Dotyk ocalenia. Wyzwolenie

"Dotyk Ocalenia. Wyzwolenie" to kontynuacja "Dotyku Ocalenia. Zniewolenie" czyli dalsze losy Damona i Lei. Zakończenie pierwszego tomu zostawiło mnie z ogromną chęcią sięgnięcia po kolejny tom. Ten tom mnie poskładał w każdym tego słowa znaczeniu. Powiedzieć, że kocham tą historię to za mało. Do "Dotyku Ocalenia" mam ogromny sentyment, nie tylko dlatego, że czytałam tą historię już na Wattpadzie ale też dlatego, że od tej historii zaczęła się moja przygoda z twórczością Gabrysi. Pierwszy tom był genialny a drugi tom w papierze - jest jeszcze lepszy niż śmiałam przypuszczać. Wszystko jest dopracowane na ostatni guzik i widać gołym okiem, że autorka oddała w nasze ręce część swojego serca i jak najlepszą wersję "Dotyku". Gdy zaczęłam czytać "Wyzwolenie" nie mogłam się oderwać. Wiem, na pewno każdego tym zdziwiłam! Drugi tom trzymał mnie w napięciu od samego początku do samego końca. To ile ja emocji przeżyłam, ile wycierpiałam się z bohaterami to coś niesamowitego. Płakałam, stresowałam się, wzruszałam, denerwowałam i śmiałam z sarkastycznych dialogów naszych bohaterów. I tak cierpiałam, bo nie raz i nie dwa tak bardzo bolało mnie serce podczas czytania, że aż brak słów. Gdy cierpieli bohaterowie - cierpiałam też ja. Pewnie się powtórzę jednak MUSZĘ to zaznaczyć: kocham styl pisania Gabrieli Smusz. Ubóstwiam to jak ta dziewczyna umie pisać. Opisy są tak cholernie dobre, że nie ma się ich dość. Każdy rozdział jest rozpoczęty tak poetycko, że wywoływało to u mnie ciary, dosłownie jestem w tym zakochana. To jak intrygująco opisuje ona zdarzenia, emocje bohaterów i ogólnie całość jest fenomenalne. Fabuła czyli dalszy ciąg zdarzeń z pierwszego tomu został świetnie poprowadzony i świetnie kontynuowany. Wszystkie zdarzenia z czasem się wyjaśniają ale do tego dochodzą też nowe tajemnice, niebezpieczeństwa i intrygi, które wgniatają czytelnika w fotel. Zapewniam, że nie raz będziecie głęboko myśleć o tym co się dzieje by chwilę później podnosić się po tym jak zwrot akcji zmiecie was z planszy! Tutaj nie ma czasu na nudę! Kolejna i najważniejsza zaleta tej historii - bohaterowie. Celowo nie pisałam o nich za dużo przy recenzji pierwszego tomu by tutaj bardziej się rozwinąć i przedstawić wam miłość jaką darzę tą dwójkę. Damon i Lea. Z pozoru dwa przeciwne bieguny a w rzeczywistości są sobie bliżsi niż nie jeden by myślał. Są wzajemnie dla siebie ocaleniem. Oboje przeszli dużo złego w przeszłości. Życie zarówno Damona jak i Lei nie było usłane różami. Te wydarzenia ukształtowały ich na osoby jakimi są teraz. Lea, która boi się dotyku, nie ufna i ma mnóstwo męczących ją demonów. Damon, który jest zdystansowany, ma łatkę "złego chłopaka" a jego życie to ciągłe niebezpieczeństwo. Jednak to właśnie ten chłopak widzi więcej niż każdy i za wszelką cenę chce pomóc Lei. Relacja tej dwójki jest burzliwa. Zwłaszcza w drugim tomie. Zszargane zaufanie ciężko odbudować, zwłaszcza gdy przeszłość puka do drzwi i przypomina o sobie. Pełna wzlotów i upadków a jednocześnie pełna uczuć, troski i chęci ochrony tego drugiego. Krótko mówiąc po prostu piękna ale też bolesna. Pokochałam również Nicka czyli przyjaciela Lei. Dosłownie jest on tak cudowny, że nie da się go nie kochać. Jestem zakochana w tym jak autorka wykreowała samych bohaterów i ich relację. Piękniej nie dało się tego przedstawić! Zakończenie historii Damona i Lei również było piękne!🥺💜

Dylogia "Dotyk Ocalenia" to niesamowita historia Damona i Lei, pełna emocji, wartkiej i świetnie poprowadzonej fabuły, napisana w piękny sposób. Przedstawiająca walkę ze swoimi demonami, problemami ale też walkę o samego siebie. Bohaterowie tej historii sprawią, że będziecie płakać, śmiać się, rozczulać i co najważniejsze - czuć się jakbyście znali ich od zawsze i przechodzili razem z nimi przez to wszystko. Brak skali by móc ocenić tą historię i moją miłość do niej!💜

„Dotyk ocalenia. Wyzwolenie” to drugi tom dylogii, o której ostatnio często myślałam. Los bohaterów nie był mi obojętny, bardzo chciałam poznać finał tej historii. Gabriela Smusz jest autorką, której powieść czytałam z przyjemnością. Trzy miesiące to sporo czasu, sporo może się wydarzyć, wiele serc można złamać i wylać łez, ale można także stanąć na własne nogi i zmienić swoje życie. Młodość ma swoje prawa, emocje odczuwalne są mocniej, szaleją hormony. Nie zawsze jednak ludzie są do siebie dopasowani, zdolni do tego, aby być razem i nie przysparzać sobie dodatkowego bólu, a co jeśli są tacy, którzy nie mogą bez siebie funkcjonować? Co przyniesie los Lei i Damonowi? Jak poradziła sobie autorka z kontynuacją?

Główną bohaterką książki „Dotyk ocalenia. Wyzwolenie” autorstwa Gabrieli Smusz jest Leia Claire, młoda dziewczyna, która stara się dojść do siebie po ciężkich chwilach, których doznała. Jedyne, czego pragnie to wymazać z pamięci i z serca Damona Watsona, jednak czy będzie to możliwe? Stara się ze wszystkich sił iść na przód, nie myśleć o nim, o jego czarnych oczach i tym, jak się czuła, kiedy był blisko. Nie wie, jednak, co zrobi, kiedy ich drogi ponownie się splotą, a Damon ponownie wkroczy w jej życie. Nic dwa razy się nie zdarza, tak przynajmniej mawiają, a co jeśli to sama Leia doprowadzi do wypadku? Za kierownicą samochodu będzie nie kto inny, jak dam Damon Watson. Czy mężczyzna odpuści, a może rozpocznie się walka z tym, co się powinno, a czego się pragnie?

„Dotyk ocalenia. Wyzwolenie” jest bardzo fajną kontynuacją, sprawiła, że z pewnością miło będę wspominać historię tej dwójki. Więź, która połączyła bohaterów pomimo młodego wieku, była bardzo silna. Emocje bywają zwodnicze, z jednej strony uskrzydlają, a z drugiej, kiedy dookoła panuje chaos, potrafią pogrążyć nawet najsilniejszego człowieka. Nikt nie przypuszczał, że może nadejść coś gorszego, coś, co sprawi, że w jego obliczu poprzednie zmagania wydają się czymś błahym. Czasami trzeba wybrać, czy jest się gotowym, aby stanąć twarzą w twarz z niebezpieczeństwem, aby poczuć, chociaż namiastkę szczęścia u boku tej właściwej osoby.

„Dotyk ocalenia. Wyzwolenie” ukazuje, że każde wydarzenia potrafią wpłynąć na człowieka, możemy tutaj dostrzec przemianę Lei, stała się dojrzalsza, silniejsza, starała się poukładać wszystko, co tylko mogła. Gabriela Smusz potrafi stworzyć niesamowite opisy, które wręcz pochłaniają czytelnika. To świetna książka, która dała mi dokładnie tego, czego od niej oczekiwałam.

W końcu przebrnęłam! Kilka razy wątpiłam, że przeczytam tę książkę, więc cieszę się, że ostatecznie się udało. Nie wiem, dlaczego aż tak bardzo się męczyłam, bo ostatnio mam fazę na romanse. Co więcej, podobało mi się zakończenie pierwszej części i byłam ciekawa, jak dalej potoczą się losy Lei i Damona.

Według mnie kontynuacja „Dotyku ocalenia” nie była potrzebna. Spokojnie można by zrobić z tego jednotomówkę. Szczególnie w drugiej części jest wiele takich scen i opisów, które niepotrzebnie wydłużają całą akcję. Raziło mnie to w oczy i kilka razy musiałam przerwać czytanie, bo byłam już po prostu znudzona i nie skupiałam się na tekście. Usunięcie przegadanych fragmentów poprawiłoby dynamikę książki, która nie jest najlepsza. A szkoda, bo mimo wszystko uważam, że dylogia „Dotyku ocalenia” ma wiele dobrych stron. Podobała mi się kreacja Lei, opisy jej ciężkich doświadczeń i tego, jak one na nią wpłynęły. Do tego, mimo że nie lubię, gdy w książkach pojawia się motyw gangów, tak tutaj mi on nie przeszkadzał. W pierwszej części spodobała mi się także poprowadzona intryga — myślę, że takie lekko kryminalne wątki świetnie wychodzą autorce.

Dylogia „Dotyku ocalenia” nie zyskała mojej sympatii. Za dużo było tutaj chaosu i opisów, które nie wnosiły konkretów do fabuły. Mimo to uważam, że jak na debiut, który wcześniej był publikowany na Wattpadzie i powielał wiele wattpadowych schematów, jest całkiem nieźle. Na pewno sięgnę po kolejne książki autorki. Życzę jej wiele wydanych tytułów, zwłaszcza że jej styl na pewno spodoba się wielu osobom.