Królowa Róż. Krew Fae. Tom 1

Czy mieliście kiedyś taką książkę fantasy, która sprawiła, że po zakończeniu patrzyliście w sufit i zastanawialiście się, co tam właśnie się wydarzyło i jak żyć bez drugiego tomu? Ja tak miałam z „Królową róż”. Naprawdę nie spodziewałam się, że aż tak przepadnę.

W ostatnich latach romantasy z motywem Fae wyrastają dosłownie wszędzie i - nie oszukujmy się - większość z nich zaczyna się ze sobą zlewać. Mamy tę samą pyskatą bohaterkę, tego samego tajemniczego mężczyznę z tragiczną przeszłością i ten sam schemat relacji, który po kilku rozdziałach przestaje robić jakiekolwiek wrażenie. Dlatego do „Królowej róż” podchodziłam z dystansem. I może właśnie dlatego ta historia uderzyła we mnie tak mocno. Bo Briar Boleyn zrobiła coś, czego naprawdę mi brakowało - stworzyła świat, który żyje.

To nie jest tylko romantasy z ładną okładką i popularnymi tropami. To mroczna, brutalna historia inspirowana legendami arturiańskimi, gdzie Camelot nie jest miejscem bohaterów, a król Artur bardziej przeraża niż zachwyca. Morgana natomiast… jest chyba jedną z najbardziej ludzkich bohaterek fantasy, jakie ostatnio czytałam. I właśnie to spodobało mi się najbardziej.

Morgana nie wchodzi do historii jako silna wojowniczka, która od pierwszej strony wszystkich ustawia po kątach. Ona jest zagubiona. Złamana. Wychowana w poczuciu, że jest gorsza. Przez całe życie karmiona strachem przed własną krwią i traktowana jak problem, który najlepiej ukryć. Widać w niej tę desperacką potrzebę bycia kochaną i akceptowaną, dlatego momentami podejmuje decyzje, które mogą irytować… ale jednocześnie są bardzo zrozumiałe.

A potem pojawia się Kairos Draven. I muszę przyznać, że w tym momencie przepadłam.

Naprawdę dawno nie czytałam tak dobrze poprowadzonego slow burnu. Tutaj napięcie nie opiera się na ciągłych scenach romantycznych, tylko na spojrzeniach, niedopowiedzeniach, drobnych gestach i tej nieustannej atmosferze „coś między nimi jest, ale oboje jeszcze z tym walczą”. Kairos to dokładnie ten typ bohatera, który wydaje się niebezpieczny dla całego świata, ale przy niej nagle robi się uważny. Gburowaty, brutalny, owiany krwią i plotkami, a jednocześnie momentami bardziej troskliwy niż wszyscy wokół Morgany razem wzięci. I co jest najlepsze? Romans wcale nie przytłacza fabuły.

Ta książka żyje, dzięki wspaniałemu światu, który stworzyła Briar Boleyn. Żyje podróżą, tajemnicami, magią i odkrywaniem prawdy o Fae i o samej Morganie. Im dalej brnęłam w historię, tym bardziej miałam wrażenie, że autorka dopiero odsłania karty i że pierwszy tom jest jedynie początkiem czegoś znacznie większego. Są tutaj przeklęte miejsca, brutalne sceny, polityczne manipulacje, bogowie, pradawne artefakty i atmosfera nadciągającej wojny wisząca nad wszystkim praktycznie od pierwszych stron.

A zakończenie? Absolutne szaleństwo. To jest ten typ finału, po którym człowiek natychmiast chce sięgnąć po kolejny tom, bo autorka wrzuca czytelnika w sam środek chaosu i zostawia go tam bez żadnej litości. Plot twisty może momentami da się przewidzieć, ale emocjonalnie i tak robią ogromne wrażenie.

I chyba właśnie dlatego „Królowa róż” działa tak dobrze - bo poza romansem i magią dostajemy historię o dziewczynie, która całe życie słyszała, że jest potworem, a mimo to próbuje znaleźć własne miejsce w świecie.

Dlatego jeśli lubisz mroczne fantasy z wolno rozwijającym się romansem, legendami arturiańskimi, niejednoznacznymi bohaterami i światem, który wciąga bez reszty, to naprawdę… daj tej książce szansę.

Ja już wiem, że ta seria zostanie ze mną na długo.

Ocena: 9/10

Królowa Róż. Krew Fae. Tom 1 to książka, która ma w sobie dwa tempa akcji. Pierwsza część powoli pokazuje życie Morgan — księżniczkę posiadającą skażoną krew. Jej życie nie było usłane różami. Od początku przygotowywano ją do realizacji planów brata, a wcześniej traktowano jak zagrożenie. Z czasem dziewczyna uczy się walczyć o własne zdanie i samą siebie. Nabiera odwagi, choć wychowana w strachu nie miała łatwego życia.

Na szczęście miała przyjaciół, którzy zawsze stali za nią i wspierali ją duchowo. Dodatkowo pojawia się Draven — tajemniczy, gburowaty i bezwzględny chłopak, który mimo wszystko ma dobre zamiary wobec księżniczki. Zostaje jej strażnikiem podczas wyprawy i właśnie wtedy książka nabiera tempa.

Pojawiają się szybkie zwroty akcji, brutalniejsze sceny, magia, niebezpieczeństwa oraz tajemnice, które zaczynają wychodzić na jaw. Czytelnik poznaje zasady rządzące światem bohaterów i coraz więcej intryg. Niestety — albo i stety — autorka kończy tom w takim momencie, że drugi chce się mieć natychmiast.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i mam nadzieję, że nie ostatnie. Liczę, że drugi tom również będzie tak emocjonujący, choć może odrobinę mniej brutalny.

Autorka umiejętnie wplotła do historii legendy arturiańskie, z którymi spotkałam się po raz pierwszy. Pojawiają się też elementy słowiańskie oraz świat fae. To połączenie zapowiada naprawdę ciekawą historię. W końcu jest to magiczny i trudny świat z dodatkiem pikanterii. Pokazuje także hierarchię społeczną oraz niesprawiedliwość wobec kobiet.

Mimo wszystko książka bardzo wciąga. Pióro autorki jest przyjemne w odbiorze, bohaterowie ciekawi i wyraziści, a szczegółowe opisy pozwalają bez problemu wyobrazić sobie całe królestwo, komnaty czy ogrody. Mam nadzieję, że szybko wrócimy do tych bohaterów.

🩸🌹 Królowa Róż autorstwa Briar Boleyn to powieść, która zgrabnie łączy klimat legend arturiańskich z mrocznym światem fae, pełnym tajemnic, brutalnych zasad i politycznych intryg. Już od pierwszych stron Briar Boleyn buduje atmosferę niepokoju i nieuchronnego przeznaczenia, a czytelnik szybko zostaje wciągnięty w historię Morgany Pendragon – dziewczyny wychowanej w cieniu potężnego brata i od dziecka traktowanej bardziej jak zagrożenie niż członek rodziny. Motyw skażonej krwi oraz piętna, które bohaterka nosi od narodzin, nadaje całej opowieści ciężaru i sprawia, że łatwo wczuć się w jej samotność oraz pragnienie wolności.

🩸🌹 Największą siłą książki okazuje się jednak wykreowany świat. Briar Boleyn stworzyła rzeczywistość pełną magii, niebezpiecznych stworzeń i miejsc, które niemal można zobaczyć oczami wyobraźni. Dwór Artura, wypełniony różami i chłodnym przepychem, kontrastuje z dzikimi terenami skrywającymi sekrety fae. Inspiracja legendą o Excaliburze jest wyraźna, ale autorka nie ogranicza się do prostego odtworzenia znanej historii. Nadaje jej własny charakter, dodając mrok, brutalność i bardziej emocjonalne spojrzenie na bohaterów. Dzięki temu powieść jednocześnie budzi nostalgię i daje poczucie odkrywania czegoś nowego.

🩸🌹 W centrum fabuły stoi Morgana, bohaterka, która potrafi jednocześnie wzbudzać współczucie i irytację. Przez sporą część książki jest niepewna siebie, zbyt uległa i naiwnie wierzy w dobre intencje innych. Momentami aż chce się potrząsnąć nią i zmusić do działania. Z drugiej strony trudno zapomnieć, że całe życie była izolowana, kontrolowana i wychowywana w strachu przed własną naturą. Właśnie dlatego jej rozwój, choć powolny, wydaje się wiarygodny. Z każdą kolejną próbą Morgana coraz bardziej zaczyna dostrzegać własną siłę i przestaje być jedynie pionkiem w cudzej grze.

🩸🌹 Ogromne wrażenie robi również Kairos Draven, który bez problemu kradnie każdą scenę, w której się pojawia. To bohater charyzmatyczny, tajemniczy i niebezpieczny, ale jednocześnie zaskakująco troskliwy wobec Morgany. Relacja między nimi opiera się bardziej na napięciu, drobnych gestach i niewypowiedzianych emocjach niż na gwałtownym romansie, co początkowo działa bardzo dobrze. Niestety później pojawia się wątek przypominający trójkąt miłosny, który może rozczarować osoby liczące na spokojnie rozwijający się slow burn. Mimo tego chemia między Morganą a Dravenem pozostaje jednym z najmocniejszych elementów całej historii.

‎ㅤ

🩸🌹 Książka szczególnie nabiera tempa w drugiej połowie, kiedy fabuła staje się znacznie bardziej dynamiczna i pełna zwrotów akcji. Pojawiają się brutalniejsze sceny, magia wychodzi na pierwszy plan, a tajemnice dotyczące świata fae zaczynają się powoli odsłaniać. Briar Boleyn świetnie buduje napięcie i regularnie podrzuca nowe informacje, które zmieniają spojrzenie na wcześniejsze wydarzenia. Pod koniec trudno oderwać się od lektury, bo kolejne odkrycia pojawiają się niemal bez przerwy. Szczególnie finał robi ogromne wrażenie i pozostawia czytelnika z poczuciem, że to dopiero początek znacznie większej historii.

‎ㅤ

🩸🌹 Królowa Róż to romantasy, które zachwyci fanów mrocznych retellingów, magicznych królestw i historii inspirowanych legendami arturiańskimi. Choć książka ma kilka słabszych momentów, zwłaszcza związanych z zachowaniem głównej bohaterki i niektórymi decyzjami romantycznymi, całość pozostaje niezwykle wciągająca. Klimatyczny świat, intrygi, magia fae i emocjonalne napięcie sprawiają, że trudno przestać myśleć o tej historii po zamknięciu ostatniej strony. Briar Boleyn stworzyła opowieść pełną tajemnic, krwi i przeznaczenia, która skutecznie rozbudza apetyt na kolejny tom.

Piękna okładka, farbowane brzegi i obietnica magii — brzmi jak przepis na udaną lekturę. Ale czy sama treść dotrzymuje kroku opakowaniu?

Ale od początku. Fabuła osadzona jest w świecie czerpiącym z legend arturiańskich mamy Morganę Pendragon, Artura jako antagonistę i misję odnalezienia legendarnej broni fae. Brzmi intrygująco. Problem w tym, że autorka zdaje się nie do końca wiedzieć, w jakiej rzeczywistości chce osadzić swoją historię.

Największym minusem Królowej Róż jest w mojej opinii niekonsekwencja. Obok arturiańskich referencji pojawiają się elementy słowiańskiej mitologii - i tak oto na kartach powieści goszczą Marzanna, Dziewanna a także sam Perun, bóg piorunów rodem z wierzeń Słowian, wtłoczony w krajobraz legend o Rycerzach Okrągłego Stołu i intrygi fae. Sam pomysł łączenia mitologii mógłby być fascynujący, gdyby autorka podjęła go z rozmysłem i konsekwencją. Tu jednak wygląda to jak przypadkowe zestawienie puzzli z różnych układanek.

Kłopoty z zakotwiczeniem dotyczą zresztą nie tylko mitologii. Po przeczytaniu całości nadal nie wiem, kim właściwie jest Dama Halina. Postać pojawia się, odgrywa jakąś rolę i znika, nie zostawiając po sobie wystarczającego śladu fabularnego. To znamienne dla całej pierwszej części książki - wątki są wprowadzane bez odpowiedniego przygotowania gruntu i rozwijane bez wyraźnego celu.

Główna bohaterka - Morgana Pendragon to postać z potencjałem - odrzucona księżniczka, wychowywana w cieniu brata, napiętnowana przez własne pochodzenie - to naprawdę dobry fundament pod skomplikowaną, tragiczną bohaterkę. Ale… Bo zawsze jest jakieś „ale”.

Z jednej strony słyszymy bez przerwy, że jest niezwykłą wojowniczką. Trenuje, walczy, włada mieczem i podobno nie ma sobie równych. Z drugiej jednak strony praktycznie w każdej konfrontacji poza polem treningowym zachowuje się jak kompletnie bezradna osoba. Pierwszy lepszy syn szlachcica regularnie znęca się nad nią fizycznie, a ona zamiast reagować drży, mdleje albo stoi sparaliżowana. I jasne, bohaterka może mieć traumę, może się bać, może nie być idealna. Problem w tym, że książka kompletnie nie potrafi tego psychologicznie uzasadnić.

To są właśnie te momenty, które miały budować napięcie i emocje, ale u mnie wywoływały głównie zażenowanie. Bo jeśli przez kilkaset stron słyszę, jaka Morgana jest potężna i niebezpieczna, to oczekuję, że jej działania będą miały jakiekolwiek pokrycie w narracji.

Jeszcze bardziej irytowało mnie to, jak często bohaterka zapowiada wielkie rzeczy - że przeciwstawi się Arturowi, że coś zmieni, że odzyska sprawczość - po czym… nie robi absolutnie nic. Artur pomiata nią, a ona w większości scen nawet nie próbuje realnie zawalczyć o siebie. I znów: słabość bohaterki sama w sobie nie jest zła, zły jest dysonans między tym co książka obiecuje, a tym, co faktycznie pokazuje.

Samo przedstawienie Artura jako antagonisty z kolei uważam akurat za całkiem interesujący koncept. Odwrócenie klasycznej legendy mogło dać naprawdę świeżą perspektywę. Tyle że tutaj znowu zabrakło subtelności.

Artur jest po prostu okrutny, brutalny i toksyczny praktycznie od samego początku. Nie ma w nim tej tragiczności czy wielowymiarowości, która sprawiłaby, że jego relacja z Morganą byłaby emocjonalnie skomplikowana. Zamiast moralnej szarości dostajemy momentami niemal karykaturalnego tyrana z przerostem ego.

Warto odnotować, że autorka zdecydowała się na retelling z podmianą płci - Morgana wchodzi w rolę, która w oryginalnych legendach należała do mężczyzny. Z resztą, nie ona jedna zostaje tak opisana, ten sam los spotyka Merlin czy Lancelet. To rozwiązanie samo w sobie nie jest złe; literatura ma bogatą tradycję takich eksperymentów. Niepokój budzi jednak to, jak zostało ono wykonane. Jeśli bohaterka przejmuje fabułę przypisaną postaci męskiej, nie przenosząc tej historii w żaden nowy, kobiecy kontekst to trudno oprzeć się wrażeniu, że kobiety służą tu jedynie jako zamiennik, nie jako pełnoprawne centrum własnej narracji. A ja uważam, że kobiety zasługują na własne opowieści, a nie wyłącznie na odtwarzanie cudzych ról.

Jednak nie zamierzam być niesprawiedliwa i pisać tylko o wadach, bo książka ma również zalety. Styl Briar Boleyn pozostaje lekki i przyjemny, książkę czyta się szybko a im więcej czasu autorka poświęca mrocznemu strażnikowi i dynamice między nim a Morganą, tym historia nabiera rumieńców. Wątek romantyczny, choć przewidywalny w zarysie, oferuje napięcie, którego fabule bardzo brakuje. Pod koniec powieść wyraźnie przyspiesza i co nie jest bez znaczenia - staje się po prostu przyjemniejsza w lekturze. Widać, że Boleyn wie, jak napisać chemię między postaciami. Żałuję tylko, że ta energia nie była równomierniej rozłożona.

Wydawnictwo natomiast stanęło na wysokości zadania pod względem wizualnym: okładka jest piękna, farbowane brzegi robią wrażenie, a cała oprawa książki przykuwa wzrok. Szkoda, że w tym wypadku treść nie dorównuje formie.

Podsumowując: Niektóre książki już od pierwszych zapowiedzi obiecują wszystko, co kocham w fantasy: mroczne fae, arturiańskie inspiracje, zakazaną magię, polityczne intrygi i bohaterkę walczącą z własnym przeznaczeniem. Królowa Róż Briar Boleyn miała być właśnie taką historią. Niestety im dalej w las, tym bardziej miałam wrażenie, że autorka wrzuca do jednego worka kolejne motywy, estetyki i wątki, kompletnie nie przejmując się tym, czy cokolwiek z tego tworzy logiczną, spójną całość.

Królowa Róż to książka pełna dobrych pomysłów, które jednak nie zostały odpowiednio rozwinięte. Chaos w budowie świata, niespójna bohaterka i masa nielogicznych zachowań sprawiły, że przez większość czasu bardziej się irytowałam, niż angażowałam emocjonalnie.

Nie jest to jednak kompletna katastrofa. Końcówka faktycznie robi się ciekawsza, romans ma potencjał, a mroczny strażnik skutecznie podnosi poziom historii. Seria ma potencjał - jeśli tylko drugi tom poważniej potraktuje wewnętrzną logikę i da bohaterce sprawczość adekwatną do jej deklarowanej siły, warto będzie sięgnąć po ciąg dalszy. Na razie jednak: 6/10 i umiarkowany optymizm.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję

Wydawnictwu Storylight

#współpracarecenzencka

#współpracabarterowa

#współpracareklamowa