Droga pani Bird

Kilka dni temu przeczytałam książkę pt. "Droga Pani Bird", która została napisana przez A. J. Pearce. Muszę przyznać, że dawno nie czytałam tak wciągającej powieści. Czytało mi się ją przyjemnie, spędziłam miło czas, a do tego miałam możliwość wynieść pewną naukę z jej treści. Uświadomiłam sobie, że nawet z największych dramatów można wyjść, jeśli jest uczucie. Akcja powieści toczy się w dobrym tempie, nie jest ani za szybka, ani zbyt wolna. Bohaterowie wykreowani są z dużą dbałością. To postaci autentyczne, barwne. Dużym plusem był także humor, jaki aż wypływał z kolejnych stron tej powieści. Dla mnie to naprawdę dużo.

Grudzień w tym roku jest dla mnie miesiącem odkrywania świetnych powieści. Żeby nie było: nie narzekam na to absolutnie, ale przez to będę miała utrudniony wybór tych najlepszych przeczytanych książek tego roku. Wiem jednak, że powieść A.J. Pearce wyląduje w tym zestawieniu i to bezsprzecznie. No ale wszystko po kolei - pozwólcie, że opowiem Wam trochę o tej cudownej historii.

Jest rok 1941. Emmy marzy o karierze korespondentki wojennej, która będzie mogła pochwalić się niesłychaną odwagą. Przez całkowity przypadek jednak zostaje młodszą maszynistką gburowatej i ostrej Henriety Bird, słynnej autorki porad w czasopiśmie „Przyjaciółka kobiety”. Szybko jednak dowiaduje się, że jej przełożona odpowiada tylko na wybrane listy. Spis zakazanych tematów jest bardzo długi i obejmuje tak irytujące tematy, jak miłość, zdrady czy tęsknota. Kiedy Emma myśli o tych wszystkich kobietach pozostawionych bez odpowiedzi dochodzi do wniosku, że jej obecność w redakcji chyba nie jest aż tak przypadkowa. Co, jeśli zdecyduje się sama im pomóc - i to bez wiedzy oschłej pani Bird?

Oczywiście chciałabym zacząć od samych plusów tej powieści, ale tak naprawdę ta książka ma same zalety. Przede wszystkim muszę zwrócić uwagę na pióro autorki, które jest niezwykle przyjemne, dobre i obrazowe. Podczas lektury widziałam oczami wyobraźni wszystko to, co opisywała autorka, a w szczególności obraz wojennego Londynu, który próbuje w jakiś sposób nadal tętnić życiem, mimo kolejnych nalotów i bomb spadających na kolejne budynki.

Kolejną ogromną zaletą tej powieści jest główna bohaterka i jej kreacja. Emmy Lake to postać, która od pierwszej strony chwyciła mnie za serce i nie pozwoliła o sobie zapomnieć. Jest to niezwykle odważna, troskliwa, kochająca, empatyczna i oddana bohaterka, którą chcę się inspirować w życiu codziennym. Doskonale rozumiałam powody, dla których postępowała tak, a nie inaczej i choć chwilami wyrzucałam jej nadmierną głupotę, to i tak jako czytelniczka jestem dumna z jej poczynań. Jak widać, ta postać wzbudziła we mnie całkiem dużo emocji, a to wszystko za sprawą świetnej kreacji, której dokonała A.J. Pearce. Jestem absolutnie zachwycona.

W powieściach, w których umieszcza się akcję na tle wojny światowej, zazwyczaj występuje pewien zgrzyt polegający na tym, że autorzy próbują za wszelką cenę zrobić z tej tragedii coś romantycznego i takiego nadającego klimatu. W powieści Droga pani Bird umieszczono II wojnę światową w tle, jednak autorka nie zepchnęła tego tematu na boczny tor. Pokazuje, jak bohaterowie powieści radzą sobie z tą trudną sytuacją, jak bardzo starają się żyć normalnie, mając jednak w pamięci, że niebezpieczeństwo może nadejść w każdej chwili. Za to również należy się ogromny plus dla tej książki.

Lektura tej pozycji to była dla mnie ogromna przyjemność i nadal nie mogę sobie poradzić z tym że ta historia się skończyła. Spędziłam z nią kilka niezapomnianych godzin i jestem pewna, że za jakiś czas wrócę do tej historii. Pióro A.J. Pearce zasługuje na wszelką uwagę i jeśli to faktycznie prawda, że pojawi się kontynuacja – to ja będę pierwsza w kolejce, by ją zdobyć.

Jeżeli poszukujecie świetnej lektury dla siebie lub dla mamy, siostry, babci – to koniecznie podsuńcie im ten tytuł.

Droga Pogubiona,

Rozważna czy romantyczna? Słuchać głosu serca czy rozumu? Czy kocha mnie naprawdę? Czy miłość przetrwa?

Takie pytania zadaje sobie każda zakochana dziewczyna, więc to normalne, że targają Tobą wątpliwości i rozterki.

Ale posłuchaj mnie, zakochanie w tak niespokojny czas, w jakim żyjemy, to tym bardziej jeszcze coś wspaniałego i cudownego. Miłość to wielki dar, kto go ma, ma już wszystko. Nikt z nas nie wie, co będzie jutro, czy jakieś jutro w ogóle będzie, dlatego żyj chwilą, ciesz się życiem, młodością i swoją pierwszą miłością.

Martwisz się tym, co powiedzą rodzice, co powie ojciec, nie dziwię się, żadne dziecko nie chce zasmucać ani zawieść rodziców, ale gdy serce woła, gdy krew wzburza namiętność, a żyły zalewa fala tak gorących uczuć, trudno wołać o zachowanie rozwagi i roztropności, miłość to miłość. Tylko miłość.

Proponuje, byś przedstawiła rodzicom swojego ukochanego, gdy zobaczą szczęście swojego dziecka, zrobią wszystko, byś była tak szczęśliwa do końca swych dni. Piszesz, że Twój ukochany służy w marynarce, jeśli tak, w każdej chwili, może wyruszyć do walki na froncie, jeśli Bóg pozwoli by wrócił do Ciebie cały i zdrowy po zakończeniu wojny, a wasze uczucia się nie zmienią, a nawet staną się trwalsze i mocniejsze, to wtedy niech weźmie Cię za żonę. Ty będziesz już starsza, doroślejsza, a rodzice na pewno Wam pomogą na początku Waszej nowej drogi życiowej.

Boisz się także, co może wyniknąć z Twojej chwili zapomnienia z ukochanym, nie bój się, jeśli w Twoim łonie zrodził się cud, to jest to owoc prawdziwej miłości, dar od Boga. Urodź je, jeśli okaże się, że faktycznie jesteś w stanie błogosławionym, a Wasze dziecko będzie żywym dowodem waszego uczucia. Razem będziecie czekali na powrót Twojego ukochanego, a jego lub jej taty jeśli los rzuci go na front.

Wiesz, znaleźć miłość to wielkie szczęście, nie każdemu dane jest jego doznać. Dlatego kochaj, pozwól być kochaną i ciesz się każdą wspólną chwilą.

Miłość jest jak poker, zawsze coś ryzykujesz, nie wiesz czy nie przegrasz, ani czy wygrasz, grasz vabanque albo wcale. Zastanów się, czy wolisz podjąć decyzję o wspólnym życiu z ukochanym, zaryzykować, opowiedzieć o swym uczuciu, o swym skarbie rodzicom, czy leczyć w samotności, smutku i tęsknocie złamane serce, które nie odważyło się, nie zawalczyło o miłość, kiedy nadszedł czas i do końca życia żałować, że postąpiłaś tak, a nie inaczej. Miłość warta jest ryzyka, poświęcenia, walki, warta jest wszystkiego.

Przesyłam Ci pewien wiersz, mam nadzieję, że ON doda Ci odwagi w walce o swoje szczęście ! ❤

Na moment przed świtem

Noc okryła nas

Swą ciemną suknią

Otuliła jak atłas

Choć dla nas

Czas zatrzymał się

On dalej nieustannie płynie

Godziny mijają bezlitośnie

Nasze rozstanie przybliżają

I nie wiem co przyniesie dzień

Czy będzie jeszcze jakieś potem

Czy jutro nas zastanie,

czy zdołam znaleźć Cię

Czy połączy nas spotkanie

W gorącą sierpniową noc

I nie wiem czy nie przyjdzie śmierć

By zamiast Ciebie wziąć mnie w ramiona

I nie wiem już sam prawie nic

Prócz prawdy oczywistej

I zanim nas rozdzieli świt

Wyznam Ci swoje zakochanie

Gdy demony kładą się już spać

Chowają się w swych ciemnych norach

Zlęknione pierwszymi słońca promieniami

Powiem na ucho

Powiem szeptem

Że kocham Cię nad życie...

Na moment przed świtem

Mam nadzieję, że pomogłam Ci choć trochę rozwiać Twoje wątpliwości, i że następne co dostanę od Ciebie pocztą to zaproszenie na Twój ślub !

Z pozdrowieniami,

Mera dil - Z miłości do literatury

A Ty co byś zrobił/zrobiła? Odpowiedziałabyś na list Zagubionej? I co byś jej doradził/doradziła? Ja sama długo myślałam nad odpowiedzią, bo cóż ja mogę wiedzieć o czasach wojennych, cóż mogę wiedzieć o miłości w czasie wojny, cóż można doradzić młodej dziewczynie, która przeżywa swoją pierwszą miłość, czy można być obojętnym na prośbę kogoś o radę, o pomoc...No właśnie. To jest dobre pytanie.

Z takim pytaniem będzie musiała zmierzyć się również bohaterka powieści AJ Pearce "Droga Pani Bird", Emmeline Lake. Młoda dwudziestodwuletnia dziewczyna, której historia rozgrywa się w wojennym Londynie.

Jest 1941 rok, Emmy marzy o pracy korespondentki wojennej w Launceston Press. Omyłkowo przyjmuje posadę w czasopiśmie dla pań "Przyjaciółka Kobiety". Zostaje młodszą maszynistką pod czujnym okiem Henrietty Bird, słynnej autorki porad w tymże czasopiśmie. Do jej zadań należy czytanie listów, które nadsyłają do redakcji czytelniczki i odrzucanie tych, które poruszają tematy z listy zakazanych tematów pani Bird. Na liście tej widnieją tak oburzające w mniemaniu pani Bird problemy jak miłość, tęsknota czy zdrada.

Emmy, choć początkowo stara się pilnie spełniać wymogi pani Bird, nie może znieść myśli, że tyle kobiet i dziewczyn czeka na słowo wsparcia, rady, pomocy bezowocnie. Walczy ze sobą gdy musi ciąć i wyrzucać do kosza "niepożądane" listy. Zastanawia się czy może jej praca tu to nie przypadek. Może ona, Emmy ma do spełnienia ważną misję. Może czas zmienić wygląd kącika porad Henrietta Bird pomaga. Niekoniecznie oczywiście za wiedzą i zgodą pani Bird, bo na zmianę jej światopoglądu i przekonań nie ma co liczyć. Emmy podejmuje decyzje, która doprowadzi do wielkiego zamieszania, a zarazem przełomu w "Przyjaciółce Kobiety".

"Droga Pani Bird" to nie tylko opowieść o poradach dla kobiet w wojennym czasopiśmie. Choć pomysł na tę powieść wpadł autorce na myśl gdy w jej ręce przypadkiem wpadł egzemplarz czasopisma dla pań z 1939 roku. To książka ta to opowieść o życiu w czasach wojny z perspektywy kobiet. Emmy, jej przyjaciółka Bunty, jej narzeczony William, a także narzeczony Emmy, Edmund, oni wszyscy rzuceni w wojenną zawieruchę muszą radzić sobie z rzeczywistością jaka ich otacza. William, strażak, który nieraz narażając własne życie, ratuje ludzi z pożarów i zgliszcz, które pozostawiły po sobie niemieckie bomby. Emmy jako ochotniczka pracuje także w tej samej jednostce straży pożarnej, co Will, odbiera telefony od przerażonych ludzi, którzy przeżyli koszmar nalotu, próbując choć trochę dodać im otuchy i uspokoić. Mimo koszmaru wojny, bomb latających nad głowami, śmierci, która przemyka ulicami Londyny, bohaterowie "Droga Pani Bird" starają zachować choć cząstkę normalnego życia, życia sprzed wojny. Zakochują się, chodzą na tańce, zaręczają się, dążą do spełniania marzeń, pracują, wspierają się, a dla ojczyzny są gotowi nawet oddać życie. Starają cieszyć się każdą odrobiną szczęścia, każdym przeżytym dniem, uśmiechać jak najczęściej.

"Droga Pani Bird" to doprawdy pełna ciepła, a także wszelakich emocji powieść. Choć zaczyna się niepozornie, to jaki ładunek emocjonalny skrywa w sobie w dalszej części, zaskoczyło mnie bardzo. Jeśli historia opowiadana przez autora potrafi mnie wzruszyć, tak że w oczach stają łzy, a serce jest poruszone, a także pozwala mi na przeżywanie wraz z bohaterami, to wiem, że książka ta, jest bardzo dobra. A jest to przecież debiut literacki ! Zostałam mile zaskoczona i zakochałam się w tej historii. Odnalazłam w niej klimat "Małych kobietek" czy losów Ani i Gilberta Lucy Maud Montgomery. Jestem zauroczona, nie tylko tym przepięknym wydaniem "Drogiej Pani Bird", ale tymi ważnymi przesłaniami, które skrywa w sobie zawartość tej cudnej oprawy, tą przepiękną historią Emmy i Bunty. Polecam wszystkim z całego serca ! To bardzo emocjonalna, wzruszająca opowieść, niosąca prócz łez, wiele ciepła, miłości, przyjaźni, wiary i nadziei, a także siły i odwagi. Powtórzę za główną bohaterką, zawsze pozostańmy sobą, mimo rzeczywistości jaka nas otacza, pozostańmy ludźmi, nie bójmy się uczuć, okazywania ich, nie bójmy się być ludzcy, bo w momencie gdy umrze nasze człowieczeństwo, umrze świat, będzie to oznaczało naszą kapitulację. "Dzień, gdy przestaniemy troszczyć się o innych i pokazywać, że jesteśmy ludźmi, będzie dniem kapitulacji." Takie i inne ważne przesłania niesie ze sobą "Droga Pani Bird". Polecam, bardzo mądra książka, choć na początku może się taka nie wydawać, nie zrażajcie się, i dajcie jej szansę, nie zawiedziecie się ! ;)

Polecam !

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Literackie.

Autor: Aj Pearce

Tytuł: Droga Pani Bird Londyn, 1941. Pośród bomb spadających na miasto

Emmeline Lake, młodziutka ochotniczka służby pożarniczej, marzy o karierze dzielnej korespondentki wojennej. Nieoczekiwanie zostaje zatrudniona w redakcji „Przyjaciółki Kobiety” jako maszynistka apodyktycznej i pruderyjnej

Henrietty Bird, redaktorki rubryki z poradami. Pani Bird nie chce czytać ani tym bardziej odpowiadać na listy „nieprzyjemne”, a już na pewno nie te o miłości, smutku czy moralnych rozterkach. Jednak Emmy nie potrafi przestać myśleć o pozbawionych wsparcia zrozpaczonych czytelniczkach – kobietach, którym wojna wywróciła życie do góry nogami, które tęskniły za swoimi mężami albo zostały same i zakochały się w nieodpowiednim mężczyźnie. Głęboko poruszona uznaje, że musi im pomóc. Potajemnie zaczyna odpisywać na listy, które miały wylądować w koszu – w końcu to nic złego.

Spodobała mi się ta książka. Okładka jest świetna i zachęca do zaglądania. Pióro autorki jest przyjemne, dlatego czytało mi się ją dość szybko. Uważam, że tematyka książki dopełnia jej charakter. Podchodząc do niej nie wiedziałam o czym może do końca być. Całość uważam za idealnie dopięte.

Ocena 9/10