Duchy letniej nocy

Ktoś powie, że czytanie takich grubych książek to wyzwanie, ale ja wam powiem, że nie. To czysta przyjemność, gdyż druk jest większy, bardzo wyraźne odstępy między wierszami i ta niepewność, że niby coś wiadomo, ale nie do końca. Pozostaje ten dreszczyk emocji, bo pomimo dłuższego rozwinięcia napotykamy na charakterystyczne osobistości, które knują, intrygują, fałszują i obrażają, ale tak, by osoba dotknięta nie zawsze o tym wiedziała:-) Tematem opowiadań są siły nadprzyrodzone, duchy, legendy i niekiedy samolubstwo. Jest jeszcze podkreślone, że nie wiadomo jak trudne w obejściu postacie by były, to jednak gdyby ich zabrakło, inni by za nimi tęsknili. Pomimo tego, że to starsze historie, to jednak napisane są z wdziękiem i gracją. Problematyka jest pokazana od różnych stron, ale łączy ją pewna poetycka łagodność. Nawet w obliczu niedyspozycji opisany był na tyle, by mieć jakieś wyjście, choćby nieco uwłaczające. Zdecydowanie każda z tych opowieści nie tyle straszy, co wywołuje niepokój. Dosyć dobrze jest mi znana zemsta zza grobu, bo takie rzeczy zwyczajnie się zdarzają. To są tak zwane niedokończone sprawy, które muszą załatwić, by osiągnąć spokój, bez względu na to, czy są one dobre czy nie. Jedne bywają mroczne pod względem strachu, a inne noszą miano bardziej psychologicznego wyrazu wchodząc na paranormalne tory. Najbardziej komiczne wydawały mi się tu aspekty tajemnicy, którą niby znali, ale nie mogli potwierdzić, by utrzymać ją jako wciąż niewypowiedzianą. Słowo było droższe od pieniądza pod warunkiem, że zdradzającego nikt nie wydał. Czysta parodia, ale na kulturalnym poziomie:-) W tych opowieściach najważniejszy jest klimat i utrzymanie uwagi czytelnika do samego końca. Czytając w ogóle nie miałam ochoty jej przerywać, gdyż tak niekiedy absurdalnego zachowania nie zaznałam w innych opowieściach grozy:-) To kunszty ze smakiem, które mając w sobie pewną nonszalancję, będą zachwycały każde pokolenie. Dają też kilka prawd, które w zależności od osobowości czytelnika, każdy zrozumie inaczej. Nie miałam przyjemności ujrzeć autorów na zdjęciu, ale odniosłam wrażenie, że oddali tutaj wszystko, co było w nich piękne i mroczne. Zupełnie jakby umieścili kawałek swojej duszy na kartach tej książki. Chyba, że to tylko dziwne wrażenie... :-)

To za sprawą Wydawnictwa Zysk i S-ka pokochałam opowiadania. Pod ich skrzydłami zostały wydane zbiory najbardziej poczytnych autorów, historie niezwykle klimatyczne i zaskakujące, krótkie a jednak w pełni angażujące. Wówczas doceniłam krótką formę i z dumą prezentuje na swojej półce cały zbiór pokaźnych tomów skrywających wewnątrz niezapomniane przygody.

Mam nadzieję, że i Wy przełamiecie się do zbiorów opowiadań, ponieważ w dobrych rękach zyskują one na ogromnym znaczeniu. Szczególnie te, które mają swoje korzenie w dalekiej przeszłości, gdy zaskakują klimatem i dopracowaniem. Powyższa książka łączy w sobie wiele tytułów brytyjskich i amerykańskich pisarzy, których połączyło jedno - zamiłowanie do horrorów. Dzięki temu otrzymujemy pomysłowy przekrój fabularny, w którym główną rolę odegra mroczny klimat, zaskoczenia oraz niepewna zdarzenia, gdy będziemy balansować na granicy jawy oraz snu a to co będzie się nam wydawać na pierwszy rzut oka oczywiste - niekoniecznie takie będzie.

Jak zawsze w podobnych antologiach nie chcę zdradzać treści fabuły. Przyjemnością jest samodzielne odkrywanie faktów, doszukiwanie się ukrytych pomiędzy wierszami znaczeń czy po prostu odnalezienie się w świecie niebezpieczeństwa, nadnaturalnych zjawisk, strasznych domów czy nawiedzonych bohaterów. Forma nie zawsze będzie straszna, bowiem w tych opowiadaniach kluczowy będzie przede wszystkim klimat, ale zapewniam, że na przestrzeni niespełna siedmiuset stron nie ma miejsca na nudę czy przestoje. Każda historia była inna, ale jednocześnie każda przypadła mi do gustu i stała się tą jedyną w swoim rodzaju, gdy autor wykazywał się niebywałym talentem oraz nieograniczoną wyobraźnią.

Powyższy tom zbiera historie pisane na początku XX w., kiedy to prasa z zachwytem przyjmowała krótkie formy nawiązujące do historii o duchach, wampirach i czarownicach. Dziś my możemy zachwycać się tym niecodziennym spektaklem i na nowo odkrywać to co w przeszłości nawiedzało oraz kształtowało społeczeństwo. Ellen Glasgow, John Buchan, Amelia Edwards i Allen Upward otwierają przed nami drzwi pełne możliwości i tworzą opowieści z dreszczykiem, w których wszystko może się wydarzyć. Możemy czytać je dowolnie - całościowo, albo dawkując sobie opowiadania pomiędzy innymi lekturami, ale ja zachęcam do czytania powyższych wydarzeń do poduszki, aby podsycić klimat i wpłynąć na sny.

"Duchy letniej nocy" to kolejna antologia o duchach, która skradła moje czytelnicze serce. Możecie zacząć właśnie od tego zbioru, możecie się również cofnąć do innych tomów, ale zapewniam, że cała kolekcja zasługuje na pochwałę i nie małe słowa uznania. To połączenie w całość niebywałego stylu, talentu oraz wyobraźni a także złożenie na dłonie czytelnika klimatycznej, gęstej akcji z bohaterami, których losy ani przez moment nie są nam obojętne. Książka licząca wiele stron, ale jednocześnie pozostawiająca po sobie apetyt na więcej.

Uwielbiam antologie za kilka krótkich treści, które można poczytać w przerwie w pracy lub do popołudniowej kawy. A już szczególnie upodobałam sobie powieści z dreszczykiem, które i przerażają i powodują niepokój, ale i mają pewne zacięcie spirytystyczne.

Dziesięć opowiadań, dziesięć różnych historii i wszechobecne duchy to składowe tej książki. Nie wszystkie opowiadania mają tę lotność co np. Siły natury i moce ducha czy Przeszłość. Niektóre z nich są nużące i nieciekawe. Niemniej jednak, całość w odbiorze daje piorunujący efekt. Bo można tutaj spotkać się z całym spektrum różnych emocji: od zaciekawienia, poprzez niepokój, uczucie grozy i... nudę. Wszystko więc się zgadza i spina w jedną całość.

Potencjalny czytelnik, miłośnik literatury grozy, znajdzie tu wszystko to, czego oczekuje od literatury tego rodzaju. Zachwyci się swego rodzaju baśniowością, powoli budowanym napięciem, którego eskalacja powoduje szybsze bicie serca. Zatopi się w niewyjaśnionych zagadkach, pogubi w intrygach i otoczy tajemnicami, które tylko w części zostaną wyjaśnione. Czasem, opowiadania te mają w sobie jakąś trudną do wytłumaczenia aurę dziwności, podbijanej dziwnym poczuciem humoru autorów. Tworzy więc to nieco psychodeliczną rzeczywistość, w której czytelnikowi jest i niewygodnie i arcyciekawie jednocześnie.

To, co cenię w opowiadaniach tego typu, to wprowadzanie czytelnika w historię pewną nastrojowością. Opowiadania są dość plastyczne i eleganckie, dają do zrozumienia, że pomimo grozy zawartej w treści, autorzy mają do powiedzenia coś jeszcze, więc wskazują na konotacje rodzinne, na ludzkie dramaty i problemy, z którymi ludzie się borykają.

Gorąco polecam. Nie trzeba tej książki czytać na raz. Można ją sobie dozować po kawałku, a odbiór i tak będzie taki jak trzeba.