Dlatego kłamaliśmy

Karin Slaughter to bezsprzecznie jedna z najbardziej rozpoznawalnych autorek thrillerów psychologicznych i kryminałów na świecie. Jej powieści osiągnęły imponującą sprzedaż przekraczającą 40 milionów egzemplarzy, a nazwisko autorki stało się niemal gwarancją jakości i niepokojącej atmosfery.

Dlatego kłamaliśmy, dwunasty tom cyklu z Willem Trentem, w pełni potwierdza tę renomę, choć jednocześnie może z powodzeniem być czytany jako odrębna historia — co czyni go doskonałym punktem wejścia dla nowych czytelników.

Fabuła powieści osadzona jest w pozornie idyllicznej scenerii górskiego ośrodka wypoczynkowego McAlpine Lodge — miejsca, które ma być rajskim zakątkiem na miodowy miesiąc dla agenta GBI Willa Trenta i lekarki sądowej Sary Linton. Jednak ten spokojny azyl szybko zamienia się w pułapkę, kiedy jedna z mieszkanek, Mercy McAlpine, zostaje brutalnie zamordowana. Przez szalejącą burzę droga dojazdowa zostaje zablokowana, co oznacza, że morderca musi znajdować się wśród obecnych gości lub członków rodziny McAlpine’ów.

Już sam pomysł osadzenia fabuły w klaustrofobicznej przestrzeni odciętej od świata – przywodzącej na myśl klasyczne kryminały Agathy Christie – potęguje napięcie i poczucie bezsilności. Czytelnik, podobnie jak główni bohaterowie, czuje się uwięziony – nie tylko w fizycznej przestrzeni, ale też w sieci kłamstw, które splatają się w coraz bardziej duszącą narrację.

Siłą tej powieści nie jest tylko intryga kryminalna, ale sposób, w jaki Slaughter konstruuje relacje rodzinne — skomplikowane, naznaczone bólem, niedopowiedzeniami i przemocą. Rodzina McAlpine’ów to zbiór ludzi połączonych więzami krwi, ale rozdzielonych przez przeszłość, wzajemne urazy i ogrom tajemnic. Mercy, zarządzająca ośrodkiem od trzynastu lat, była osobą trudną do lubienia, ale jeszcze trudniejszą do zignorowania. Alkoholizm, ciąża, toksyczne relacje z rodzeństwem i rodzicami — wszystko to tworzy portret kobiety samotnej, zagubionej, może nawet tragicznej.

Slaughter nie boi się poruszać tematów niewygodnych i bolesnych: przemocy domowej, kazirodczych relacji, psychicznego znęcania się czy niszczącego wpływu tajemnic przechowywanych latami. Nie sposób przejść obojętnie obok scen domowych sprzeczek, podszytych złośliwością, jadem i pogardą. Autorka daje czytelnikowi nie tylko wgląd w psychologię postaci, ale i w ciemną stronę ludzkiej natury.

Konstrukcja powieści opiera się na narastającym napięciu — Slaughter doskonale wie, jak dawkować informacje, jak prowadzić śledztwo tak, by nie ujawniać zbyt wiele zbyt wcześnie. Z każdą stroną czytelnik zbliża się do rozwiązania, ale równocześnie coraz bardziej gubi się w plątaninie kłamstw. Każda postać zdaje się coś ukrywać. Każdy ma motyw. Każdy mógł zabić.

Do samego końca trudno przewidzieć, kto stoi za morderstwem. Autorka podrzuca tropy i myli ślady, a zakończenie – choć logiczne – potrafi zaskoczyć. Co więcej, nie chodzi tu tylko o to, kto zabił, ale też dlaczego – a odpowiedź na to pytanie okazuje się być bardziej niepokojąca niż sama zbrodnia.

To nie jest lekki kryminał na jeden wieczór. „Dlatego kłamaliśmy” to książka duszna, mroczna i pełna ciężaru emocjonalnego. To nie tylko historia o morderstwie, ale głęboka analiza ludzkich emocji, traumy, i toksycznych więzi rodzinnych. Tematyka przemocy domowej nie jest tu jedynie tłem — stanowi kluczowy element budujący cały dramat.

To jedna z tych książek, które zostają z czytelnikiem na długo po zakończeniu lektury. Zmuszają do refleksji, budzą niepokój, poruszają sumienie. Bo przecież najgorsze zbrodnie nie zawsze popełniane są nożem w ręku. Czasem rani słowo, milczenie, brak miłości.

Karin Slaughter udowadnia, że potrafi pisać thrillery nie tylko trzymające w napięciu, ale również głęboko poruszające. To opowieść o morderstwie, która staje się opowieścią o ludzkiej słabości. O miłości, która niszczy. O kłamstwach, które – choć pozornie niewinne – mają moc śmiercionośną.

To książka niełatwa, ale warta każdej przeczytanej strony. Świetnie skonstruowana fabularnie, emocjonalnie intensywna, psychologicznie wiarygodna. Polecam ją każdemu, kto ceni literaturę nie tylko jako rozrywkę, ale także jako narzędzie do zgłębiania ludzkiej natury.

Mówi się, że co chatka to zagadka i nie można temu stwierdzeniu odmówić prawdziwości. Każda rodzina ma swoje większe i mniejsze sekrety, które chroni przed światem zewnętrznym. Niektóre tajemnice są znaczące inne dość błahe, ale wizerunkowe. Jeszcze inne mroczne i demoniczne i nikt przy zdrowych zmysłach by z taką rodziną nie utrzymywał bliższych relacji, chociażby w trosce o swoje zdrowie i życie…

Młode małżeństwo postanawia spędzić miodowy miesiąc w rozległym kompleksie McAlpine Lodge. Górskie wycieczki, spływy kajakowe, świeże powietrze, duża odległość od cywilizacji to główne atuty ośrodka wypoczynkowego. Jednak nie było im dane zaznać spokoju. Ciszę nocną przerwał mrożący krew w żyłach krzyk, a gdy śledczy Will i jego świeżo poślubiona małżonka Sara pojawili się na miejscu zdarzenia zaleźli umierającą Mercy McAlpine menadżerkę ośrodka i jednocześnie członka majętnej familii władającej kompleksem wypoczynkowym. Kto chciał jej śmierci? Wszyscy krewniacy i niektórzy goście… Kto ją zamordował? Prawie wszyscy byli podejrzani… Jedno jest pewne, to nie był miesiąc miodowy marzeń ani dla śledczego Willa, ani dla jego żony lekarski sądowej Sary…

McAlpine to bardzo specyficzna rodzina. Pozornie wszyscy trzymają się razem, grają do jednej bramki i wspólnie prowadzą wielki i dochodowy rodzinny interes. Jednak pod płaszczykiem wzajemnej i publicznej uprzejmości kryją się sprawy, które przeciętego człowieka mogą przyprawić o zawrót głowy.

Karin Slaughter znakomicie potrafi oddać ciężką, ponurą atmosferę, duszny klimat i zajrzeć w głąb zawiłych relacji międzyludzkich. Kłamstwa i liczne niedopowiedzenia wirowały wokół czytelnika niczym jesienne liście spadające z drzew, a zimne dreszcze przebiegające po plecach były bardziej dokuczliwe, im bliżej było rozwiązania sprawy morderstwa. Potęgowały uczucie niepokoju. Dlatego kłamaliśmy to była niezwykle mroczna i ciężka książka i to nie tylko dlatego, że miała ponad 500 stron. Tematyka przemocy domowej przerażała, zniesmaczyła i odstręczała. Kibicowałam niektórym bohaterom, by znaleźli wyjście z tego marazmu, ale jednocześnie nie rozumiałam ich postępowań. Wszyscy w rodzinie McAlpine byli uwikłani w sieć kłamstw i wzajemnych oskarżeń – to nie mogło się dobrze skończyć. Do samego końca nie byłam pewna, kto zamordował Mercy. Dodatkowym smaczkiem i jednocześnie utrudnieniem w odszukaniu winnego były bardzo toksyczne relacje między członkami rodziny, skrywane tajemnice, intrygi i izolacyjne umiejscowienie ośrodka, przez które każdy czuł się zdany tylko na własne siły i nie liczył na pomoc. Mimo iż miałam słuszne podejrzenia dotyczące tego, co się faktycznie wydarzyło, Autorce udało się mnie zaskoczyć. Nie wiem tylko do tej pory czy bardziej zdumiała mnie sama postać sprawcy, czy raczej motyw…

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu HarperCollins Polska

Jeśli wierzyć internetowi, to książka Karin Slaughter Dlatego kłamaliśmy jest dwunastą w cyklu z Willem Trentem. A zanim ta seria powstała, jej bohaterka Sara Linton, dała się poznać w cyklu Hrabstwo Grant, które ma sześć pozycji. Powiem tyle: jeśli nie czytaliście, to macie dużo do nadrobienia. Owszem, można nie czytać poprzednich tomów, a i tak da się zrozumieć, o co chodzi w ostatnim, ale… to jest kawał naprawdę dobrej literatury i kto nie przeczyta, ten trąba i tyle.

Karin Slaughter nie jest leciwą staruszką, która pobierała nauki przed wojną. To pełna życia kobieta w średnim wieku, mimo to nie waham się twierdzić, że ma staroświecki sposób pisania. Co więcej – taki sposób, który sobie bardzo cenię. Jej największym atutem jest czarowanie słowem i historią. Kolejny to brak pośpiechu. Jej książki nigdy nie pędzą na skróty do celu, są wyraźnie dłuższe od innych pozycji o podobnej tematyce. Dlatego kłamaliśmy ma 907 tysięcy znaków i daję Wam słowo, to jest BARDZO dużo. Jak dla mnie – idealnie dużo. Uwielbiam książki, które dają przestrzeń do zagłębienia się w nich. Wystarczyło miejsca na stworzenie wiarygodnych postaci i motywów nimi kierujących, dokładne opisanie miejsc, w których dzieje się akcja i samych wydarzeń – tu niczego nie trzeba się domyślać, jest po prostu szczegółowo. Gdybym chciała to jakoś podsumować, powiedziałabym, że uczciwie wobec czytelników.

Już przy poprzedniej książce Karin Slaughter wydanej nakładem Wydawnictwa HarperCollins Polska rozpływałam się nad tłumaczeniem Piotra Cieślaka. Nie bardzo wypada plagiatować siebie samą, więc napiszę tylko, że w pełni podtrzymuję swoje zdanie. To jest naprawdę geniusz. Powiem Wam po cichu, że ostrzyłam pazurki na tę książkę między innymi dlatego, że wcześniej sprawdziłam, kto ją przetłumaczył.

,,Wtem nocne powietrze przeszył ostry, donośny krzyk."

,,Łącznie na terenie kompleksu przebywało osiemnaście osób. Krzyknąć mogła każda z nich."

Kilka lat temu zaczęłam się wczytywać w pióro autorki i już wtedy wiedziałam, że natrafiłam na kogoś, kogo książki nigdy sobie nie odmówię. We wszystkich kryminałach czy thrillerach mamy przeważnie pokazane jedną stronę, albo medyczną albo policyjną. Karin Slaughter stworzyła niesamowitą parę, która wypełnia się z każdej strony. Poznajemy Willa, który jest bystrym człowiekiem, lecz ze skrzywdzoną przeszłością. Co dokładnie się u niego wydarzyło poznamy w opowieści. Obecnie jest policjantem i broni sprawiedliwości. Oczywiście sam nie ma się za ideał, my wiemy z czym sobie radzi i z czym ma problemy. Jednak instynkt nie zawodzi go nigdy. Takim idealnym dopełnieniem jest miłość jego życia o imieniu Sara, która jest lekarzem sądowym. W momencie styczności z trupem oboje łapią swoje tropy, ona podpowiada mu prawdopodobną przyczynę zgonu, on na tej podstawie szuka winnego zbrodni. Obecnie historia rozpoczęła się przedstawieniem ich, co splatało się z treścią, oraz miłosnym uniesieniem, które przerwał głośny krzyk, a później wezwanie pomocy. Żadne z nich nie zastanawia się nad konsekwencjami, ich instynkty nakazują im zawsze nieść pomoc. Tutaj zanim postać wydała ostatnie tchnienie, przekazała ważne informacje. Później zastanawiałam się czy od razu on spełni jej prośbę, lecz nie dane mi było od razu tego doświadczyć, gdyż przeszliśmy do wydarzeń poprzedzających tą tragiczną chwilę. Autorka bardzo dobrze przedstawia nam miejsce wydarzenia i każde inne w którym się znajdują. Z przodu książki mamy nawet mapę, więc możemy śledzić dokąd każde z nich zmierza. Czytamy o tym z niecierpliwością, gdyż wiemy gdzie podążają oraz ile jeszcze czasu im potrzeba, by dostać się na miejsce w którym coś się dzieje. Również, kiedy postacie znajdują się w miejscach, które im o czymś przypominają, to mamy przytoczone co tam się wydarzyło i dlaczego tak intensywnie na nie reagują. Mamy też motyw pięknej miłości, która dzieli się na sprawy o których mogą ze sobą rozmawiać i tych, które rozumieją, że czasami muszą pozostać ukryte. Ciężko jest tutaj znaleźć winnego, gdyż nie ma tu chętnych do rozmowy, a wszędzie czuć, że wiele przed nami zatajają. Czułam tu duży nacisk na grę psychologiczną, gdyż nieraz liczyły się nawet drobne szczegóły, a słowa bywały odczytywane zbyt dosłownie, podczas gdy najprostsze rozwiązania były blisko.

Jeśli nie znacie pióra autorki, to ogromnie polecam wam je poznać, gdyż to literatura na wysokim poziomie. Druk nieco mniejszy, ale opowieść hipnotyzuje od pierwszej strony. Przed wami tom dwunasty i najlepiej się je czyta po kolei, gdyż postacie rosną i dojrzewają w tej serii. Czytając o złamanych sercach, dosłownie poznawaliśmy je we wcześniejszych tomach, w następnych mamy jedynie drobne aluzje do tych sytuacji. Jeśli macie ochotę na intrygi, rodzinne sekrety, psychologiczne zagrania oraz śledztwo, to gorąco zachęcam do sięgnięcia po tą książkę. Wtedy może nabierze was ochota, by rozpocząć swoją przygodę od tomu pierwszego:-)

Dacie wiarę, że to już dwunasty tom z Willem Trentem? Pamiętam, gdy sięgałam po pierwszy tom Hrabstwa Grant i jeszcze nie wiedziałam, że to właśnie od tej serii zacznie się moja miłość do kryminałów i to nie tylko tych autorki. Często zdarza mi się porównywać obie serie, a nie powinnam tego robić, bo chociaż niektórzy bohaterowie się powtarzają, chociażby genialna Sara Linton, to jednak cały rytm nadają tym seriom mężczyźni. A więc skupmy się na tym tomie. Ośrodek położony z dala od cywilizacji, brak zasięgu i internatu, malownicze góry i morderstwo – jak ja uwielbiam takie połączenia! Ograniczona liczba osób sprawia, że każdy jest podejrzany, każdy miał możliwość, a by wyłapać sprawcę, trzeba się nagimnastykować. Osobiście w pewnym momencie wpadłam na właściwy trop i sprawiło mi to sporo radości. Tym razem autorka poruszyła temat przemocy, nierównego traktowania i patologicznych zachowań. Do tego fajnie rozbudowany wątek kryminalny, dobrze nam znane oraz lubiane postacie i mamy kolejny świetny kryminał z tej serii. Jednak przyznaję, że brakuje mi w nim tego czegoś, co miały w sobie książki z poprzedniej serii.