całkiem niezły serial o tej postaci. A pozostając przy powieściach, chciałbym zaznaczyć, że niedawno przeczytałem tom noszący tytuł „Dwanaście prac Herkulesa”.

O książce możemy przeczytać, że:

Detektyw postanawia efektownie zakończyć karierę - stawia sobie za cel rozwiązania dwunastu spraw inspirowanych pracami swego mitycznego imiennika. Błyskotliwe dialogi, nietuzinkowe postacie, angielski humor. Tuzin wciągających historii połączonych motywem z greckiej mitologii - nie tylko dla fanów gatunku i miłośników kultury antycznej.

Podsumowując. Kolejny przykład doskonale skonstruowanego kryminału. Mamy więc zbrodnię, podejrzanych i detektywa, który potrafi z najmniej istotnych poszlak wysunąć nie tylko sprawcę ale i motywy które nim kierowały. Jak dla mnie rewelacja. Polecam zatem.

Jest co najmniej tuzin powodów, by sięgnąć po „Dwanaście prac Herkulesa” autorstwa Agathy Christie. Jedna książka, a my mamy możliwość rozwiązania dwunastu kryminalnych zagadek. Kolejnym powodem jest styl i pomysłowość autorki w tworzeniu intryg i rysowaniu postaci biorących w nich udział. Nie da się ukryć, że jednym z najważniejszych powodów sięgnięcia po tę książkę jest kultowy detektyw Herkules Poirot.

Przyznam szczerze, że Agatha Christie miała genialny pomysł, aby kryminalne historie połączyć z motywem z greckiej mitologii. To ciekawe połączenie, które nie pozwoli nam oderwać się od tej lektury.

Herkules Poirot podejmuje decyzję o przejściu na emeryturę. Zanim jednak zakończy swą karierę postanawia rozwiązać dwanaście kryminalnych zagadek związanych z pracą mitycznego imiennika. Miłośnicy kryminału oraz kultury antycznej będą zadowoleni. Dotychczas czytałem książki autorki, w których uczestniczyłem w rozwiązywaniu jednej zagadki. Tutaj mam ich aż dwanaście w formie opowiadania. To, co ważne również w tej konwencji autorka poradziła sobie doskonale. Pokazała nowe możliwości, wykazując się pomysłowością zasługującą na uznanie. Przyznam szczerze, że bardziej wolę dłuższe formy od opowiadań, lecz te w wykonaniu Agathy Christie w pełni mnie zaciekawiły.

Książka „Dwanaście prac Herkulesa” nie tylko dostarcza nam zabawy w rozwiązywaniu kryminalnych zagadek, lecz również jest doskonałą skarbnicą wiedzy na temat kultury antycznej. Pomysł na stworzenie takiej koncepcji połączenia kryminału z mitologią to strzał w dziesiątkę. Dlatego nie dziwi fakt, że przez wielu miłośników gatunku Agatha Christie okrzyknięta została królową.

Wydawnictwa Dolnośląskie z okazji setnej rocznicy debiutu pisarki oddaje „w ręce czytelników zbiór dziesięciu najlepszych kryminałów” z Herkulesem Poirot w roli głównej. Pięć w porozumieniu z ekspertami wybrało wydawnictwo. Kolejnych pięć tytułów wyłoniono w plebiscycie czytelników. „Dwanaście prac Herkulesa” jest jedną z nich.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Dolnośląskiemu [Adres usunięty]

[Adres usunięty]

Agata Christie zachwycała i intrygowała czytelników w XX wieku, a także jest ciągle obecna na rynku czytelniczym w XXI wieku. "Dwanaście prac Herkulesa" pokazuje, iż wątki mitologiczne można odnaleźć we współczesności, a symbole w nich ukryte są uniwersalne i ponadczasowe. Cykl dwunastu opowiadań o pracach przebiegłego i niebagatelnie inteligentnego detektywa wciąga od pierwszych stron. Pozwala wysnuć tezę, że z reguły winny jest ten, kogo najmniej podejrzewamy. Polecam:)