Czasem czuję mocniej. Rozmowy o wychodzeniu z kryzysu psychicznego

Świetna książka bardzo szybko się ja czyta,polecam

Okładka utrzymana jest w jasnych kolorach, widzimy zarysowane linią sylwetki ludzi. Jest matowa w dotyku, z wytłuszczeniami. Posiada skrzydełka, które stanowią dodatkową ochronę przed uszkodzeniami mechanicznymi. Ma kremowe strony, brak literówek, czcionka wystarczająca dla oka. Marginesy i odstępy między wersami zostały zachowane. Już na samym początku mamy spis treści, gdzie wiemy, czego spodziewać się po danym rozdziale oraz kto jest głównym bohaterem tego działu. Na samym końcu zaś znajduje się lista miejsc/placówek, gdzie można uzyskać pomoc, to się ceni, że autorka wypisała również telefony kontaktowe. Na pewno tym zabiegiem pomogła niejednemu swojemu czytelnikowi.

Już miałam do czynienia z piórem autorki, ale nieco w innym wymiarze. Tutaj książka jest jak większy wywiad, a raczej dwanaście większych wywiadów, które przedstawiają nam fragmenty z życia ludzi, którzy cierpią na równe jednostki chorobowe. Raz jest to anoreksja, raz zaburzenia osobowości, schizofrenia, PTSD, czy sam kryzys psychiczny.

Uważam, że to wciąż tematy tabu, o których inni boją się rozmawiać, a są to choroby naszej cywilizacji! I to bardzo ciężkie choroby, gdzie bez profesjonalnej opieki i pomocy ciężko jest wyjść na prostą.

To, z czym mierzy się tych dwanaście osób podanych w książce nie jest łatwe, jednak każdy z nas powinien zdawać sobie sprawę z tych chorób i umieć też zachować się przy takiej osobie, pomóc jej, a nie przejść obojętnie... Dzięki tej książce możemy chociaż po trochę zrozumieć przebieg takiej a nie innej choroby. Ja akurat miałam do czynienia z osobami chorymi na kilka z tych przypadłości, więc nie wzbudziło to we mnie aż takiego szoku. Ale podkreślam, nie była to łatwa pozycja.

Nie jestem w stanie też Wam zbyt wiele o niej napisać, bo musiałabym zaspoilerować jedną z rozmów, a o to mi nie chodzi. Chcę, byście sami sięgnęli po ten egzemplarz. Z małej ankiety na Instagramie wiem, że niewielu z Was zna ten tytuł, więc mam nadzieję, że po mojej recenzji sięgniecie i zaznajomicie się z treścią. Nie musicie czytać jej od razu na raz, zresztą to i tak będzie trudne, ze względu na ciężar emocjonalny, jaki ze sobą niosą. Ale sięgnijcie, bo warto.

Po prostu. POLECAM.

„Czasami czuję mocniej” Agnieszki Jucewicz to niezwykle mądra i ważna książka. Szczególnie polecam ją osobom, które zmagają się z kryzysem psychicznym, gdyż znajdziemy tam relację osób, które zmagały się lub nadal zmagają z podobnymi problemami. Całość zawiera 12 bardzo różnych rozmów, a każda z nich dotyka nieco innego problemu, przedstawia różne punkty widzenia i sposoby radzenia sobie z własnymi lękami, psychiką i naciskami otoczenia. To pozycja, która może pomóc komuś w radzeniu sobie z własną psychiką, lub otworzyć nieco szerzej oczy na problemy innych. Serdecznie polecam.

Książka jest świetną lekturą dla ludzi wrażliwych, emocjonalnych i refleksyjnych. Każdy, ko zmaga się czasem z kryzysem psychicznym, kto miewa objawy depresji, skorzysta na tej lekturze. Rozmowy autorki z osobami, które poradziły sobie z kryzysem, są niezwykle inspirujące. Życie bez kryzysów nie jest możliwe. Ludzie różnie sobie radzą, często wstydzą się prosić o pomoc. A przecież, ci, co czują mocniej, nie są mniej wartościowi! Książka niesie nadzieję, że z trudną sytuacją można sobie poradzić. Najważniejsze- dopuścić innych do siebie, pozwolić sobie pomóc.

Książka "Czasem czuję mocniej" (Agnieszka Jucewicz) jest pozycją dla wszystkich, którzy chcą poznać i zrozumieć zagadnienia związane z zaburzeniami i chorobami psychicznymi. Autorka z wielkim wyczuciem i zarazem bez przesadnej tkliwości podejmuje próbę obalenia tabu dotyczącego osób leczących się psychiatrycznie i odbywających psychoterapię. Rozmowy z osobami po kryzysach psychicznych, prowadzone przez autorkę, są poruszającą i ważną lekturą, która inspiruje. Pozwala na lepsze zrozumienie ich sytuacji, jednocześnie wskazując na kierunki i obszary potrzebnej dla nich pomocy lub wsparcia.