Kryształowa wieża

Tak naprawdę zastanawiałam się jak mam podzielić ta książkę, gdyż widziałam ją jako dwie wersje, niczym na jednym obrazie pod drugim kontem mamy zupełnie inny obrazek. Pierwsza wersja widziała losy człowieka, którego spotykają same najgorsze rzeczy. To nie była dobra wizja, gdyż ten urywek wdzierał mi się do głowy wkradając i wkładając tylko same negatywne rzeczy. Taki totalny brak sił, brak wiary w dobro, droga usłana nieszczęściami, depresja krocząca po piętach i ten wiek czterdziestu lat, czyli dokładnie tyle ile ja mam... Takie smutne przeświadczenie, że najlepiej jest zakończyć życie i pozwolić innym wieść prym bogaczy. To nie była łatwa treść, nie podobała mi się zwłaszcza przez to, że pisana była w trzeciej osobie. Później coś lekko zaczęło się zmieniać, zaczęło do mnie dochodzić, że cała treść obiera drogę ku fantastyce, gdzie wszystko jest możliwe. W momencie śmierci, która nie nadeszła, ten stan widziałam jako pobyt w śpiączce. To wtedy postaci zaczęła pojawiać się droga, która wszystko mogła zmienić. Ostatnie słowa umierającej małżonki zaczęły mieć inne znaczenie, jakby i ona na ostatniej prostej dawała mu nadzieję, że wszystko do czego doszło da się jeszcze odkręcić. Jednak tam gdzie trafił nie było spokoju. Wewnątrz siebie wciąż czuł potrzebę poruszania się pomimo niechęci, która była jakby odzwierciedleniem jego drogi jako żywy. Osoby, które tam spotykał były miłe i upiorne, koszmarne i straszliwe, modlitewne i nie posiadające dobrze rozwiniętej inteligencji. Jego głowa podsumowywała to miejsce, jednak wzrok kłócił się z tym, ponieważ co postać, to dawała mu odczuć zupełnie inne emocje. Później dochodziło do wydarzeń, gdzie nazywano go tymi, kim czuł, że nie był, jednak w momencie obrania na sobie świadomości osoby którą go nazywali, zdobywał potrzebną wiedzę i inteligencję. To było dokładnie tak jak ktoś mądry powiedział ,,poczuj się osobą, którą chcesz się stać, a zrobisz wszystko, by okoliczności tak cię właśnie traktowały". Od tej pory nie widziałam już zwykłej fantastyki, tylko poprzez wymyślne wydarzenia los człowieka, który co myślał, to to było mu dane, a kiedy myśli zmienił i świat zyskiwał nowy wymiar. Autor przekonuje nas do zmiany punktu widzenia i otwarcia się na nieznane, pomimo tego co bezpieczne nadal chce utrzymać nas w miejscu. Idź i podążaj naprzód zwłaszcza wtedy, kiedy najbardziej ci się nie chce, bo to testy, które trzeba przejść, by utwierdzić się w tym, że staniemy się tym, kim zawsze chcieliśmy być. Już więc nie widzę jej jako łatwą opowieść, ale jako naprowadzenie nas na myśli takie, które pchają nas do miejsca w którym zawsze chcieliśmy być.

P.S. Jest tu psychologiczna zagrywka jako mądre słowa, dobre słowa i naprowadzenie nas na wszystko co miłe. Jestem jednak zdania, że osoby, które nie interesują się psychologią, odbiorą ją jako zwykłą fantazyjną opowieść poradę. Jednak nawet jeśli tak będzie, to i tak warto się z nią zapoznać:-)

Książka z Klubu Recenzenta serwisu [Adres usunięty].

Byłam tam... Cholera byłam tam wiele razy... Ból nie do zniesienia, obezwładniająca samotność i brak sensu... Stałam na tym moście patrząc w nicość... Byłam tam...

Tomasz nie miał w życiu lekko... Śmierć mamy zabrała mu dzieciństwo, obojętność ojca poczucie bezpieczeństwa. Gdy poznaje Matyldę, która odwzajemnia jego miłość i daje mu cudownego synka w końcu czuje się szczęśliwy.

Jedna chwila... Wypadek, który zabrał mu wszystko... To koniec... Nie żaden [motyla nóżka] happy end... To cios, który odbiera oddech... Spadasz w ciemność... Krzyczysz odpowiada Ci cisza... Próbujesz oddychać... To boli... [motyla nóżka] jak boli...

Gdy już nie masz sił idziesz na most i po prostu skaczesz... Dlaczego? Czego oczekujesz? Liczysz na spotkanie z bliskimi? A może po prostu nie chcesz już czuć...

Zgodnie ze swoją wiarą, przekonaniami liczysz, że po śmierci trafisz gdzieś, gdzie będzie lepiej...

Tomasz trafia do tajemniczej krainy Mer-Avelli. Miejsca, które wymyka się wszelkim wyobrażeniom raju, piekła itp. Zdecydowanie nie będzie to jednak miejsce w którym mężczyzna odetchnie. Przyjdzie mu się bowiem zmierzyć ze swoją przeszłością, decyzjami i bólem jakiego doświadczył. To jednak nie koniec trudnych wyborów. To od kolejnych kroków będzie zależało czy mężczyzna odnajdzie spokój czy da się pochłonąć ciemności.

Są książki, które się po prostu czyta... Dla rozrywki, chwili wytchnienia od codzienności. Są jednak też takie, które się przeżywa, chłonie każdym zmysłem. "Kryształowa wieża" należy do tej drugiej kategorii i pozostawia czytelnika rozbitego na miliony kawałków. To opowieść o człowieku... O drodze... Niesamowicie bolesna i paraliżująca czytelnicza podróż. Pełna tak różnorodnych emocji, które wypełniają duszę.

Powieść fantasy, która wymyka się schematom.

Jedna z książek mojego życia. Moje milion na dziesięć.

Hej

Ostatnie książki poruszają mnie bardzo i to na różnym podłożu. Każda trafia do mojego serca i uderza w inną strunę. Piękne to jest, ale potrzebuje po nich czasu, by dojść do siebie.

Dziś na mój feed wlatuje „Kryształowa wieża” Łukasza Pipera. To niesamowicie bolesna i poruszająca książka, która bez żadnego znieczulenia wchodzi w temat najgłębszego ludzkiego cierpienia. Historia Tomasza Fondy od pierwszej strony uderza prosto w serce, bo ten facet to wrak człowieka, z którego los zakpił w najokrutniejszy możliwy sposób. Najpierw jako dziecko musiał znosić pijaństwo własnego ojca, a gdy w końcu udało mu się ułożyć życie i zbudować własne szczęście, wszystko runęło w ułamku sekundy. Jego ukochana żona i malutki synek zginęli w tragicznych okolicznościach, zostawiając po sobie paraliżującą, lodowatą pustkę. Ten ból, ta potworna samotność i absolutna nienawiść do niesprawiedliwego świata były tak namacalne, że scena, w której Tomasz stoi w wigilijną noc na moście i decyduje się na skok w czarną toń, autentycznie wyciska łzy z oczu, bo jego rozpacz i chęć ucieczki przed tym cierpieniem wydają się wręcz przerażająco zrozumiałe.

Autor robi jednak coś niesamowitego, bo zamiast śmierci serwuje bohaterowi Mer-Avellę, czyli zrujnowaną, mroczną, ogołoconą z życia krainę, która szybko okazuje się niczym innym, jak surowym, namacalnym odbiciem zmasakrowanej psychiki Tomasza. Tytułowa Kryształowa Wieża, która tam wyrasta, staje się jego osobistym czyśćcem, a wspinaczka po jej kolejnych piętrach to bolesna, psychologiczna droga przez mękę, gdzie każdy kolejny poziom to inny etap traumy, żałoby i duszącego poczucia winy. Każda próba moralna, z którą Tomasz musi się tam zmierzyć, każde spotkanie z mrocznymi sekretami i projekcjami własnego umysłu, rozbijały mnie wewnętrznie, bo autor z ogromną, przejmującą wrażliwością oddał stan człowieka, który tkwi w najgłębszej depresji i walczy o każdy kolejny oddech.

Ta wspinaczka to nie jest opowieść o walce z potworami, to krwawa, bolesna i desperacka walka o okruchy własnego człowieczeństwa, próba posklejania duszy rozbitej na milion kawałków i szukanie odpowiedzi na pytanie, czy po stracie absolutnie wszystko można jeszcze wybaczyć samemu sobie i odnaleźć jakikolwiek sens. To cholernie ciężka, mądra i magnetyczna książka, która zostawia w człowieku trwały ślad. Boli przy czytaniu, ale też daje subtelną, kruchą nadzieję, że nawet z najgłębszej ciemności da się ostatecznie wyjść ku światłu.

Polecam z czystym sumieniem ❤️

💎 ”ᴋʀʏꜱᴢᴛᴀᴌᴏᴡᴀ ᴡɪᴇżᴀ” ᴌᴜᴋᴀꜱᴢ ᴘɪᴘᴇʀ 💎

 Czasem , by odnaleźć sens życia, trzeba przekroczyć próg śmierci 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

Niedawno skończyłam tę historię, a emocje po lekturze jeszcze nie opadły. Próbuję sklecić kilka słów o niej, ale sama nie wiem jakie słowa będą tutaj odpowiednie, by w pełni przedstawić wam jej przesłanie, ponieważ ta historia jest naprawdę niezwykła i poruszyła mną do głębi.

✨ Tomasz Fond doświadczył w swoim życiu wielu rozczarowań i bólu. Już w dzieciństwie dorastał w cieniu rodzinnych problemów, a kiedy wydawało mu się, że los wreszcie się do niego uśmiechnął, ten nagle odebrał mu wszystko, co najcenniejsze. Utrata żony i syna sprawia, że Tomasz pogrąża się w rozpaczy, z którą nie potrafi sobie poradzić. W momencie gdy Tomasz postanawia zakończyć swoje życie, trafia do Kryształowej wieży, gdzie musi przejść pewną drogę, jeśli chce zrozumieć samego siebie.✨

W tej stosunkowo niewielkiej książce, autor poruszył wiele trudnych tematów, takich jak żałoba, uzależnienie, choroba, samotność czy utrata chęci życia. Łatwo odnaleźć w tej historii emocje i doświadczenia bliskie każdemu człowiekowi. Mimo ciężaru poruszanych zagadnień powieść nie przytłacza, a raczej skłania do refleksji nad własnymi wyborami i relacjami z innymi ludźmi.

Szczególnie spodobał mi się motyw wykreowania Kryształowej Wieży. To nie tylko budowla. To symbol ludzkiego wnętrza. Każde piętro skrywa fragment przeszłości bohatera, wydarzenia i doświadczenia, które ukształtowały jego osobowość. Wędrówka przez wieżę staje się więc podróżą w głąb siebie, niezwykłą próbą zrozumienia własnych decyzji, pogodzenia się z przeszłością i odnalezienia sensu pośród cierpienia. Autor nie skupia się na widowiskowej akcji, lecz na emocjach, tych najtrudniejszych, najbardziej bolesnych i najbardziej ludzkich.

Poruszająca, pełna symboliki i emocji, pozostawia czytelnika z wieloma przemyśleniami jeszcze długo po zakończeniu lektury. A jej niejednoznaczny finał sprawia, że historia na długo pozostaje w pamięci. „Kryształowa wieża” to jak dla mnie bardzo refleksyjna i emocjonalna książka, która skłania do wielu przemyśleń nad sensem życia.