Dusza krwi i popiołu. Krew i popiół. Tom 5

Seria Krew i Popiół jest jedną z wielu, gdzie z ogromną przyjemnością śledzę każdy los bohaterów, patrząc jak ulegają zmianom i jak radzą sobie ze zmianami w świecie.

Ta część jednak mnie rozczarowała.

Owy tom ukazuje pierwszą część serii oczami Cas'a. O niebo lepiej by mi się czytało, gdyby to był dodatkowy rozdział, dwa w pierwszej części, ale ten zabieg w książce, i to w przeważającej części książki, mnie zniechęcił. Gdyby jeszcze między rozdziałami wspomnień Cas'a toczyły się istotne kwestie względem przyszłych wydarzeń to bym z wielką przyjemnością oddała się lekturze. Był jeden wątek, praktycznie na końcu książki, który mnie nie tyle co zaskoczył, ale zaciekawił, ale nic poza tym.

UWAGA, SPOJLER!

Czekałam niezmiernie na ten tom, by dowiedzieć się co się będzie działać po przebudzeniu bogów, co z córką Nektasa, co z samą Poppy jako Pierwotną Krwii i Kości, co z relacją Cas'a, Kieran'a, Poppy i na ciąg dalszy muszę poczekać.

Miła lektura uzupełniająca z serii, ale nie tego się jednak spodziewałam.

Jennifer L. Armentrout i jej serie w seriach... Co jeszcze wymyśli?

Kolejna książką, którą tym razem dostajemy, to niby pełna powieść, lecz tak naprawdę powtórka "Krwi i popiołu", tyle że w wersji Casteela.

"Dusza krwi i popiołu" to jeszcze raz opowiedziana historia poznania się Poppy i Casteela, tyle że mamy w niej mniej dołeczków, a więcej Casa. Dostajemy kilka dodatkowych scen - jako że sama powieść osadzona jest w czasie po "Wojnie dwóch królowych" - i jeśli ktoś nie ma ochoty na ponowne przeżywanie KiP, spokojnie może przeczytać tych zaledwie kilkadziesiąt stron.

Powiem Wam jednak, że wcale nie przeszkadzała mi ta powtórka. Po "Wojnie" miałam serdecznie dość Poppy i spółki, ciągłego maglowania tych samych tekstów, zadawania pytań i gapienia się na dołeczki. Dzięki powrotowi do przeszłości mogłam przeżyć ponownie to, co przy lekturze KiP: zachwyt nad Poppy i Hawkiem. Takich ich pokochałam i za takimi nimi tęsknię.

Ta książka sprawiła, że znów świetnie bawiłam się w ich towarzystwie. Z radością przeżywałam ulubione sceny. Ten powrót uważam za udany.

I wiem, że dużo bardziej lubię postać Hawke'a niż Casteela. Tzn. wiedziałam o tym już wcześniej, ale teraz się w tym utwierdziłam. Mam nadzieję, że w kolejnej części serii będziemy mieli do czynienia z tą jego wersją.

Jeśli macie ochotę zakochać się na nowo w serii "Z krwi i popiołu", przeczytajcie "Duszę krwi i popiołu". Jeśli jednak Wam nie zależy - przeczytajcie tylko nową treść, bo na końcu się podziało 🙊

Chyba jestem za głupia, aby pojąć ten GENIUSZ, jakim jest uczynienie PIĄTEGO TOMU SERII retrospekcją wydarzeń z PIERWSZEGO TOMU tylko z innej perspektywy. Ten pomysł to dla mnie kompletna pomyłka i jestem z tego względu strasznie rozgoryczona. Dla mnie to powinien być dodatek, a nie pełnoprawna część tego cyklu. Myślę, że odebrałabym go lepiej, jeśli pojawiłby się właśnie w takiej formie.

Jeśli czekacie na kontynuację wydarzeń z poprzedniego tomu, to się gorzko rozczarujecie, bo nijak to ma się do tego. Łącznie mamy 12 rozdziałów, które opowiadają o teraźniejszych wydarzeniach, ale zupełnie nic one nie wnoszą do tej historii poza jednym, ostatnim. Dopiero finalne 16 stron, bo tyle sobie liczy ostatni rozdział są znaczące dla głównej fabuły. Dramat.

Jednakże nie była to tragiczna książka i w gruncie rzeczy miło spędziłam czas. Uwielbiam Casa, a jeszcze bardziej męskie perspektywy, więc czytanie po raz kolejny tego samego nie było dla mnie aż takim utrapieniem. Możemy w tym tomie poznać emocje głównego bohatera i jak one zmieniały się na przestrzeni minionych wydarzeń. Dostajemy również kilka bonusowych scen, których nie było w pierwszym tomie. Było okej, ale stanowczo nie potrzebowałam czytać o tym 600 stron.

Irytujące było również przypominanie całej metryczki bohaterów, zasad panujących światem i zarysu historycznego. Nie wiem jak wam, ale mi wydaje się, że przy PIĄTYM tomie serii czytelnicy raczej wiedzą, kto jest kim. Nie jest to pierwszy taki zabieg w tym cyklu i mnie osobiście zaczęło już denerwować, że autorka traktuje nas jakbyśmy mieli demencję.

Strasznie boli mnie, że moja ulubiona niegdyś seria stała się czymś takim. Nie ma chyba serii, a przynajmniej ja nie znam, która zaliczyła taki regres jak ta. Mam wrażenie, że z tomu na tom jest coraz gorzej i aktualnie czytam to tylko z sentymentu.

Z czystym sercem nie mogę wam polecić tej książki. Według mnie jest to gratka dla fanów tej serii, ale kompletnie niepotrzebna. Jeśli jesteście miłośnikami tej serii to jasne, przeczytajcie. Jeśli zaś interesuje was tylko, co stanie się dalej, to wystarczy wam zapoznanie się z ostatnim rozdziałem.

Podsumowując: jeśli mam potraktować ten tom jako piątą część serii, to przykro mi, ale jest to fatalna robota, lecz jako dodatek ujdzie w tłumie.

„Dusza krwi i popiołu” Jennifer L. Armentrout to już piąta książka z cyklu „Z krwi i popiołu”, zaś siódma w kolejności czytania całego uniwersum. Ten wynik robi wrażenie, ale też z racji fabuły wymusza pytanie, czy przy takiej ilości jest faktycznie niezbędna?

Rozczaruje się ten, kto liczy na jakieś druzgocące nowości w historii Casteela i Poppy. Zakładam jednak, że na tym etapie czytelnicy sięgający po tę książkę są całkowicie świadomi jej treści. Mianowicie to „Krew i popiół”, czyli sam początek cyklu, opowiedziana z perspektywy Casa, a w zasadzie Hawke'a Flynna. Czemu? Gdyż nasza Poppy, wzorem Śpiącej Królewny, pogrąża się w głębokim śnie, a jej luby wraca do początku ich znajomości.

Nie ukrywam, że miałam spore obawy po poprzednich częściach. Pierwsze dwa tomy naprawdę uwielbiam, a ten „przed” Casteelem wręcz pokochałam. Potem zaś pojawiły się miliony dołeczków i ten o jeden za daleko… Całość zaczęła się zapętlać, gmatwać i omijać zasadniczy wątek, przynajmniej w mojej ocenie. Cieszę się więc mogąc napisać, że ten tom dał mi nadzieję, że jeszcze coś dobrego będzie z tej serii. Ale najlepszym, co mogło mnie spotkać, to powrót Hawke'a na łamy stron! Nie wiem jak to możliwe, że za tym imieniem kryje się naprawdę inny bohater – ten, którego tak uwielbiam, który nie jest jak rozmemłane kluchy, a klejnoty rodowe nosi we właściwym miejscu i myśli czymś więcej niż tylko nimi. I choć w zasadzie nie dowiedziałam się niczego nowego, czytałam tę książkę z niekłamaną przyjemnością.

Dodatkowo opowieść z nowego pov systematyzuje wszystkie przedstawione dotąd informacje o świecie, jego historii i sposobie funkcjonowania. Rzuca też nieco inne światło na wydarzenia z Carsodonii oraz, jak to Jenn ma w zwyczaju, zostawia nas z nowymi pytaniami. Bo mimo wtórnej fabuły i to udało jej się ponownie zrobić – zasiać na koniec wątpliwości i nowe teorie.

Czy ten tom był niezbędny? Nie.

Czy go potrzebowaliśmy? Tak, jeśli jak ja pokochaliście Flynna.

Mam nadzieję, że był on także potrzebny autorce jako powrót do początku i stworzenie ciągu dalszego, nad którym nie będziemy łapać się za głowy i przewracać oczami.😉

Tak więc czekamy…

Wyobraźcie sobie taką sytuację.

Czekasz wiele miesięcy na kolejny tom historii, która cię od samego początku porwała, jednak gdy się wczytujesz w jej treść, robisz wszystko, by tylko jej nie czytać. Nie masz ochoty do niej wracać, nie chcesz wiedzieć, co będzie dalej, kusi cię czytanie samych dialogów, jednak jesteś uczciwa i czytasz ją od deski do deski. Z każdą stroną tracisz zapał, tracisz po kawałku miłość do tej historii.

Co robicie w takiej sytuacji?

Jestem upartym człowiekiem i skończyłam ją, bo były z dwa wątki, które mnie strasznie ciekawiły, chciałam wiedzieć, jak się rozwiną.

Jestem osobą, która pisze szczerze i ciężko mi polecić wam “Duszę krwi i popiołu” Jennifer L. Armentrout. Jak wiecie, jestem wielką fanką autorki i bardzo lubię jej książki. Jednak chyba tym razem autorka za bardzo się zagalopowała w tym tomie.

Wydaje mi się, że opinie o książce, która was wymęczyła tak bardzo, jak wy męczyliście ją, pisze się ciężej niż te, które dosłownie same się piszą, jak książka nam się podoba.

Nie porzucam serii, tym bardziej gdy przebrnęłam przez tom piąty, dlatego pewnie zobaczycie jeszcze recenzję książki z tego cyklu, ale żeby wymazać ten posmak rozczarowania, autorka musiałaby napisać prawdziwą PETARDĘ.

I mam nadzieję, że jej się to uda, ponieważ ta historia od samego początku miała wielki potencjał, który został zepsuty, przez wielką miłość głównych bohaterów.

Opis książki jest dużym spoilerem, więc tylko napiszę, że mamy tu dwie linie czasowe. Jedna to czasy obecne, czyli wszystko dzieje się, tuż po zakończeniu “Wojny dwóch królowych”. Druga linia czasowa, to wspomnienia Casteela z wydarzeń, które już dobrze znamy, czyli z czasu, gdy poznał Poppy i w niej się zakochał. Możemy przeżyć wszystko jeszcze raz i poznać myśli Casteela.

Wszystko zapakowane w POV Casa, który nie widzi nic, oprócz swojej ukochanej Poppy.

Sięgacie po książki, które są napisane z POV “tego drugiego” bohatera?

Jeśli jest to seria, którą lubię, to nie przeszkadza mi taka książka, jednak lubie gdy jest dany wybór czytelnikowi. Chodzi mi o to, że taki książka z innego POV jest postrzegana jako dodatek, to mi odpowiada, jeśli jest przygotowana tak jak “Dusza krwi i popiołu”, czyli przeplatają się wydarzenia z samego początku cyklu, z tymi, które są kontynuacją poprzedniego tomu, już mam wielki problem. Powtórki z rozrywki mnie nie ciekawiły, a wstawki z “czasu obecnego” były krótkie i nie wnosiły praktycznie nic nowego. Gdyby ten tom był nam przedstawiony jako dodatek do serii, wydany po zakończeniu cyklu, pewnie inaczej bym do niego podeszła.

Osobiście wycięłabym połowę przemyśleń Casteela, ponieważ jedyne co wnoszą do historii, to fakt, że miał on chora obsesję na punkcie Poppy. Przyzwyczaiłam się do tego ale ciągłe powtarzanie jak coś mu się robi twarde, na wspomnienie pięknej Panny, było dla mnie strasznie męczące.

Widzę, że seria z tomu na tom, traci w moich oczach, może jest to mylna myśl, ale wydaje mi się, że autorka leci na fali fenomenu tomu pierwszego i tworzy kolejne tomy na siłę.

Nie można zapomnieć o prequelu tej serii, który jest pisany równocześnie z cyklem Krew i popiół i coś czuję, że autorka już sama się w tych wszystkich pomysłach się gubi. Jestem na bieżąco z każdym tomem i byłam bardzo ciekawa, gdy wszystko się połączy, a jak się połączyło dostaliśmy “TO”. Jestem na nie, spróbuje zapomnieć o jakiś 500 stronach tej książki (ma ich 608) i poczekam sobie z delikatnym zainteresowaniem na tom 6 tego cyklu i tom trzeci prequela. Wtedy ocenię całość, a przyznaje, że ocena będzie dość mocno zaniżona przez ten tom.

Za książkę dziękuję bardzo wydawnictwu Akurat, okładka pięknie się łączy z pozostałymi tomami, szkoda, że treść tak bardzo odstaje od reszty.