Dary

Czy zdarza Ci się, że po lekturze masz ochotę przytulić książkę do serca?

Ja chcę ta tulić i tulić!

Pozycja nie była dla mnie oczywistym wyborem, ale zaciekawił mnie opis i postanowiłam wychylić się z ram thrillerów i obyczajówek. Dla mnie ta książka to baśń dla dorosłych.

Dzieje się w Londynie i okolicach w latach 1840.

Autorka cudownie opisuje klimat, wygląd i znaczenie tej stolicy w czasach sprzed ponad dwustu lat.

Czytając widzisz kobiety w ogromnych bufiastych sukniach, panów w surdutach i kapelusikach, przechadzasz się uliczkami Londynu, tymi pięknymi, bogatymi i tymi ubogimi, gdzie ludzie tłoczą się w głodzie i smrodzie niefortunnie zaplanowanej kanalizacji lub nawet jej braku. Autorka zabierze Cię również w podróż po pięknej Anglii, przez morza, lasy i góry.

Na tym tle rozgrywa się dramatyczna historia kobiet aniołów, które nie maja pojęcia, dlaczego zostały wybrankami, rezolutnej Mary, która próbuje rozwiązać zagadkę Anioła z Tamizy i pragnącego sławy młodego chirurga Edwarda. Do jakich czynów posuną się ludzie i chirurg rządny rozgłosu i uwielbienia?

Bohaterów poznajemy powoli, niespiesznie, rozdział po rozdziale. Mamy czas, żeby ich pokochać lub znienawidzić.

Pióro autorki to uczta literacka, język odpowiedni dla czasu, w którym rzecz się dzieje, jest bujny i kwiecisty, a zarazem przystępny.

Polecam Wam serdecznie, wybierzcie się w ta wspaniałą i ekscytującą podróż z aniołami!

Kandydat na moja książkę roku!

Czy zdarzyło się Wam sięgnąć po książkę tylko i wyłącznie dlatego, że zafascynowała Was okładka? Mnie się takie rzeczy przydarzają, ostatnio z książką Liz Hyder Dary. Jej widok sprawił, że nie mogłam obok niej przejść obojętnie.

Londyn rok 1840. Poznajemy chirurga Edwarda oraz 4 kobiety. Ettę, Annie, Natalyę oraz Mary. Każda pochodzi z innego szczebla drabiny społecznej, wiedzie inne życie. Mają różne pasje, ale w ówczesnym społeczeństwie nie mają nic do powiedzenia, są na samym dnie hierarchii społecznej, ograniczone przez konwenanse. Wiele rzeczy im „nie uchodzi”, a ich cele i hobby uważane są za fanaberie. Ich inteligencji i osiągnięć nie doceniano tylko dlatego, że urodziły się jako słaba płeć. Wszystkich bohaterów połączą… skrzydła… magia… dążenie do znalezienia swojego miejsca w świecie.

Do przeczytania książki zachęciła mnie już piękna, hipnotyzująca okładka, ze środka wypadły czarne pióra. Od razu poczułam przyciąganie i po kilku rozdziałach po prostu przepadłam. W sposób bardzo klimatyczny przedstawiony jest ówczesny Londyn, dzielnice bogaczy i biedaków. Czytając, cieszyłam się w duchu, że nie muszę żyć w takich czasach, w których skrajne ubóstwo nikogo nie obchodzi, w których kobiety nic nie znaczą, chyba że były czyjąś żoną. Książka jest również zdobiona przyjemnymi dla oka szkicami, sama treść zaś jest trochę dziwna, nieoczywista i na pewno omija schematy. Poprzez uskrzydlone w tajemniczy sposób kobiety Autorka ukazuje ich siłę, chęć wyrwania się z okowów, które zakładało im ówczesne społeczeństwo. Pokazuje też, że nawet człowiek najbardziej życzliwy i opanowany dla poklasku, zainteresowania a przede wszystkim dla sławy jest w stanie zrobić wszystko. Poświęcić wszystkich pozostawiając wokół siebie zgliszcza. Postawa Edwarda unaocznia, jak nadmierna ambicja, zamiast służyć, to niszczy, pozbawia zdrowego rozsądku, empatii, zaślepia i sprawia, że człowiek zaczyna się staczać. Po lekturze zostajemy z refleksją: co się stanie, kiedy jeden człowiek obudzi się rano i stwierdzi, że jest Wybrańcem i innych zacznie traktować jak zabawki? Czy można temu zapobiec? Jaka jest granica między ambicją a obsesją? Pozostaje jeszcze kwestia moralności: czy dla dobra i rozwoju nauki można przyjąć, że wszystkie chwyty są dozwolone?

Dary są miksem różnych gatunków, znajdziemy w książce nawet elementy detektywistyczne. Nie jest to typowa lektura, z pewnością nie każdemu przypadnie do gustu, mnie jednak ujęła zarówno przedstawioną w niej historią, jak i stanem emocjonalnym, w którym mnie zostawiła jeszcze przez wiele godzin. Wielowątkowa, piękna, magiczna, baśniowa powieść pełna symboliki opowiadająca o sile umysłu, walce o swoje, o to, by nie bać się, spełniać marzenia.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Wydawnictwu Słowne.

Cztery kobiety, cztery charaktery, cztery historie…

Autorka zabiera nas do roku 1840, do czasów w których kobiety nie za wiele miały do powiedzenia. Do czasów, gdy kobiety nie powinny mieć swoich marzeń i ambicji. Poznajemy Anny, żonę chirurga, której pasją jest malarstwo. Nataly, która tak bardzo chce lepszego życia, że postanawia wyjechać do kuzyna, do Londynu. Ettę, właścicielkę psa Scauta. Jej zamiłowaniem jest botanika. Marię- sierotę, która pisze za swojego krewnego artykuły do gazet. Ciekawą postacią, chociaż irytującą jest również Edward – utalentowany chirurg, którego własne ambicje przerosły i stał się uciążliwy dla otoczenia.

Czy Edward od początku do końca będzie żyć w obsesyjnym dążeniu do zdobycia sławy jako chirurg? Czy te cztery panie będą mieć na tyle siły by przeciwstawić się „męskim rządom”? Przekonajcie się sami.

Dary to opowieść o kobietach, które walczą o siebie i o swoje marzenia. Szukają swojego miejsca na świecie, który nie sprzyjał rozwojowi naszej pluci. To mężczyźni decydowali o naszym losie, o tym co nam wypada, a co nie.

Książka jest wielowątkowa i na początku czytało mi się ciężko. Ale po kilkudziesięciu stronach akcja klaruje się i łatwiej jest się odnaleźć. A jeśli nadal ktoś miałby z tym problemy, to na początku każdego, krótkiego rozdziału znajduje się symbol tj. pióro, muszla, klucz czy paleta farb, które pomagają zorientować się, o której postaci jest dany rozdział.

Język jakim posługuje się autorka nie należy do najłatwiejszych. Nie da się tej książki „łyknąć” w dwa dni. Czyta się ją powoli by chłonąć każde zdanie i przeanalizować go.

Powieść według mnie ciężko jest zakwalifikować do jednego gatunku. Są tu bowiem elementy książek historycznych i obyczajowych, ale również baśni czy fantastyki. Problemy małżeńskie a z drugiej strony wyrastające skrzydła z ramion. Ma to swój osobliwy urok, jednak przez ten zabieg autorki myślę, że książka nie jest dla każdego. Należy bowiem do takich, które albo się oczaruje, albo wręcz przeciwnie – zniechęci. Ja jednak polecam ten tytuł, ponieważ akcja książki ma swój urok, jest niepowtarzalna i skłania do refleksji. Czasami byłam w stanie odnaleźć siebie w historii niektórych pań. Jest to książka pełna magii, symboli posiadającą w pewnym sensie baśniowy klimat. Tytuł ten na pewno znajdzie swoich fanów. Polecam!

Autorka zabiera nas w podróż do dziewiętnastowiecznego Londynu, gdzie poznajemy cztery kobiety: botaniczkę, arystokratkę, gawędziarkę i młodą dziennikarką. Każda z nich ma swoją własną historię, problemy i plany a łączy je niezykłe doświadczenie, które na zawsze zmienia ich życie. Muszą walczyć o siebie, swoje marzenia i miejsce w świecie, w którym przyszło im żyć. Na swej drodze napotykają wiele trudności, jedną z nich jest męska ambicja, której przerost może doprowadzić do tragedii.

Jest to opowieść pełna magii, pokazująca mroki ludzkiej duszy i tajemnice, które nie powinny wyjść na jaw. To historia o sile kobiet, ich dążeniu do niezależności i uwolnieniu spod męskiej dominacji. Polecam serdecznie

"Cała ta historyjka przypomniała mi sprawę ducha nawiedzającego Whitechapel."

W XIX wiecznym Londynie samotne podróżowanie uznawane jest za karygodne, kobieta nie może być dziennikarką, bo damie nie przystoi, a spędzenie nocy w jednym pokoju z nieślubnym może skutkować uznaniem za ladacznicę, nawet jeśli chodzi w grę wchodzi tylko sen. To wszystko to realia świata, w których przyszło żyć Ettcie, Natalyi, Annie i Mary- czterem kobietom, którym z czasem przekonały się o tym, kim naprawdę są i jakie jest ich powołanie.

"Dary" to historia, która zaintrygowała mnie od samego wstępu. Przeniesienie czytelnika do wymyślonego przez autora świata to nie lada wyzwanie. Liz Hyder za pomocą swojego pióra nie pozostawia nawet złudzeń co do XIX wiecznej polityki, bowiem jej historia, wykluczając oczywiście wątek anielic i chirurga psychopaty, oparta jest na faktach.

Wdrażanie się w losy bohaterek można uznać jednak za monotonne, ponieważ akcja nie jest nazbyt dynamiczna, tępa nabiera dopiero mniej więcej w połowie książki. Styl autorki jest osobliwy. Rzadko kiedy miałam okazję wczytać się w historię opowiadaną z perspektywy osoby trzeciej.

Duży pytajnik możemy postawić przy pytaniu o to, do jakiego gatunku zaliczać "Dary". Co prawda, mamy tutaj wątek fantasy związany z przeistaczaniem się kobiet w anioły, jednak to nie on przeważa. Głównym punktem tej książki jest, według mnie, postać Edwarda i jego nagła przemiana. Pozwolę sobie na lekki żarcik, jak to się mówi "imię zobowiązuje", więc oczywiście ten mężczyzna to czarny charakter i samo czytanie o nim wprawiało mnie w irytacje. Szybko pokazał charakterek i swoje psychiczne niezrównoważenie.

Książka sama w sobie jest całkiem dobra, ale brakowało mi w niej tego CZEGOŚ. Na dodatek odniosłam wrażenie, że autorka na siłę chciała zwiększyć objętość swojej powieści- wprowadzenie opisów zapychaczy, to najgorsze co można zrobić.