Deep Cuts

🎵 Słuchając piosenki co jest dla Ciebie ważniejsze, nad czym bardziej się skupiasz? Nad melodią, czy nad słowami?

Dla mnie zawsze najważniejsza była warstwa dźwiękowa. Często łapałam się na tym, że nie mam pojęcia o czym jest dany utwór, jaką historię wyśpiewuje wokalista, ja tę historię samą tworzyłam i dalej tworzę w swojej głowie słuchając muzyki…

DEEP CUTS to nie tylko opowieść. To utwór. Hipnotyzująca kompozycja o miłości, pasji i muzyce, która jak tlen pozwala bohaterom żyć, tworzyć, kochać i cierpieć. Przewracając kolejne strony, niemal słyszymy dźwięki, te, o których rozmawiają, które tworzą, które poruszają Joe i Percy. Czasem subtelne jak akord grany na bezdechu, czasem rwące jak krzyk zranionego serca.

To historia dwójki ludzi. Jego, poszukującego muzyka i jej, dziewczyny, która bardziej czuje muzykę, ale nie wierzy w siebie. Nie ufa sobie, ale wie jedno: muzyka to jej świat, jej bezpieczne miejsce, jej wszystko. A gdy spotyka jego, kogoś, kto otwiera przed nią drzwi do swojego najbardziej intymnego świata dźwięków, zaczyna się coś więcej niż romans. Zaczyna się opowieść spleciona z nut, westchnień i niedopowiedzeń i generalnych pauz.

To uczucie nie jest łatwe. Jest burzliwe, pełne fałszywych tonów, nieoczekiwanych pauz, wzlotów i dramatycznych zejść. Ale właśnie w tej nieidealności tkwi jego piękno, jak w muzyce granej z serca.

DEEP CUTS to książka, która nie tylko opowiada o muzyce, ona ją czuje, oddycha nią. Każde zdanie pulsuje rytmem emocji, każda scena gra własną melodię. Nawet jeśli nie słuchasz tej samej muzyki co bohaterowie, ich historia zostaje z Tobą , jak refren piosenki, który nucisz długo po tym, kiedy milknie ostatni akord. Tak właśnie było ze mną…

To książka dla tych, którzy kochają prawdziwie, ludzi, dźwięki, życie. I dla tych, którzy wiedzą, że najlepsze utwory powstają z bólu i namiętności.

Jakże mi brakowało książki, w której pasja wylewa się wszystkimi porami skóry bohaterów, odzwierciedla ich uczucia i oplata ich niczym bluszcz. Cieszę się więc bardzo, że powstała książka, która z nawiązką mi to zapewniła.

Rzecz opowiada o Percy, dziewczynie, która ma ucho absolutne, cięty język i dar wyławiania muzycznych pereł. A także o Joe, charyzmatycznym muzyku, który dzięki niej nagle zaczyna tworzyć hity. Ich współpraca szybko przeradza się w coś więcej, ale od początku wiadomo jedno: ta historia nie skończy się happy endem. Percy i Joe tworzą elektryzujący duet, ale tylko jedno z nich stoi w świetle reflektorów.

„Deep Cuts” to nie kolejny romans, a raczej emocjonalna partytura pełna dysonansów. To książka o tym, co się dzieje, gdy jesteś częścią czyjegoś sukcesu, ale nikt cię nie widzi. O relacji, w której miłość zderza się z ambicją, a kreatywność rodzi nie tylko muzykę, ale i ból.

Podczas lektury wielokrotnie łapałam się na tym, że czułam Percy bardziej, niż chciałam się do tego przyznać. Jej ciągłe balansowanie między lojalnością a pragnieniem, by wreszcie sama być „tą zauważoną”, trafiało w czułe miejsca. Ile razy w życiu zdarza się człowiekowi kogoś z całego serca wspierać, a jednak po cichu tęsknić za własnym światłem? Percy nie jest idealną bohaterką, bywa złośliwa, zazdrosna, sfrustrowana, ale dzięki temu staje się boleśnie prawdziwa.

Relacja z Joe to nie klasyczne „will they/won’t they”, a raczej subtelne rozpadanie się czegoś, co nigdy nie było całkiem scalone. Napięcia między nimi mają więcej wspólnego z muzyką niż ze słowami. Są jak niedopowiedziane nuty, które wybrzmiewają dopiero w ciszy.

Jeśli jesteście wrażliwi na niuanse emocji, lubicie książki, które nie prowadzą za rękę, ale pozwalają poczuć, że coś podczas czytania w duszy rezonuje to będzie to idealna lektura. Brickley nie daje łatwych odpowiedzi. Nie moralizuje. Po prostu pokazuje kawałek życia, który boli, inspiruje i zostaje z czytelnikiem długo po zamknięciu książki.

„Deep Cuts” to poruszająca opowieść o pasji, o potrzebie iść własną drogą, ale również o miłości i tęsknocie.

Autorka zabiera nas do 2000 roku, gdzie poznajemy Joe, który puszcza Percy swoją piosenką. Dziewczyna wie od początku, że ma przed sobą nowa gwiazdę. Joe rozwija się i jego piosenki stają się hitami. Ale co z Percy? Czy pogodzi się ze sławą przyjaciela?

Zarówno Joe jak i Percy to bohaterowie, którzy potrafią dostarczyć wiele emocji. Są w wieku dorastania i cały świat stoi przed nimi otworem. Połączyła ich muzyka. Jedno z nich potrafi świetnie śpiewać, a drugi długo mówić o muzyce. Będą jednak takie chwilę, które sprawia, że ich serce będzie złamane.

„Deep Cuts” to książka, obok której jest trudno przejść. To książka, która wciąga od samego początku i chociaż nie należy do tych, które czyta się szybko, to uważam, ze warto po nią sięgnąć. Posiada ona wolniejsze tempo akcji, które pozwala wyłapać to co było najważniejsze dla bohaterów i wraz z nimi przezywać ich emocje.

„Deep Cuts” to debiut Holly Brickley i myślę, że jest to bardzo dobry debiut. Posiada on nieco sentymentalny klimat. Na pewno znajdzie on fanów wśród literatury pięknej. Ale również wśród tych, którzy lubią muzykę. A uwierzcie mi. Na każdej stronie tutaj ta muzyka gra. Polecam!

Jeśli chodzi o muzykę jestem kompletnym laikiem. Ani się na niej nie znam, ani nie stanowi istotnego miejsca w moim życiu. A przy lekturze „Deep cuts” jednak trzeba mieć muzykę we krwi, czuć ją i wykazywać chociaż minimalną wiedzę muzyczną. W „Deep cuts” muzyka jest pasją, sensem jestestwa, sposobem na wyrażenie siebie. To historia o legendach muzycznej sceny, o kształtowaniu się nowego wokalisty, o trudach, jakie niesie za sobą próba wybicia się, a także brzemię gwiazdy.

Jednak „Deep cuts” to także trudna historia przyjaźni, relacji, która oparta na wspólnej pasji do muzyki miałaby szansę na coś więcej. Jednak sukces wymaga ofiar, nie ma tu miejsca na sentymenty, a jedyną drogą jest muzyka. Joe i Percy. On to wschodząca gwiazda, niepewny, chwiejny chłopak noszący brzemię utraty mamy i ojca alkoholika. Ona to jego głos rozsądku, podpora, krytyk. Czy w takim układzie jest miejsce na miłość? Czy zdecydują się na pokonanie granicy i zanurzenie się w namiętności?

Nie będę ukrywać, że była to dla mnie trudna lektura. Bo choć przypomniałam sobie czasy mojego dzieciństwa gdy piosenki nagrywane były na płyty CD, to ta historia jest mroczna, ciemna i „brudna”, momentami wulgarna i trudna po prostu… ale myślę, że tak to mogło wyglądać. Młodość na początku nowego tysiąclecia, proces twórczy, życie w Stanach Zjednoczonych.