287 najdziwniejszych faktów o seryjnych mordercach

Po lekturze tej książki mogę śmiało powiedzieć, że jest to jedna z tych pozycji, które doskonale sprawdzają się zarówno jako uzupełnienie wiedzy, jak i jako lektura dostarczająca wielu godzin fascynującej rozrywki. Choć tematyka seryjnych morderców od lat cieszy się ogromnym zainteresowaniem, autorowi udało się przedstawić ją w sposób świeży i niezwykle interesujący.

Największą zaletą tej książki jest jej forma. Nie przytłacza nadmiarem szczegółowych opisów zbrodni ani nie epatuje brutalnością. Zamiast tego autor stawia na ciekawostki, kontekst historyczny oraz mniej oczywiste informacje dotyczące samych sprawców, prowadzonych śledztw czy okoliczności, które wpłynęły na ich rozpoznawalność. Dzięki temu książkę można czytać zarówno od początku do końca, jak i wybiórczo – otwierając ją na dowolnym rozdziale i za każdym razem odkrywając coś nowego.

Osobiście traktuję tę publikację jako dodatek do „Wielkiej księgi seryjnych morderców”. Obie książki świetnie się uzupełniają – jedna dostarcza solidnej dawki wiedzy, druga rozwija ją o liczne ciekawostki, mniej znane fakty i anegdoty, które sprawiają, że historie poszczególnych sprawców nabierają jeszcze większej głębi. To właśnie takie drobne informacje najbardziej zapadają w pamięć i pokazują, jak wiele nieoczywistych aspektów kryje historia kryminalistyki.

Na uwagę zasługuje również przystępny styl autora. Mimo trudnej i momentami mrocznej tematyki książkę czyta się bardzo lekko. Rozdziały są krótkie, dobrze uporządkowane i zachęcają do przeczytania kolejnych. Nie miałem wrażenia obcowania z suchym leksykonem pełnym dat i nazwisk, lecz z publikacją stworzoną przez kogoś, kto doskonale wie, jak zainteresować czytelnika i przekazać wiedzę w atrakcyjny sposób.

To książka skierowana przede wszystkim do osób interesujących się kryminologią, historią zbrodni i literaturą true crime, ale również do tych, którzy chcą poszerzyć swoją wiedzę o mniej znane sprawy i postacie.

Polecam gorąco

Podobnie jak psycholodzy kryminalni, od lat zadaję sobie pytanie: czy człowiek rodzi się mordercą czy się nim staje? Co tak naprawdę odgrywa kluczową rolę - natura czy wychowanie? Szczerze mówiąc trochę przeraziła mnie informacja o tym, że na przestrzeni swojego życia zetkniemy się przelotnie z 36 mordercami, chociażby mijając ich na ulicach...

Choć krótkie rozdziały wraz z towarzyszącymi im ciekawostkami sprawiają, że książkę czyta się dość szybko, to u mnie trwało to nieco dłużej Dlaczego? Opisy poszczególnych zbrodni - nieraz drastyczne i mocne w przekazie- wywołały we mnie szereg pytań, w tym to jedno z najistotniejszych: kim trzeba być

(i co "siedzi" w człowieku), żeby dokonywać takich makabrycznych zbrodni i podawać przy tym zdumiewające powody swoich działań (jak np. "nie lubię poniedziałków, strzelanie do ludzi miało uprzyjemnić dzień"). Dlaczego akurat taki "modus operandi", a nie inny?

W trakcie czytania publikacji sięgałam często do internetu i przyglądałam się zdjęciom seryjnych morderców/morderczyń, o których pisze Jack Rosewood. Choć większość z nich działało lub działa na terenie Stanów Zjednoczonych, znajdziemy tu także odniesienia do tych z innych zakątków świata. Choć generalnie zgadzam się ze stwierdzeniem "nie oceniaj człowieka po wyglądzie", tak tu- patrząc na poszczególne fotografie- aż mnie zmroziło...

Nie zawsze przedstawiają tzw. typowe twarze psychopatów/socjopatów z zimnym, lodowatym spojrzeniem kryjącym w sobie ogromne pokłady zła i chorych upodobań. Czasem są to "sympatyczne" twarze, ot chłopak/dziewczyna z sąsiedztwa. Tymczasem chęć dominacji, poczucia przypływu adrenaliny, pragnienie władzy, żądza zemsty, osobistej satysfakcji czy pragnienie zainspirowania się pewnymi elementami ze świata literatury, telewizji i kina staje się ich życiowym celem. Gdybym nie znała ich historii, a ktoś powiedziałby mi, że to seryjny morderca/morderczyni, byłabym naprawdę w ciężkim szoku.

Siłą rzeczy naszła mnie (naiwna) refleksja, że przecież nikt o zdrowych zmysłach nie chce myśleć, a tym bardziej dokonywać tak okrutnych czynów. A jak to wygląda w rzeczywistości? W wielu przypadkach to nie choroba psychiczna, lecz kwestia działania z premedytacją. To ona sprawia, że dany osobnik podejmuje takie, a nie inne kroki...Lektura "287 najdziwniejszych faktów o seryjnych mordercach" tylko utwierdziła mnie w tym przekonaniu.

Podczas czytania książki zdarzało mi się przywoływać z pamięci głośne sprawy z historii polskiej kryminalistyki. Pamiętacie zbrodnię w Rakowiskach? Licealista wraz ze swoją dziewczyną zamordowaali rodziców chłopaka. Dlaczego? Chcieli się po prostu przekonać jak to jest zabijać.... To jest motyw, który niestety bardzo często się pojawia w kryminalnych sprawach, także w tych opisywanych przez Autora.

Tę książkę odbieram jako literaturę true crime przeznaczoną (i to zdecydowanie!) dla Czytelnika 18+. Wprawdzie niektóre z przedstawionych tu postaci seryjnych morderców były już mi wcześniej dobrze znane, ale nie przeszkodziło mi to w ogólnym odbiorze książki. Powrót do poszczególnych- jakże nieraz szokujących faktów - wywołał we mnie ponownie ogrom emocji. Bo sami przyznajcie- nie sposób "przyzwyczaić się" do seryjnych morderców, którzy udowodnili nieraz, że potrafią działać czasem przez lata (!), dobrze się przy maskując.

Szczególnie poruszające wydały mi się fragmenty dotyczące niewykrytych sprawców przestępstw, a także tych dotyczących zbrodni dokonywanych przez dzieci (co niestety możemy zaobserwować także u nas, w Polsce). Chcę wierzyć jednak w to, że wraz z postępem technologii, a także określonych działań służb (i społecznej czujności), tych przypadków będzie jak najmniej. A najlepiej wcale...

Przekonaj się, czym jeszcze mogą Cię zaskoczyć seryjni mordercy z całego świata!

Autor Wielkiej księgi seryjnych morderców powraca ze zbiorem nieoczywistych ciekawostek ze świata true crimen, które zaskoczą niejednego miłośnika makabrycznych historii.

Jeśli tak jak Ja uwielbiacie taką tematykę, to książka jest definitywnie dla Was! Dużo informacji w niej zawartej Ja już znałam, ale kilka mnie zaskoczyło. Jednakże dla kogoś z Was mogą być to nowe ciekawostki.

Autor ciekawostki przedstawia poprzez odpowiedź na zadane pytanie - przykładowo:

Który seryjny morderca polował na ludzi dla sportu? Był nim Robert Hansen, pochodził z Alaski, porywał kobiety i wypuszczał je w lasach, żeby na nie polować.

Który znany truciciel rozpoczął swoją "karierę" już jako nastolatek? Uważa się Grahama Younga, który w wieku 13 lat posiadał ogromną wiedzę na temat trucizn i udało mu się uzyskać z apteki arsen, którym później truł rodzinę.

W książce znajdziemy mnóstwo takich ciekawostek, które docenią osoby będące na początku drogi wejścia w ten klimat. Pozwoli im stwierdzić czy są w stanie czytać o takich tematach i nie mieć odruchów wymiotnych.

Pamiętacie „Wielką księgę seryjnych morderców”? Jeśli nie, to polecam szybko nadrobić, bo to kopalnia wiedzy o aż 150 mordercach, ich ofiarach, życiu i karach za popełnione zbrodnie. A tym, co lekturę mają za sobą, spieszę z propozycją właśnie tej książki, jest świetnym uzupełnieniem poprzedniej i skupia się głównie na ciekawostkach, które szokują, dziwią i ciekawią jednoczcie. Bo czy nie chcesz wiedzieć, który kierowca Ubera ruszył zabijać, bo diabeł z aplikacji mu tak kazał? Albo który seryjny morderca wierzył, że musi wypić ślinę (fuj!) 70 martwych kobiet, aby zyskać moc uzdrawiania? Brzmi, jak wymysł szaleńca, ale te i wiele innych zawartych w te książce sytuacji wydarzyło się naprawdę. I uświadomienie sobie tego, mrozi krew w żyłach, bo statystycznie człowiek w ciągu swojego życia napotyka na swojej drodze od 16 do 36 morderców, jednak w naszym kraju ta profesja nie jest popularna, więc szacuje się od 1 do kilku osób. Ta książka tłumaczy również zagadnienia, takie jak: czym dla FBI jest seryjny morderca, jakie są typy seryjnych morderców i jak dopasować gagatka do jednej lub wielu grup. Są również przykłady morderców z każdego typu, np. w grupie wizjonerów znalazł się Richard Chase, znany jako Wampir z Sacramento. Mamy tu ogrom wiedzy z dziedziny true crime podany w przystępny i ciekawy sposób. Książkę można czytać nie znając wcześniejszej, ale pytanie brzmi: po co odmawiać sobie dobrej lektury?

Rosewood kolejny już raz umożliwił mi zagłębienie się w ludzką psychikę i to tę w najmroczniejszym jej wydaniu. To zbiór krótkich i szokujących ciekawostek ze świata true crime, a jeśli ktoś myśli, że już nic w tej tematyce go nie zaskoczy to zapewne przeżyje całkiem spore zaskoczenie.

Książka w żadnym wypadku nie jest monotonna, jej różnorodność momentami poraża, autor wyszukał historie, które dla czytelnika głęboko osadzonego w bance true crime będą szokujące, bo tutaj jest wszystko od rytuałów, obsesji, przesądów, motywów i opisów zachowań, które często będą przekraczać granice nawet tych najbardziej zwichrowanych umysłów, a wniosek jest prosty świat realny w kwestii zwyrodnialstwa znacznie wyprzedza literaturę kryminalną.

Autor ma ten dar, że nawet pisząc o tak czystym zwyrodnialstwie i złu potrafi totalnie zainteresować, a nie oszczędza czytelnika pod względem całej tej makabreski. To wszystko jest bardzo rzeczowe i ten prosty przekaz do mnie trafia, nie ma epatowania brutalnością, gdy fakty same w sobie ukazują dostarczenie brutalne realnie bez literackiego podkręcania. Rosewood ma w tym wszystkim też dla czytelnika przesłanie, że ludzkie motywacje mogą być totalnie nieprzewidywalne, a zło przybiera czasem bardzo nieoczekiwane oblicze.

Jako że jest to pewien zbiór faktów, książka jest dość dynamiczne i każdą kolejną historię pochłania się w zastraszającym tempie. Jako pasjonatka tego typu literatury jestem kolejny raz przez autora kupiona, chociaż nie jest to książka rozwinięta pod względem analiz psychologicznych, to mnie w pełni satysfakcjonuje taka jej postać.


„287 najdziwniejszych faktów o seryjnych mordercach”, to książka którą każdy fan true crime powinien docenić, ponieważ pokazuje ona, że choćbyśmy nie wiadomo jak mocno byli osadzeni w tej tematyce, to wszystkiego nie wiemy. Nie książka i autor wielokrotnie zaskoczyli i nie sposób mi tego nie docenić. Polecajka