Demon. Zapomniana księga. Tom 5

Czy to już koniec opowieści?

Finalny tom Zapomnianej Księgi ponownie zabiera nas do świata po apokalipsie. Demony nie pozwalają głównym bohaterom się nudzić, atakując niemal na równi z ludzkimi wrogami. Hubert wciąż musi znaleźć sojuszników, gotowych wraz z nim i jego przyjaciółmi odbudować świat i zmierzyć się z wizjami przyszłości, która nie maluje się w najjaśniejszych barwach.

Na szczęście ilu wrogów tylu sprzymierzeńców. Główni bohaterowie zjednują sobie kolejne osady, tylko od czasu do czasu ładując się w tarapaty. Nie są już tylko naiwnymi dziećmi próbującymi przetrwać w świecie, który utracił wszelkie zdobycze techniki, teraz są wojownikami i politykami. Reprezentantami nowych czasów, którzy wzięli na siebie ciężar odbudowy świata, tylko czy będzie im to dane?

Paulina Hendel stworzyła genialną opowieść, która trafia i do czytelników bez względu na wiek. Jej bohaterowie tak pełni życia i werwy przyciągają do siebie i zmuszają, by wybrać się razem z nimi w nieznane. Bardzo łatwo jest się zatracić w jej książkach, odwiedzić Dąbrówkę wraz z Hubertem i Izą, narzekać na pielenie ogródka, czy włóczyć się po lesie szukając demonów, z nimi wpadać w zasadzki i świętować zwycięstwa.

Kiedy sięgnęłam po pierwszy tom wcale nie byłam przekonana, czy takie postapo to coś dla mnie i dalej nie mogę się nadziwić, jak bardzo wtedy się myliłam. Zapomniana księga porwała mnie w niezwykłą podróż i niczego nie żałuję. To są książki, do których jeszcze nieraz wrócę, choćby po to, by znowu przejść się po Święcinie czy wyruszyć na szaber.

Ogromnie żal mi odkładać już przeczytany tom, bo mam nieziemski niedosyt. Po ostatniej stronie z zaskoczeniem zaczęłam oglądać tomiszcze „No jak to tak? Tak skończyć? Już? A gdzie reszta?” Wcale nie skrycie a całkowicie jawnie mam nadzieję, że Paulina Hendel napisze kiedyś jeszcze antologię, w której opowie swoim fanom co przez te lata działo się z Magdą, jak potoczą się dalsze losy Huberta, co ze słoneczną farmą i jakie jeszcze demony spotkają na swojej drodze bohaterowie Demona?

Ja już wiem, że jeszcze nie raz będę wracała do tych książek.

Lubicie książki, które potrafią wywołać w was nie tylko dreszcz ekscytacji, ale także grozy? Paulinie Hendel udało się stworzyć właśnie takie połączenie w swoim cyklu Zapomniana Księga. „Demon” to ostatni i zarazem piąty tom przedstawiający historię Huberta, który przez przypadek znalazł się w zupełnie innej rzeczywistości. Może to wydać się Wam zaskakujące, zapewne nie raz spotkaliście się z podobnym motywem podczas czytania książek, ale czy łatanie świata, kreowanie nowej rzeczywistości po Apokalipsie nie brzmi ekscytująco? W życiu przyjdzie nam się zmierzyć z wieloma różnymi sprawami, także z własnym lękiem, demonami, czy problemami, które nie zawsze można rozwiązać łatwo. Bardzo chciałam sięgnąć po tą książkę i

Głównym bohaterem książki autorstwa Pauliny Hendel pod tytułem „Demon” jest Hubert, obudził się w świecie, który podnosił się po upadku, po apokalipsie. Trudniejsze i bardziej zaskakujące było to, że bestie znane ze słowiańskich legend powróciły i zaczęły walczyć, atakować i straszyć ludzki. Chłopak miał problemy z przystosowaniem się w zupełnie nowej sytuacji, co nie było dziwne zważywszy na to, że słowiańskie stwory powróciły do życia. Całe szczęście, że sobie poradził i zaczął pomagać innym, nawiązywać relacje. Pojawił się pewien chłopak, który nie wzbudził w wielu osobom zaufania, jednak Hubert dał mu szansę. Wierzył, że jego obecność może mu pomóc, wizje bywają nieznośne, nieprzewidywalne, momentami chaotyczne. Czy wojna zbliża się wielkimi krokami? Co będzie wtedy? Czy uda się ocalić ludzi?

„Demon” to książka, która zaskakuje, nie spodziewałam się tego, że autorka zostawi sobie drogę ku temu, aby ponownie powrócić do wykreowanego świata. Paulina Hendel potrafi sprawić, że nie można oderwać się od jej powieści. Czaruje słowem, myślę, że rzuca na czytelnika zaklęcie, które sprawia, że jej historie wciągają do ostatniej kropki. Po nich świat nie jest już taki sam, wyrusza się w miasto, a słowiańskie potwory zdają się kroczyć w mroku. Z każdym spotkaniem to wrażenie się umacnia, czytając powieść Hendel odczuwa się niesamowitą przyjemność, czas biegnie dwa razy szybciej, a książki nie chce się tak szybko kończyć. Wielu czytelników właśnie z tym się zmaga, z ogromną chęcią poznania zakończenia i delektowaniem się lekturą. „Demon” ukazuje, jak duże postępy zrobiła autorka od jej pierwszej książki, to była przyjemność kroczenia tą samą ścieżką. W powieści dzieje się wiele, akcja jest bardzo dynamiczna i nie ma w niej czasu na nudę. Okładka jest piękna i przyciąga wzrok, cieszę się, że jest w moim posiadaniu. Gwarantuje, że kiedy rozpoczniecie tą książkę, nie będziecie potrafili się z nią pożegnać.

Jak dużo czasu potrzebują ludzie, żeby odnaleźć się w nowej rzeczywistości?

Bez telefonów, internetu, prądu.

Hubert przekonał się na własnej skórze, jak bardzo mogą się zmienić ludziom priorytety.

Kolejna część i już ostania zamyka serię Zapomnianej Księgi (choć, może spotkamy się ze 20 lal😁).

Hubert, wraz z przyjaciółmi, nie ustaje w próbach odbudowy świata takiego jakim był sprzed apokalipsy. Mimo wiecznych problemów, kłód rzucanych im pod nogi, próbują zawrzeć pakt z innymi wioskami, uruchomić szlaki komunikacyjne a wraz z nimi wymianę handlową, ale w lasach ciągle czają się bestie, które w kilka sekund, mogą człowieka rozerwać na strzępy. Strzygi, zmory, biesy...ciągle pojawiają się nowe demony o jakich nie słyszeli.

W tej części poznajemy dwoje nowych bohaterów, którzy porządnie zamieszają w całej akcji, zasieją ziarna niepokoju i strachu, a czasem rozśmieszą do łez.

Żałuję, że to ostatnia część i z pewnością będę tą serię bardzo miło wspominać. Niesamowita jest też zamiana jaka zaszła w Hunercie. Od zahukanego, trochę aroganckiego i szalonego nastolatka do młodego człowieka, dla którego dobro innych jest na pierwszym miejscu. Tylko niewybredny humor mu się nie zmienił, za co często zbiera cięgi od Izy🤭

Dziękuję @sylka_czyta za polecenie tej serii❤

A was namawiam gorąco do lektury, jeśli macie czasami ochotę uciec w świat fantastyki postapo, w którym stare słowiańskie potwory wychodzą z ukrycia 😱😁

Horrory i opowieści z dreszczykiem to moje ulubione gatunki literackie. Postanowiłem zatem spróbować co ma do zaoferowania pani Paulina Hendel. Powieść "Demon. Zapomniana księga" jest fascynująca i budzi w nas grozę już po przeczytaniu kilkunastu stronic pierwszego rozdziału. Tajemniczość, duszna atmosfera - to przymioty określające tę powieść. Jedynym minusem tej książki jest to, że bardzo szybko się ją czyta, a przez przyjemność nie trwa zbyt długo. Z pewnością wrócę do niej jeszcze niejeden raz.

"Demon" skończony! Seria "Zapomniana księga" skończona! Wolność! Czytałam te pięć książek jedna po drugiej, więc z jednej strony czuję ulgę, że w końcu będę mogła oderwać się od tego świata i skoczyć w inny, a z drugiej, pomimo paru wad, które mnie drażniły, czuję, że będę tę serię wspominać pozytywnie.

Finał "Zapomnianej księgi", w porównaniu do poprzednich tomów, wydał mi się przede wszystkim szybszy. Szybciej bohaterowie podróżują z miejsca na miejsce, relacja ludzi z potworami szybciej ewoluuje, dochodzimy wreszcie do wyczekiwanego rozwiązania kilku wątków. Czy to znaczy, że po przewróceniu ostatniej strony będziemy już znać odpowiedzi na wszystkie pytania? Nie. Od początku historii jesteśmy towarzyszami Huberta, obserwujemy świat z jego perspektywy i to w pewien sposób nasze postrzeganie ogranicza, np. inni bohaterowie nie mają aż tak rozwiniętych charakterów, bo Hubert przecież nie słyszy ich myśli. Bohater musi sam czegoś doświadczyć, nauczyć się lub usłyszeć o tym od kogoś innego, żebyśmy my też o tym wiedzieli. Jest zwykłym człowiekiem, nie jest wszechwiedzący. Akurat w tym przypadku zaliczam ten zabieg na plus, bo wszelkie niewiadome są dobrym początkiem do dyskusji pomiędzy czytelnikami.

Podobały mi się bardzo demony w tej części i to, w którą stronę pokierowano Zuzą. Scena, w której wypowiada dziecięcą wyliczankę, przyprawiła mnie o ciarki! Również jestem bardzo zadowolona z "morału", który wychodzi na ostatnich stronach, z decyzji ludzi, jak mają dalej żyć. Według mnie to była najrozsądniejsza opcja. Nie podobała mi się konfrontacja z największym antagonistą (a w zasadzie dwoma), bo w ogóle nie czułam powagi sytuacji, a na następny dzień bohaterowie przeszli nad tym do porządku dziennego. Takie sytuacje już niestety występowały w poprzednich tomach, więc w sumie nie czułam się tym zaskoczona.

Moim zdaniem serię spokojnie można było skondensować do trzech tomów. Podsumowując całość, może nie było idealnie, ale pomysł był i tak świetny, oryginalny, dający do myślenia. Jeśli ktoś lubi fantastykę - warto sięgnąć i chociaż spróbować.