Duch opata, czyli pokusa Maurice`a Treherne`a. Wydanie ilustrowane

„Duch opata” to doskonała książka na listopad. To było moje pierwsze skojarzenie po przeczytaniu tej krótkiej powieści.

Ma gotycki klimat, jednak nie jest rodem z „Wichrowych wzgórz”. Emily Bronte jest nie do podrobienia. Co do Alcott gotyckość przeplata się tu z dobrem i urokiem, który pisarka przelewała na papier pisząc każdą swoją książkę. Na początku ta niewielka powieść jest urocza. Początek akcji, gdzie czytelnik poznaje wszystkich bohaterów jest taki sam jak w każdej książce Alcott. Bohaterowie mają swoje charakterystyczne cechy. Jedni się idealnie dobrze, drudzy już niekoniecznie. Są też tajemnice i ta szczególna dl apisarki szlachetność i moralność.

Nie są to skomplikowane portrety psychologiczne ani zawiłe fabuły. Jednak ta prostota za każdym razem się broni. Dobro zwycięża i wychodzi na światło dziennie, zło jest odpokutowane.

W „Duchu opata czyli pokusa Maurice’a Trehernere’a” tytułowy bohater po niefortunnym wypadku staje się inwalidą. Jest zakochany w swojej kuzynce, jednak ciotka ze względu na jego kalectwo nie chce oddać mu swojej córki. Akcja dzieje się w dużej posiadłości, gdzie zebrani świętują Boże Narodzenie i nowy rok. Dom był kiedyś opactwem i w starej części straszy duch opata. To co nadprzyrodzone splata się tu z rzeczywistością. Jednak to co ukryte i schowane, wychodzi na jaw.

Bardzo przyjemna lektura z delikatnym dreszczykiem.

Twórczość Louisy May Alcott należy do grona moich zdecydowanych ulubieńców. Autorka pokazyguwała swój talent zarówno w pełnowymiarowej formie jak i krótszych nowelkach udowadniając czytelnikowi, że można oprzeć piękną fabułę na ponadczasowych wartościach.

Powyższa historia wydaje się oddawać wszystko co najlepsze w podejmowanych motywach. Ukazuje prozę życia, przewrotność losu a także subtelne wątki paranormalne, gdy na tapecie pojawia się podejrzenie ducha. Zabawa przy przerzucaniu stron jest zatem przednia, wraz z bohaterem podążamy tropem tajemniczych szlaków i bawimy się wybornie z pewnej oddalonej perspektywy obserwując przy tym mieszkańców, którzy mają swoje mroczne tajemnice. I chociaż historia płynie szybko, przeczytamy ją w jeden wieczór, to wyobraźnia wciąż będzie analizować akcję na długo po zamknięciu ostatniej strony.

Tytułowy Maurice Treherne kiedyś miał wszystko. Dziś częściowo sparaliżowany został zepchnięty na dalszy społeczny plan. To jednak pomogło mu lepiej zrozumieć ludzi, gdy z dystansem obserwował ich rywalizację w prawdziwym świecie o status i majątek. W lawinie niedomówień, intryg oraz sekretów znajdzie się również miejsce na rozwikłanie zagadki ducha opata, który wydaje się nawiedzać mały angielski zamek.

Autorka w krótkiej fabule zamknęła wiele intrygujących motywów, każdy dopracowała, nie pominęła żadnego szczegółu. Pisała o utracie panowania nad własnym ciałem, o zmianie priorytetów, analizie psychologicznej ludzi aż w końcu o nawiedzeniach, które pojawiły się nie bez powodu. Wątki paranormalne połączyły się z prozą życia a także elementami dramatu, powieści społecznej czy subtelnego romansu, by stworzyć pełnowymiarowy obraz człowieka wystawionego na zaskakującą próbę.

"Duch opata, czyli pokusa Maurice'a Treherne'a" to idealna lektura do poczytania po ciężkim dniu, która relaksuje, odpręża, daje do myślenia i w pełni angażuje wyobraźnię. Jest króciutka, więc przeczytacie ją w zaledwie jeden wieczór, ale zdecydowanie warta uwagi. Pisana z inteligencją, baczną obserwacją świata, z dużą dawką odpowiednio przedstawionych emocji. Możliwe, że nie jestem obiektywna, ponieważ mam słabość do pióra autorki, ale sądzę, że jej nowela przypadnie do gustu każdemu wymagającemu czytelnikowi. Jest niespieszna, owszem, ale za to pełna treści, które budują nietuzinkową opowieść.