Drobne przysługi

"Wiedziałam, że policzki mi płonęły, ale resztę ciała przeszywały rozkoszne choć przyprawiające o mdłości dreszcze zachwytu wymieszanego z lękiem. Czułam sie rozdarta, rozkoszując się jego obecnością i jednocześnie marząc, by odsunął się, nim zrobię coś, co zawstydziłoby nas oboje."

Historia, która przenosi czytelnika do odosobnionego miasteczka, gdzie życie mieszkańców zostaje zakłócone przez tajemnicze istoty.

Autorka buduje napięcie klimatem małomiasteczkowym, gdzie każdy każdego zna, a każdy problem jest rozwiązywany przez społeczność. Dodatkowo mrocznego klimatu nadają tajemnicze istoty lasu, a także ludzka natura, gdzie wierzenia i zasady odgrywają główną rolę. W całym tym klimacie grozy nie zabraknie też wątku romantycznego.

Podsumowując świetna, klimatyczna historia, która porywa od pierwszej strony.

Gorąco polecam.

Wybierając tą książkę do czytania spodziewałam się czegoś innego, myślałam, że to losowe romantasy, a było bardzo mroczną historią. Jednak okazało się to niezwykle pozytywną niespodzianką, aż nie mogłam się od niej oderwać.

"Drobne przysługi" opowiada o losach miasteczka Amity Falls, które jest odcięte od reszty świata przez gęste lasy i pasma górskie. Kiedy grupa mieszkańców wysłanych po zaopatrzenie ginie w bardzo brutalnych okolicznościach w pobliskim lesie, reszta miasteczka zaczyna bać się i rozważa powrót bestii, z którymi walczyli pierwsi osadnicy.

Muszą ustalić czy wysłać kolejny powóz przed zimą, a może uda im się jakoś przetrwać bez tego. Czym są potwory o srebrnych oczach, które niektórzy podają, że widzieli? Skąd się biorą zmutowane zwierzęta? Czemu plony gniją? Dlaczego z każdą chwilą ludzie robią się wobec siebie coraz bardziej wrodzy? Wszystkie te wydarzenia z każdym dniem zimy coraz bardziej się nawarstwiają, dążąc do apogeum, któremu ze wszystkich sił, stara się przeciwdziałać główna bohaterka.

Cała książka jest napisana z perspektywy Ellerie Downing, najstarszej córki lokalnego pszczelarza. Jest ona niezwykle dojrzała i potrafi wziąć na barki całą rodzinę i opiekować się nią, kiedy rodzice nie mogą. Wraz z nią próbujemy dowiedzieć się co nęka to małe miasteczko i mu pomóc, kiedy już nikt inny nie jest w stanie.

Opowieść jest podzielona na cztery pory roku, zaczynając od jesieni, które jest wprowadzeniem do wydarzeń, które rozwijają się zimą i wiosną, a lato jest zwieńczeniem. Jest to niesamowicie mroczna historia, która pokazuje jak w momencie kryzysu, ludzie potrafią zamieniać się w bezwzględne istoty. Autorka nie szczędzi bardzo obrazowych opisów wyglądu ciał, ran czy innych obrzydliwości. Las jest także świetnie opisany, jako straszne i nieprzeniknione miejsce, że sama bałabym się tam wchodzić. Całość ta nadaje książce niepowtarzalny klimat, z którym dawno się nie spotkałam.

Co ciekawe dopiero na 350 stronie (z 400) ogarnęłam, że jest to retelling bajki o Rumpelsztyku. Nie sądzę jednak, że zmienia to cokolwiek w odbiorze całości.

Mała miejska społeczność, odizolowana od reszty społeczeństwa lasem, do którego nie wchodzi się w pojedynkę. Czyż nie brzmi to intrygująco? Kto nie poczuł się skuszony podobnym klimatem?

✨✨✨✨✨

W Amity Falls wszyscy się znają. na co dzień współpracujący ze soba społeczeństwo, traci grupę ludzi, która podąża na wyprawę do zakazanego lasu. Wierzono, że mieszkają tam stwory, wysłannicy diabła. Wspólnie postanawiają nie wysyłać przed zimą m kolejnej ekspedycji. Gdy zaopatrzenie się kończy, ludność ukazuje swoje gorsze strony, z lasu wychodzi zło, a przybyły do miasteczka mężczyzna wzbudza mieszane uczucia. Ellerie stara się utrzymać rodzinny biznes, wokół pachnie miodem i słuchać bez leczenie pszczół. Jednak czy udaje się przetrwać?

Nie mogę powiedzieć że była to najbardziej fascynująca książka fantasy jaką czytałam. Akcjs troszkę się dłużyła, szczególnie na początku, jednak nie była zła.

Fabuła skupia się na zmienności człowieka, na tym do czego może się posunąć pod presją. Na uwagę zdecydowanie zasługuje sam klimat tej historii. Przez całą fabułę towarzyszy nam niepokój, który wzbudzał moją ekscytacje. Nikomu nie można było zaufać, a strach bohaterów udzielał się czytelnikowi.

Odizolowana społeczność, niepokój i strach przed stworami, obcy w mieście, ale również odrobina miłości.

Historia warta uwagi.

"Drobne przysługi" to połączenie fantasy z rasową literaturą grozy. Jest duszno, mrocznie i tajemniczo. Małe miasteczko Amity Falls położone w górach jest niczym zamknięta klatka. Mała społeczność z własnymi zasadami i kodeksem, ale duże grzeszki ludzkości.

Nie do końca wiadomo kiedy to się wszystko zaczęło, kiedy wszystko się zmieniło... Zaczynają dziać się dziwy, zwierzęta rodzą się zniekształcone, plony obumierają.

Grupa mieszkańców Amity Falls, jak co roku, wyrusza do miasta po zapasy na zimę.

Niestety giną w nieznanych okolicznościach, a nieliczni świadkowie opowiadają o stworzeniach ze srebrnymi oczami...

Sąsiedzi stają się dla siebie wrogami, oskarżają się nawzajem, pojawia się zazdrość, znieczulenie i chęć walki tylko nie z wrogiem, a z bliskim.

Nasza główna bohaterka Ellerie Downing zauważa to wszystko co dzieje się wokół, ale ma mnóstwo na głowie i lekceważy pierwsze ostrzeżenia. Dziewczyna pod nieobecność rodziców opiekuje się młodszym rodzeństwem, całą gospodarką, ulami i ma problem z bratem bliźniakiem, który ostatnio nie jest sobą. Dołóżmy do tego zauroczenie w tajemniczym Whitakerze, który jako jedyny jej pomaga.

Co tu jest grane? Kim są potwory i skąd pochodzą? Jak sobie poradzić z głodem i z wrogimi sąsiadami? A może to wszystko to tylko zły sen? Kiedy wrócą rodzice i do jasnej ciasnej o co chodzi temu Whitakerowi?

Gorąco polecam miłośnikom mocnych wrażeń i dusznej atmosfery. Jest dreszczyk emocji i tajemnice. Brudna natura człowieka pojawia się wszędzie, czy to w dużym mieście, czy w małym miasteczku. Ciekawe portrety psychologiczne i ciekawa fabuła.

Wątek miłosny jest delikatny i nie przeszkadza atmosferze mroku.

💀Moje pierwsze spotkanie z twórczością Erin A. Craig, czyli z jej książką „Trzynaste dziecko”, nie wypadło najlepiej, przez co, nie ukrywam, trochę obawiałam się sięgnąć po „Drobne przysługi”. Jednak obiecywany klimat „Stamtąd” bardzo mnie kusił, bo kocham ten serial i nie mogłam sobie tej lektury darować. Ostatecznie nie żałuję, że sięgnęłam po ten tytuł, choć, podobnie jak poprzednio, nie obyło się bez wad.

🥶Ewidentnie nie jestem fanką stylu autorki, bo już drugi raz całość czytało mi się niesamowicie ciężko i musiałam wspomagać się audiobookiem. Mamy tu ogrom opisów miejsc i różnych przemyśleń, akcja rozwija się powoli, a długie zdania dodatkowo sprawiały, że wszystko dłużyło mi się niemiłosiernie. Zabrakło mi szybszego tempa akcji. Przez pierwsze 50% książki miałam wrażenie, że nic ciekawego się w niej nie wydarzyło, a na każdą ważniejszą scenę autorka kazała długo czekać, przy czym ostatecznie nie spełniała ona moich oczekiwań.

🗡Największym plusem jest dla mnie sam pomysł na fabułę i klimat całej książki. W zamkniętej społeczności, która do tej pory funkcjonowała całkiem dobrze, pojawiają się zgrzyty. Gdzieś w ciemności czają się tajemnicze istoty, które mogą nieźle namieszać w życiu mieszkańców. Jest mrocznie, duszno, ciężko, a ja dosłownie czułam jak postacie odchodzą od zmysłów i bardzo mi się ten zabieg podobał. W pewnym momencie sama nie wiedziałam, co jest prawdą, a co ułudą. Autorka genialnie potrafiła przeskakiwać między jawą a majakami. Momentami przechodziły mnie dreszcze, ale było to raczej przyjemne napięcie, a nie przesadne szokowanie czytelnika.

🐝Postacie potrafią zaintrygować. Nie da się ich w pełni rozgryźć i właściwie nigdy nie wiemy, do czego są zdolne, co wywołuje sporo emocji. Wiemy o zagrożeniu czyhającym na bohaterów i z każdej strony spodziewamy się najgorszego. Nie ukrywam jednak, że główna bohaterka nie przypadła mi do gustu. Mam wrażenie, że była naiwna i łatwowierna, a w dodatku wybaczała nawet największe świństwa bez mrugnięcia okiem, co ciężko było mi zrozumieć. Można to pewnie tłumaczyć jej młodym wiekiem, jednak większość jej działań była dla mnie irracjonalna, przez co nie potrafiłam się z nią utożsamić, a na to zazwyczaj liczę w czytanych książkach. Lepiej mi się wtedy wkręcić w fabułę i zżyć z postaciami.

🍯Sam wątek romantyczny mi się podobał, choć nie stanowi dużej części historii. To raczej tło do głównych wydarzeń i nie ma tu wielu romantycznych scen, jednak relacja głównej bohaterki z jej wybrankiem potrafiła wywołać emocje i naprawdę mnie zaciekawiła. Czułam pomiędzy nimi chemię i napięcie. Chciałam czytać o nich więcej, choć z tyłu głowy czułam z jakiegoś powodu, że to się nie może udać, więc nie dałam się porwać tej relacji do końca.

💀Po początkowych męczarniach i trudnościach w zaangażowaniu się w fabułę, akcja trochę się rozkręciła i faktycznie nawet się wciągnęłam w przedstawione wydarzenia, choć sama końcówka mnie rozczarowała. Była jak dla mnie zbyt „bajkowa” i przewidywalna. Z góry wiedziałam jak całość się potoczy, co odebrało odrobinę mroku i tajemnicy. Mam też wrażenie, że autorka usuwała przeszkody w najprostszy możliwy sposób, żeby nie musieć dalej męczyć się z danym wątkiem i nie rozwiązywać go w pełni.

🥶To naprawdę ciekawa, wciągająca historia, z ogromnym potencjałem, choć - jak to zwykle bywa - nie bez wad. Mimo wszystko dobrze spędziłam z nią czas. Dla samego klimatu warto po nią sięgnąć, bo potrafi wywołać ciarki na plecach. A jeżeli lubicie klimat serialu „Stamtąd”, to myślę, że ta historia może się Wam spodobać.