Człowiek, który wyszedł z mroku

„Każdy ma swoje mroczne tajemnice. Nie każdy potrafi je unieść”.

W Sztokholmie ktoś pobija na śmierć sędziego piłkarskiego. Wszystko wskazuje na to, że to porywczy ojciec jednego z piłkarzy. Sprawa zostałaby zamknięta, gdyby nie dociekliwość młodej i ambitnej policjantki Micaeli Vargas, która ma wciąż wątpliwości co do śledztwa. Kontaktuje się zatem z bardzo znanym profesorem psychologii, Hansem Rekke, który wywraca całe śledztwo do góry nogami. Już nic nie jest takie, jak się wydawało, a zamordowany okazuje się nie być tym, za kogo się podawał. Śledztwo przybiera zaskakujący obrót a między Micaelą Rekkem zawiązuje się wyjątkowa relacja. Czy wspólnie uda im się dotrzeć do skrywanych tajemnic i poznać prawdę?

Było to moje pierwsze spotkanie z autorem, ale byłam go bardzo ciekawa, gdyż już od jakiegoś czasu na swoją kolej na przeczytanie czeka u mnie na półce zarówno saga millennium, jak i jej kontynuacja napisana właśnie przez Davida Lagrecrantza, i dlatego chciałam zapoznać się ze z jego stylem pisania. Jak się okazało, przypadł mi do gustu, ale sama książka nie będzie zaliczała się do moich ulubieńców.

Trudno było mi wciągnąć się w fabułę. Nie potrafiłam zrozumieć wielu rzeczy, wymagała ode mnie zbyt dużego zaangażowania. Gubiłam się w bohaterach, a nie miałam ochoty wracać co kilka stron i sprawdzać, czy na pewno dobrze przeczytałam i zrozumiałam. Wątki polityczne też absolutnie nie dla mnie. Jednak sama końcówka i zakończenie sprawiły, że musiałam doczytać do końca i to jak najszybciej. Zdecydowanie na plus zasługuje cała zagadka. To ostateczne rozwiązanie, nawiązanie pewnych wydarzeń to tych z przeszłości, powiązania, szczegóły i małe niuanse prowadziły o tego, że zmierzaliśmy wraz z bohaterami po nitce do kłębka, aby z wielkim zaskoczeniem odkryć, co też wydarzyło się naprawdę.

Nie będę pisała, że jest to zła książka. Po prostu mnie w tym momencie nie porwała, ale jest to pozycja z potencjałem. Wiem, że dla niektórych to, co mnie przeszkadza, może być ogromnym atutem. Mnie najbardziej urzekła relacja Micaeli i Rekkego, dzięki którym tak naprawdę doczytałam tę historię do końca. Sprawili oni również, że chętnie poznałabym ich dalsze losy i kolejne sprawy do rozwiązania.

Zakończyła się moja przygoda z kryminałem Davida Lagercrantza. Świetnie poprowadzona akcja, do końca dla mnie nieodgadniona zagadka. To było moje pierwsze spotkanie z autorem, ale nie ostatnie.

„Człowiek, który wyszedł z mroku” autorstwa szwedzkiego pisarza, dziennikarza śledczego Davida Lagercrantz.

Sztokholm… młoda policjantka i niezwykły mężczyzna, profesor psychologii (który mimo licznych życiowych zawirowań potrafi „czytać ludzi” w nadzwyczajny sposób. Ten duet stara się poznać prawdę dotyczącą morderstwa…

prawdę, której strzegą władze, CIA i zmienieni dawnymi wydarzeniami ludzie,

prawdę… ukrytą pod grubą warstwą kłamstw, nadużyć i zatajeń,

prawdę, której poznanie wymaga nieszablonowego myślenia i narażenia się na niebezpieczeństwo.

„Człowiek, który wyszedł z mroku” to rewelacyjna historia, z zaskakującymi zwrotami akcji, bardzo ciekawymi bohaterami, precyzyjnie zarysowanym tłem społecznym i misternie utkaną intrygą… Intryga, która nie pozwala na oddech, choć nie jest to szaleńcze tempo akcji. Otrzymujemy akcję osadzonych w prawdziwych świecie, pełnym różnic, napięć społecznych, uprzedzeń i złożonych relacji międzyludzkich (również rodzinnych).

Tytułowe „wychodzenie z mroku” jest przedstawione na wielu poziomach… wychodzenie z bezpiecznej ciszy w szum medialny, wychodzenie z otchłani uzależnienia, wychodzenie z półcienia schematów funkcjonujących w skostniałych organizacjach.

To kryminał precyzyjny, wyważony i gęstniejących sukcesywnie… aż do zaskakującego finału.

Gorąco polecam lekturę najnowszej książki Davida Lagercrantza. Ja spędziłam z tym tytułem bardzo ekscytujące wieczory… a pytania dotyczące strefy społecznej, pozostaną ze mną na długo.

Sport, muzyka i zbrodnia. Tak w trzech słowach można ująć fabułę najnowszej powieści Davida Lagercrantza, który zasłynął jako kontynuator serii Millenium rozpoczętej przez Stiega Larssona. Kontynuacja ma swoich zwolenników i przeciwników, ja jednak czytałam je z przyjemnością, choć pewnie częściowo przez sentyment do bohaterów. Przede mną jeszcze część szósta, jednak z dreszczykiem oczekiwania sięgnęłam po najnowsze dziecko autora „Człowiek, który wyszedł z mroku” będące początkiem nowej trylogii. I prócz formuły tytułu znajdziemy tu kilka innych podobieństw.

Lagercrantz w sposób dla siebie charakterystyczny tworzy dość niespieszną fabułę, która początkowo dość prosta zaczyna rozbudowywać się o kolejne wątki. Morderstwo sędziego piłkarskiego wydające się być zemstą ojca furiata, okazuje się mieć drugie dno. Bo ani ofiara nie jest tym za kogo się podaje, ani motyw zbrodni nie jest tak prozaiczny. Sięga coraz wyższych szczebli władzy i coraz dalej poza granice kraju, zahaczając o działania wywiadowcze i tajne więzienia.

Kolejnym podobieństwem jest para budzących sympatię głównych bohaterów, którzy mimo ogromnych różnic kulturowych i intelektualnych świetnie uzupełniają się przy prowadzonym śledztwie. Obdarzonego niesamowitym zmysłem dostrzegania tego, co dla zwykłego człowieka niewidoczne, analizowania i wyciągania wniosków Hansa Rekkego z nieugiętą i honorową policjantką Micaelą Vargas łączy niespodziewana więź i porozumienie.

Autor walce o sprawiedliwość przeciwstawia okrucieństwo i oszustwa usprawiedliwiane walką z terroryzmem. Znowuż fanatyzmowi i terroryzmowi miłość do muzyki. Pokazuje czym są więzy krwi i rodzinna lojalność.

Powieść ma w sobie ten pierwiastek mroku tak charakterystyczny dla skandynawskich kryminałów, a nietuzinkowi bohaterowie zachęcają do sięgnięcia po kolejną część. Ciekawa jestem nie tylko kolejnych prowadzonych przez tę parę śledztw, ale też kierunku, w jakim rozwinie się ich relacja.

Autor kontynuacji serii powieści kryminalnych 𝕸𝖎𝖑𝖑𝖊𝖓𝖎𝖚𝖒 Stiega Larssona (panowie podzielili się po równo -każdy napisał trzy części 😉) zabiera nas tym razem w mroczną podróż, w której nic nie jest takie proste i klarowne, jak mogłoby się wydawać na początku.

Sztokholmska policja próbuje rozwikłać sprawę morderstwa sędziego piłkarskiego. Podejrzanym staje się ojciec jednego z młodych piłkarzy, ale czyżby na pewno on jest sprawcą? W śledztwo zaangażowany jest również sławny profesor psychologii Hans Rekke i to właśnie on we współpracy z policjantką Micelą Vargas odkrywają nowe tropy, które diametralnie wszystko zmieniają.

Sięgając po ten tytuł, znając zarys fabuły kompletnie nie zdawałam sobie sprawy, że tak ważny będzie tu aspekt muzyczny, w zasadzie to właśnie muzyka staje się najważniejszym wątkiem! Ale nic więcej w tym temacie Wam nie zdradzę 😏 odebrałabym Wam całą frajdę z czytania!

Początkowo czułam się lekko zagubiona w historii, tak wiele się działo, ale z wraz z rozwojem akcji coraz bardziej wsiąkałam w śledztwo. Nie ukrywam, że to właśnie przez wspomnianą wcześniej muzykę ta opowieść mnie pochłonęła.

Bardzo często cofamy się do przeszłości, bo jak się okazuje to ona jest kluczem do rozwiązania sprawy, brutalnej i okrutnej.

Autor uderza z impetem przywołując wątki terroryzmu, którą tak jak „dźwięki” są istotą całej fabuły. No właśnie, jak połączyć te dwie kwestie - Lagercrantz zrobił z tego majstersztyk.

Klimat, który towarzyszy czytelnikowi od pierwszej strony jest przytłaczający. Nie bez powodu książka nosi taki właśnie tytuł, bo owy mrok odczuwalny jest non stop.

Kolejny raz utwierdziłam się w przekonaniu, że skandynawskie, szwedzkie kryminały to jest coś co totalnie mnie przyciąga i angażuje. Już wyczekuję kolejnej części, bowiem #człowiekktórywyszedłzmroku to pierwszy tom nowej serii kryminalnej. Autor bardzo zgrabnie zainicjował dalsze losy Miceli I Hansa, chciałabym je poznać już teraz!

W Sztokholmie ginie sędzia piłkarski. Policja niemal od razu zatrzymuje ojca jednego z piłkarzy, który był porywczy i już w trakcie meczu dawał upust swoim emocjom. Dla większości grupy śledczej to koniec dochodzenia. Michaela Vargas, młoda policjantka, ma wątpliwości.

Komendant kontaktuje śledczych Hansem Rekke, światowej sławy psychologiem, specjalistą od przesłuchań. Jego spostrzeżenia kierują śledztwo na zupełnie inne tory. Co niestety nie wszystkim pasuje. Okazuje się, że zamordowany nie był tym, za kogo się podawał. Sprawa ma podłoże polityczne i wiąże się z działalnością CIA w Afganistanie.

Czy mimo przeciwności Micaeli i Hansowi uda się odkopać do prawdy?

Davida Lagercrantza znam z kontynuacji sagi Millenium. "Człowiek, który wyszedł z mroku" to początek nowej serii kryminalnej spod pióra tego pisarza.

Mocną stroną są główni bohaterowie. Micaela i Hans są od siebie bardzo różni. Pochodzą z dwóch różnych światów. Ona pochodzi z rodziny chilijskich imigrantów. Jej rodzina mieszka w biedniejszej części miasta. I nie wszyscy jej członkowie stoją po właściwiej stronie prawa.

Hans z koleji jest wykształcony i zamożny. Pochodzi z wyższych sfer. Wykładał na najlepszych uczelniach. Targają nim jednak demony. Ma skłonności do autodestrukcji.

Jest to więc ciekawa i intrygująca mieszanka.

Fabuła jest interesująca, ale ilość wątków może przytłoczyć. Powiem szczerze, że ciężko było mi na początku wciągnąć się w tę historię. Czytanie szło mi trochę opornie.

Spodobały mi się wątki szpiegowskie, polityczne, nawiązania do tajnych więzień CIA, terrorystów i tortur. Nie często pojawiają się one w kryminałach, a ja je lubię.

W swojej książce autor sporo nawiązuje też do życia w Afganistanie w latach 80/90, kiedy rządy w tym państwie przejęli talibowie. Panujący strach, coraz to nowe zakazy, publiczne egzekucje. Dla mnie było to całkiem ciekawe.

Podsumowując, mimo początkowych trudności, uważam lekturę za udaną. Bohaterowie są świetnie wykreowani i chętnie się z nim spotkam ponownie. Zwłaszcza po przeczytaniu zakończenia.

„Wszyscy chcemy zabić to, co kiedyś w nas płonęło. Wszyscy chcemy zniszczyć tęsknotę za tym, czego nie możemy mieć”.

Cóż to była za przygoda.

W Sztokholmie został zamordowany sędzia piłkarski. Zdarzyło się to po meczu, w trakcie którego ojciec jednego z młodych piłkarzy emanował agresją okazując swoje niezadowolenie z sędziowskich decyzji. Zbrodnia przypomina czyn popełniony w amoku, podczas ataku szału. Towarzyszą jej też inne okoliczności czyniące ją szczególną.. Jako sprawca typowany jest wspomniany ojciec piłkarza – szalony i narcystyczny Włoch. Miał motyw, okazję i predyspozycje do popełnienia morderstwa. Wszystko w tej układance z grubsza do siebie pasuje. Jedyną brakującą rzeczą jest wyrok skazujący.

Jednak wśród członków grupy dochodzeniowej, z których większość jest przekonana o rozwiązaniu sprawy, jest młoda i ambitna policjantka, Micaela Vargas, która ma wątpliwości..

Śledczy kontaktują się więc z światowej sławy profesorem psychologii, Hansem Rekkem. Ten geniusz, o którym mówiono, że „potrafi zdemaskować samego diabła”, a jego błękitne oczy zawsze widzą więcej niż powinny „zarówno w tym świecie, jak i czasami w innych, alternatywnych wszechświatach” – z premedytacją wykoleja śledztwo. Okazuje się, że „prawda często wygląda dziwnie i nieskładnie”, nie wszystko jest takie, na jakie wygląda, a zamordowany wcale nie jest tym, za kogo się podawał.

Wkrótce ku zaskoczeniu wszystkich, Micaela i Rekki stają się jedynymi pragnącymi poznać prawdę. Ktoś jednak sabotuje śledztwo, które niebezpiecznie zmierza w tajemnicze polityczne rejony: tajne więzienia, gry wywiadów, wojny terrorystów, intrygi na najwyższych szczeblach władzy.

No i tak się złożyło, że pewnego dnia latynoska policjantka, z pozoru grzeczna dziewczynka, a naprawdę najeżona i niezłomna fajterka „potknęła się o sensacyjne odkrycie”. A emanujący autorytetem, być może nieco niestabilny psychicznie geniusz, od niechcenia wykorzystał swój „dar” rozwiązywania problemów policji. To zderzenie dwóch różnych światów – kobiety z nizin społecznych i mężczyzny z wyższej klasy – zaowocuje zacnym koncertem talentów na skalę światową zwieńczonym nie jednym wybuchem fajerwerków.

„Człowiek, który wyszedł z mroku” to znakomity kryminał. Akcja niby toczy się niespiesznie, wymaga skupienia i czujności, ale dostajemy tu nieszablonową zagadkę do rozwiązania oraz parę bohaterów, tak różnych, ciekawych i rozbrajających wiedzą, podejściem do życia, poczuciem humoru, że ten brak dużej ilości nagłych zwrotów w niczym nie przeszkadza. Wręcz pozwala się delektować klimatycznym szwedzkim kryminałem.

W oczekiwaniu na kolejną kryminalną przygodę w tak doborowym towarzystwie, bo jest to pierwsza z części trylogii – polecam.

W końcu dotarła do mnie długo wyczekiwana lektura. Nie biorę pod uwagę, że mogę się na niej zawieść. Autor ma lekkie pióro i robi dobrą robotę. Biorę się za czytanie w ten przyjemny wieczór.