Czas huraganów

Pewnego dnia w mętnych wodach zubożałej wioski - La Matosy w Meksyku grupka dzieci znajduje rozkładające się zwłoki znanej wszystkim miejscowej wiedźmy.Kobieta była miejscową legendą, ratunkiem dla wielu kobiet (dzięki tajemniczym czarom i ziołom) jak i postrachem mężczyzn.

Przeprowadzone śledztwo odsłania brudną, mroczną rzeczywistość w której panuje przemoc bieda używki oraz prostytucja.

~"CZAS HURAGANÓW" to nietypowa powieść autorstwa Fernandy Melchior, którą jakiś czas temu miałam przyjemność przeczytać dzięki @wydawnictwomova.

Książka już od samego początku skusiła mnie przepięknym wydaniem jak i dość interesującym opisem.To właśnie z opisu dowiedziałam się, że cała opowieść rozgrywa się w Meksyku, co podsycało tylko moja wielką ciekawość.

~Niestety już od samego początku książka stała się niełatwa i trudna w odbiorze.Wylewajacy się zewsząd brud, wulgarny język, zezwierzęcenie wraz z gęsta narracja przy której potrzebowałam maksymalnego skupienia, by nie zgubić się w prezentowanej treści powodowały tylko moja dalszą niechęć.I tak pomimo wielkich przeszkód dotrwałam do końca z czego jestem niezmiernie dumna, gdyż cała historia niesie ze sobą olbrzymie przesłanie...nie zapominajmy o skandalicznej sytuacji najuboższych mieszkańców Meksyku gdzie brak miłości, patologia, bieda, morderstwa, korupcja, kartele narkotykowe, mizoginia, homofobia, przemoc, prostytucja, perwersyjny sex, zoofilia, pedofilia są na porządku dziennym i zbierają ogromne żniwa.

Jest to koszmarny realizm życia gdzie przoduje skrajne ubóstwo wraz z nieustającym złem.

~Książka z pewnością nie jest dla każdego, gdyż sieje ogromny chaos i spustoszenie niczym tytułowy huragan!

Czy polecam! Tak, zawsze warto wyrobić sobie swoja opinię.

𝙽𝚊𝚣𝚢𝚠𝚊𝚕𝚒 𝚓ą 𝚆𝚒𝚎𝚍ź𝚖ą, 𝚝𝚊𝚔 𝚜𝚊𝚖𝚘 𝚓𝚊𝚔 𝚓𝚎𝚓 𝚖𝚊𝚝𝚔ę. 𝙱𝚢ł𝚊 𝙼𝚊łą 𝚆𝚒𝚎𝚍ź𝚖ą, 𝚐𝚍𝚢 𝚜𝚝𝚊𝚛𝚊 𝚣𝚊𝚓ęł𝚊 𝚜𝚒ę 𝚕𝚎𝚌𝚣𝚎𝚗𝚒𝚎𝚖 𝚒 𝚛𝚣𝚞𝚌𝚊𝚗𝚒𝚎𝚖 𝚞𝚛𝚘𝚔ó𝚠, 𝚒 𝚙𝚘 𝚙𝚛𝚘𝚜𝚝𝚞 𝚆𝚒𝚎𝚍ź𝚖ą, 𝚔𝚒𝚎𝚍𝚢 𝚣𝚘𝚜𝚝𝚊ł𝚊 𝚜𝚊𝚖𝚊, 𝚠 𝚛𝚘𝚔𝚞, 𝚠 𝚔𝚝ó𝚛𝚢𝚖 𝚘𝚜𝚞𝚗ęł𝚊 𝚜𝚒ę 𝚣𝚒𝚎𝚖𝚒𝚊.

🌪 Grupa dzieci z La Matosy, zubożałej wioski w Meksyku, dokonuje makabrycznego odkrycia. W mętnych wodach kanału znajduje rozkładające się ciało miejscowej 'wiedźmy'. Była ona miejscową legendą - postrachem mężczyzn i ratunkiem dla kobiet. Śledztwo odsłania przykrą rzeczywistość, gdzie dominują bieda, przemoc, mizoginia i najmroczniejszy erotyzm.

🌪 Wyimaginowane miasteczko przypomina meksykański stan Veracruz, a historia rozgrywająca się w nim szybko przekracza ograniczenia związane z kryminałem. Winowajcy są wymienieni na początku narracji, wobec czego najważniejsze staje się pytanie o to, dlaczego doszło do zbrodni - ten zabieg bardzo lubię i nadal polecam 'Rytuał łowcy' Borkowskiego🙌🏻

🌪 Forma podania jest tak męcząca, że sama treść już nie zrobiła na mnie większego wrażenia. Książka napisana jest ciągiem, zdania są długie na całą stronę, a rozdziałów jest zaledwie osiem. Nie miałam gdzie odetchnąć i zastanowić się nad tym co próbuje przekazać autorka.

🌪 Liczyłam na kryminał - krwawy, brutalny i dosadny. Może coś w klimacie 'Kształtu serca' Redondo, a trzymam w dłoniach opis każdej możliwej patologii. Przez ich nawarstwienie, każda następna sytuacja wydawała się coraz bardziej abstrakcyjna 🤷🏻‍♀️

🌪 Plus, że jest to coś innego, ale jednocześnie książka wchodzi do kategorii 'kocha się lub nienawidzi' 🤡

Czas huraganów Fernandy Melchor to moje drugie spotkanie z literaturą meksykańską. Powieść rozpoczyna się od znalezienia ciała wiedźmy w rowie. Historia kobiety oraz jej matki była zdumiewająca, gdyż pokazuje jak bardzo żywe są zabobony, wiara w uroki i czary w lokalnym społeczeństwie. Dość brutalny początek jest zapowiedzią przepełnionej brutalnością i nienawiścią historii o meksykańskiej ludności. Nawet relacje w rodzenie pełne są przemocy, wulgaryzmów i niezdrowych emocji. Jest tutaj kilka scen erotycznych, jednak mocno wypaczonych, dalekich od romantycznych uniesień. Atmosfera jest bardzo duszna, gęsta, przygniata czytelnika brakiem nadziei czy perspektyw.

Sama lektura nie należała do najprostszych także z uwagi na język. Długie zdania, często przedstawiające zlepki myśli, mrocznych, dusznych, jak cała historia. Musiałam się mocno skupić, by nie stracić wątku.

Wydaje mi się, że Czas huraganów to książka, która nie wszystkim przypadnie do gustu. Jednak jeśli macie ochotę spróbować czegoś innego, niebanalnego, ale przede wszystkim niepokojącego, to warto sięgnąć po tę książkę.

Książki takiej, jak „Czas Huraganów” nie czytałam jeszcze nigdy. To lektura niezwykle mocna, zarówno pod względem fabularnym, jak i językowym.

Opowiadać ma o morderstwie pewnej miejscowej wiedźmy. Na tym skupiłam się najbardziej i tego tutaj oczekiwałam. Nie spodziewałam się, że dostanę o wiele więcej. To opowieść o Meksyku, jego ciemniejszej, brudniejszej stronie. O ludziach żyjących w biedzie, przepełnionych przemocą, wiecznie upojonych alkoholem, uprawiających zwierzęcy seks. Fabuła przygniata nas swoją ciężkością, a atmosfera tamtego miejsca, dla mnie jako czytelnika, była niezwykle prawdziwie odczuwalna. Było ohydnie, a ja zostałam zaatakowana i przyduszona - tamtymi opisani i tą szalenie pędzącą narracją.

Najpierw autorka, a później tłumaczka - obie stworzyły tutaj coś niesamowitego. Czytałam kilka książek poprowadzonych w podobny sposób, gdzie tekst pisany był ciurkiem i nie było ani jednego dialogu. Zazwyczaj spędzałam nad nimi bardzo dużo czasu, często się męczyłam.

Tutaj czułam się jakbym biegła. Język w tej książce jest ostry, dosadny i gwałtowny. Autorka nie owija w bawełnę, nie stara się powstrzymywać od częstego używania przekleństw, które przecież tak bardzo tutaj pasują. Wszystko jest czarne, szare i ponure. Pełne skazy.

Ta historia i sposób przedstawienia jej, dla mnie były czymś fenomenalnym. Wiem, że nie każdemu się to spodoba, nie każdy się w tym odnajdzie. Ja uwielbiam ciężkie, duszne historie i o tej będę jeszcze długo pamiętać.

"Czas huraganów" recenzenci kochają albo nienawidzą. Tutaj forma przesłania treść, dlatego na niej przede wszystkim skupię się w mojej ocenie. Narracja przypomina język mówiony, a raczej burzę myśli. Zdania bywają tak długie, że można się zgubić i stracić wątek. Pokażę jedno dla przykładu:

"Wszyscy osłupieli na jej widok, nie wiadomo tylko, czy bardziej ich ON przeraził czy rozśmieszył, bo wyglądała komicznie - żeby w tym upale, w którym mózg się wręcz gotował, ubrać się na czarno, chyba zwariowała, idiotka, skąd ta potrzeba robienia z siebie stracha na wróble jak ci transwestyci, którzy co roku zjeżdżali na karnawał do Villi".

Zdanie kolejne jest jeszcze dłuższe, ale obawiam się, że zabrakłoby mi miejsca w recenzji, gdybym je przytoczyła. Język jest również bardzo wulgarny. Ta powieść zdecydowanie nie jest tym, czego zazwyczaj od literatury się oczekuje. Świat przedstawiony jest tak zły, że wygląda jak odbicie naszej rzeczywistości w krzywym zwierciadle. Szok i kontrowersje przebijają tutaj z każdej strony. Tak jakby autorka pragnęła wylać na współczesnego czytelnika wiadro zimnej wody.

Jak ja odebrałam tę książkę? Przede wszystkim widzę w niej eksperyment literacki. Dzieło, które mogłoby być lekturą na studiach. To coś trudnego, nad czym można się pochylić i zanalizować pod różnymi kątami. Na pewno nie odczuwałam przyjemności podczas czytania, to zdecydowanie nie jest tytuł dla rozrywki. Myślę, że to jedna z takich książek, na czytanie której musi być odpowiedni czas i miejsce w życiu czytelnika. Również nie jestem specjalnie poruszona taką tematyką (prostytucja, bieda, agresja... długo by wymieniać, co tutaj się znalazło), bo pamiętajmy, że to nie jest reportaż, tylko fikcja literacka. Poza tym od początku jesteśmy bombardowani szokującymi treściami, z czasem po prostu przestaje się na to zwracać uwagę.

Dlatego moja ocena pozostaje neutralna. Doceniam pomysł i wykonanie, ale nie porwało mnie to ze sobą. Polecam osobom, które mają ochotę przeczytać coś innego niż zwykle i trudniejszego w odbiorze.

.

Ta książka to zło w czystej postaci. Zaznaczam, że nie napiszę tu o niej nic dobrego, bo nie wiem po co w ogóle to powstało.

.

Po przeczytaniu tej książki musiałam przeczytać jej opis, żeby wiedzieć o czym ja w ogóle czytałam. Według mnie jest to opis zdegenerowanego świata i tyle. Nic poza tym. Po prostu nic z tej książki nie wynika. Nie ma w niej nawet skrawka, ani momentu czegoś co by interesowało. Mamy wiedźmę, która raz jest dziewczyną, a raz jest facetem. Fajnie by było, gdyby autorka się zdecydowała. Zabijają ją/jego a potem ktoś znajduje to w rzece. Potem mamy jakiś przypadkowych ludzi z wioski, którzy są gejami. I oni wszyscy się tam między sobą kopulują? I ktoś kogoś okrada. I jest tam dużo dziwek. Tyle na temat fabuły o ile to jakąś fabułę miało.

.

Na pewno można tu poszerzyć swoje słowne horyzonty jeśli chodzi o wulgaryzmy. Na jednej stronie potrafi paść z 20 razy dziwka, [motyla nóżka], kurewka, suka, suczka, [motyla nóżka], dziweczka, cipka, [motyla nóżka]. Innego słownictwa tam nie oczekujcie. Autorka chyba chciała zabłysnąć i pójść na rekord w długości zdań, bo jedno potrafiło być na pół strony. A, dialogów też nie oczekujcie, bo ich nie ma. Wszystko jest pisane ciągiem.

.

No powiem szczerze, że dawno, oj bardzo dawno nie czytałam czegoś aż tak złego. To było bez sensu. Ja się naprawdę zastanawiałam po co to zostało napisane. Nic z tego nie wynika, żaden morał. Po przeczytaniu zadałam sobie pytanie: czemu ja chciałam to przeczytać i zrecenzować? Otóż w opisie pada sugestywne wyrażenie "Śledztwo odsłania...". No i ja liczyłam na to śledztwo, tyle że jego tu nie ma. A, jeżeli jak ja sugerujecie się tytułem "Czas huraganów" to ostrzegam, tu nie ma nic o huraganach.

.

Zło - jedno słowo opisujące to coś.

„Dobrze byłoby, gdyby wszyscy trafili do więzienia, żeby ich tam porządnie zlali, zgwałcili, ciekawe czy wtedy też będą takimi samcami alfa, jak teraz gdy macają małe dziewczynki, a nawet chłopaczków…”

Pierwszy raz spotykam się z literaturą meksykańską. Muszę przyznać, że bardzo skusił mnie dość mroczny opis. Przenosimy się do zubożałej meksykańskiej wioski, gdzie grupa dzieci dokonuje makabrycznego odkrycia. W mętnych wodach kanału znajdują rozkładające się zwłoki miejscowej wiedźmy.

Fabuła wzbudza ogromne, emocje, szokuje, wzbudza niesmak i jednocześnie niesamowicie przykuwa uwagę. Autorka w prostych słowach, bez zbędnego owijania w bawełnę ukazuje przerażającą prawdę. Nie znajdziemy tu dialogów, powieść jest jednym, trochę chaotycznym monologiem, w którym jest bardzo dużo wulgaryzmów. Potrzebne jest skupienie podczas czytania. Społeczeństwo, które żyje w skrajnej biedzie, głębokiej pogardzie dla kobiet, brutalności i mrocznym erotyzmie. Wykreowani bohaterowie, których historie wstrząsają. Kobiety, które dokonują aborcji, tak jakby to było coś zupełnie normalnego i takie, które urodziły i to doprowadziło do niejednej tragedii. Zdemoralizowane prostytutki. I mężczyźni, obleśni, pozbawieni jakichkolwiek hamulców moralnych typy, żerujący na cudzej krzywdzie. Traktują kobiety jak worki treningowe, które mają im służyć do zaspokajania wyuzdanych potrzeb seksualnych. Jak służące, bezwartościowe, nieważne istoty. Chłopcy od maleńkości są traktowani wyjątkowo, jakby wszystko im się należało, dziewczynki są na pozycji przegranej. I koło się zamyka, przerażający ciąg trwa…

Specyficzna i bardzo dosadna. Historia daje do myślenia, musiałam ją sobie dawkować. Nie da się przejść obok niej, ot tak obojętnie, zapada w pamięć i wywołuje bardzo mieszane odczucia. Trudno jednoznacznie ją polecić, wiem, że nie każdemu się spodoba. Tatiasza i jej książki :)

Smród, brud i ubóstwo. Okraszone wieloma, raczej mało wyszukanymi epitetami. Musiałam wręcz zmuszać się do czytania, i te nie ze względu na trudny przekaz czy kaliber tej powieści, a przez to że była niesamowicie nudna. Przez większość czasu nierozumiałam o czym czytam, a może nie chciałam?

Liczyłam na mocny kryminał, brudny i dosadny, a dostałam opis każdej możliwej patologii, tyle że w meksykańskim środowisku. Nie czułam żeby to było wybitne, ani pod względem treści, ani pod względem stylu, który był chaotyczny, rozwlekły i nie miał nic wspólnego z pięknem. Nie podobała mi się i jest to największe rozczarowanie tego roku.

Wulgarny język, brutalna rzeczywistość, duszna atmosfera. To, co wyróżnia tę książkę to zło. Wszechobecne zło ...

Historia rozpoczyna się od znalezienia przez grupę dzieciaków z La Matosy rozkładającego się ciała miejscowej wiedźmy. Znali ją wszyscy, kobiety przychodziły do niej po mikstury i pomoc, mężczyźni fantazjowali o niej jednocześnie się jej bojąc i brzydząc. Kto ją zabił i dlaczego? Żeby się tego dowiedzieć trzeba przebrnąć przez opowieść złożoną z kilku bohaterów. Wydarzenia i styl wypowiedzi są szybkie, chaotyczne. Trzeba się skupić, naprawdę skupić, aby dostrzec bieg wydarzeń i połączyć fakty. Ale warto, wszystko ostatecznie układa się w całość. Bohaterowie zwierzają się ze swojego życia, które jest pełne przemocy i narkotyków. Ich sposób postępowania ma w sobie coś paskudnego. Przez większość czasu podczas czytania czułam dyskomfort. Autorka zabiera czytelników swojej książki prosto do nizin społecznych Meksyku, do obskurnych domów, w których brakuje miłości. Zaś przestępczość i prostytucja są na porządku dziennym ...

Istnieje duża szansa, że nigdy wcześniej nie czytaliście takiej książki. Jest nietypowa, gwałtowna i przytłaczająca. To jedna z tych powieści, po której można mieć kaca. Pozostawia mętlik w głowie. Trudno nie odczuć zgorszenia po jej przeczytaniu. Ale w ostatecznym rozrachunku - podobała mi się. "Czas huraganów" wzbudza emocje, nawet jeśli są one negatywne to jednak pozostają gdzieś w pamięci.

Gdyby ten post pisała Fernanda Melchor, możecie być pewni że te 2200 znaków, które mamy do dyspozycji, nie wystarczyłoby jej na napisanie jednego zdania. Gdyby ten wpis wyszedł spod jej pióra, przepełniałyby go przemoc, okrucieństwo, seks, narkotyki i alkohol, a to wszystko przeplatane strachem, ludzką krzywdą i poczuciem fatalizmu.

Ale tak się składa, że post piszę ja i muszę przyznać, że wciąż biję się z myślami, a chaotyczne i skrajne wrażenia nie dają się w mojej głowie uporządkować. Przedziwna to była książka! Punktem wyjścia tej opowieści jest morderstwo Wiedźmy, tajemniczej postaci, która budziła postrach i szacunek jednocześnie, a lokalne kobiety nie raz, nie dwa korzystały z jej pomocy. Śmierć Wiedźmy jest jednak tylko przyczynkiem do tego, by odsłonić przed czytelnikiem mozaikę lokalnej społeczności La Matosy i pokazać tym samym problemy i bolączki codziennej egzystencji w Meksyku. A jest tego dużo. Kto czyta reportaże poświęcone temu krajowi ten wie, że dzieją się tam rzeczy, o których część z nas wolałaby nie wiedzieć.

"Czas huraganów" to najbardziej obrzydliwa książka, jaką przeczytałam. Jest tak naturalistyczna, że chyba wszystkimi zmysłami odbierałam to, o czym opowiada Melchor. Ten naturalizm, to bezpardonowe odsłonięcie ludzkich ułomności, ukazanie zboczeń, wynaturzeń i zwierzęcego seksu, wszechobecny maczyzm i bezprawie, to haniebne sprowadzenie kobiety do roli przedmiotu sprawiły, że czasem zatykało mnie w trakcie czytania. Brak dialogów (!) i zdania zajmujące czasem całą stronę na początku utrudniały mi czytanie, ale mimo wszystko popłynęłam tym wartkim, huraganowym rytmem narzuconym przez Melchor. Autorka pisze szybko, jakby w transie, jakby chciała wtłoczyć do naszych głów wszystkie te obrazki ze szczegółami, niczego nie pomijając.

To była intensywna, dobijająca i momentami odpychająca lektura. Cieszę się jednak, że sięgnęłam, bo tej książki na pewno nigdy nie zapomnę! To powieść, która jest brudna i zła, która cuchnie wszystkim co najgorsze. To na pewno książka nie dla każdego. Ale może czasem warto zafundować sobie taki huragan emocji?

"Nazywali ją Wiedźmą, tak samo jak jej matkę. Była Małą Wiedźmą, gdy stara zajęła się leczeniem i rzucaniem uroków, i po prostu Wiedźmą, kiedy została sama, w roku, w którym osunęła się ziemia."

Nie ukrywam, że czekałam na tę książkę i byłam jej bardzo ciekawa, ale czy mi się podobała? Tego jeszcze nie wiem, muszę ją dokładnie przemyśleć, na pewno jest to bardzo oryginalna pozycja, zarówno w formie jak i w treści. Ta niezwykle realistyczna, obrazowa, brutalna, a momentami wręcz wulgarna opowieść będzie ogromnym wyzwaniem, nawet dla doświadczonego czytelnika. Zabierając się za lekturę, musicie się przygotować na emocjonalne piekło, przez jakie zostaniecie przeciągnięci. Momentami miałam ochotę ja odłożyć, ale jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać, rezultat był taki, że przeczytałam ją na raz. "Czas huraganów" to jedna z tych książek, która trudno zdefiniować, ale z całą pewnością jest warta uwagi i wyrobienia sobie własnego zdania. Osobiście nie wiem czy jeszcze kiedyś do niej wrócę, ale na pewno o niej nie zapomnę, i niech to będzie dla was moją rekomendacją.

Kilka dni temu skończyłam czytać powieść „Czas huraganów” autorstwa Fernandy Melchor. Do jej przeczytania zachęcił mnie opis. Po pierwsze rzecz dzieje się w Meksyku, a to już wzbudza moje zainteresowanie. Dalej wydawca sugeruje, że będzie to tajemnicza i brutalna historia. Opowiada o lokalnej wiedźmie, więc pewnie będą tzw. zabobony. Długo się nie namyślałam, zamówiłam i czytam. I... szach-mat. Zostałam kompletnie zaskoczona zarówno treścią jak i formą.

Zacznę od tego, że jest to brudna, brutalna powieść. Autorka nie szczypie się z odbiorcą odmalowując totalnie zdegenerowane środowisko. Prostytucja, przemoc, nałogi i wszechobecna bieda to cechy szczególne La Matosy, gdzie dzieje się akcja. Aby oddać atmosferę takiego miejsca nie można przebierać w słowach. I to się Fernandzie Melchor udało znakomicie. Zaprosiła czytelników do wielkiego, pełnego ekskrementów szamba. Muszą tylko uważać, żeby się w nim nie utopić, bo ta meksykańska wioska to nie miejsce dla delikatnych osobników.

Ten słowny prymitywizm wynika też z formy książki. Motywem przewodnim jest znalezienie ciała kobiety nazywanej przez miejscowych wiedźmą. Zostaje postawione pytanie, co się wydarzyło, a następnie poznajemy relacje różnych osób. Nie są to jednak zeznania, a raczej ich historie, które splata razem postać owej wiedźmy. Poznajemy życiorysy mniej lub bardziej tragiczne, a wszystkie przesycone ogromną doza nienawiści.

To co było dla mnie najtrudniejsze w czytaniu „Czasu huraganów” to nie syf z jakim miałam do czynienia na stronach tej powieści – chociaż jestem zdania, że taka jego kondensacja osłabia jej wydźwięk – a sposób jej napisania. Książka jest podzielona na rozdziały, owszem, a w nich trafiamy na ścianę tekstu. Dosłownie. Brak jakichkolwiek akapitów. Pewnie pisarka miała w tym jakiś zamysł, może ma to jakiś walor artystyczny, jednak trudno mi się nim cieszyć, kiedy utrudnia mi ON śledzenie treści. Swego czasu zachwycałam się cyklem „Silva rerum” i zadaniami wielokrotnie złożonymi, które wyszły spod pióra Kristiny Sabaliauskaitė. Dalej twierdzę, że są przepiękne, a ich długość nie przeszkadzała mi w rozumieniu tego co czytam. W przypadku „Czasu huraganu”niejednokrotnie gubiłam się w słowotoku postaci, gubiłam wątek, a do tego bohaterzy zlali mi się one w jedno – w obraz przeciętnego mieszkańca La Matosy.

Szczerze mówiąc, nie wiem, co mam myśleć o tej powieści. Ma ona w sobie pewien klimat, a nawet urok przebijający spod grubej warstwy brudu. Z drugiej strony, okropnie irytują mnie książki, podczas czytania których co chwilę tracę wątek To najzwyczajniej w świecie mnie zniechęca, do spędzania czasu z nawet z bardzo ciekawą historią.

Nie mam pojęcia, co myśleć o tej książce.

Czytając opis spodziewałam się kryminału osadzonego w Meksyku, może nawet thrillera.

A dostałam, no właśnie – nie wiem co.

"Czas huraganów" to jeden wielki chaos. Mam wrażenie, że autorka chciała przekazać zbyt wiele, zbyt szybko. Wyszło... nużąco.

Styl pisania Fernandy Melchor mnie nie przekonał. Zdania wielokrotnie złożone, czasem jedno, ciągnące się przez całą stronę sprawiały, że gubiłam wątek, albo w połowie traciłam zainteresowanie tym, o czym czytam. Do tyle liczba wulgaryzmów, pojawiających się co kilka słów, często niepotrzebnie... Domyślam się, że autorka chciała pokazać brutalność bohaterów, wydarzeń, La Matosy, ale... No nie, tego było zdecydowanie za wiele.

Fabuła powieści jest tak poszatkowana, że trudno było mi połapać się, o co w tym wszystkich chodzi. Większość bohaterów i ich historie, rozciągnięte na kilkanaście, albo kilkadziesiąt stron w ogóle nie miało znaczenia.

"Czas huraganów" w opisie fabuły brzmiał ciekawie, ale ostatecznie nic z tego nie wyszło i, zamiast zaciekawić, nudził.

Piekło istnieje, jest w nas. Nie zna czasu ani przestrzeni. Nadal, w XXI wieku.

"Chciała szarpać i szarpać te bandaże, aż je porwie na kawałki, i uciec z tego miejsca, gdzie patrzono na nią z nienawiścią, gdzie wydawało się, że wszyscy wiedzą, co zrobiła. Chciała się udusić własnym krzykiem, którego nie była już w stanie powstrzymać..".

Powieść autorstwa Fernandy Melchor pt. "Czas huraganów" to jej krzyk i gniew na otaczający nas świat, nie tylko na opisywane tu wydarzenia w Meksyku.

Bieda, patologia, wykorzystywanie seksualne, przestępczość, przemoc i obok tego gorliwy katolicyzm, to tylko kilka elementów obrazu tego miejsca. Ukazanie jego najgorszych stron, dysfunkcyjnych, bowiem tu nie ma miłości, ani znanej nam zwyczajnie bliskości.

Styl i forma meksykańskiej dziennikarki są nad wyraz specyficzne i niejeden czytelnik nie dokończy tej historii lub zwyczajnie jej "nie strawi". Za pomocą treści, bluzg, ordynarnych wyrażeń dosadnie obrazuje realny świat. Bo ON taki właśnie jest, brudny, brutalny, pozbawiony skrupułów.

Szczęśliwi my, że go nie znamy..

"Niech uszanują martwą ciszę w tym domu, ból nieszczęśnik, które tam mieszkały. To właśnie mówią kobiety z miasteczka: nie ma tam żadnego skarbu, nie ma złota, srebra ani diamentów, nie ma niczego poza dotkliwym bólem, który nie odpuszcza".

Głównym wątkiem fabuły jest morderstwo mało lubianej wiedźmy. La Matosa, gdzie znaleziono jej zwłoki, to nędzna (nieistniejąca) wioska w Meksyku.

Wielu bohaterów opowiada nam o swoich losach, które przecinają się z ofiarą. Ich przeżycia, wcale nie tak różnorodne, spajają, zazębiają dramaturgię zdarzeń.

"Czas huraganów" nabiera słowami i wydarzeniami rozpędu, by uderzyć z taką siłą, na jaką przeciętny czytelnik nie jest stanie się przygotować.

Nie byłam i ja naszykowana na poznanie Normy..i tej lektury..

Mimo wszystko zachłysnęłam się nią. To pozycja, o której nigdy nie zapomnę.

Grupa dzieci z La Matosy, zubożałej wioski w Meksyku, w mętnych wodach kanału znajduje ciało miejscowej wiedźmy.

Kto i dlaczego ją zabił?

Razem z autorką wkroczymy w ponury świat biedy, przemocy i beznadziei, które zaprowadzą nas do wielu tragicznych wydarzeń.

Nie będę ukrywać, że historię tę czytałam na dwa razy.

Za pierwszym podejściem nie mogłam się w nią wgryźć i w końcu stwierdziłam, że to nie jest dobry dzień na taką lekturę.

Ponownie sięgnęłam po nią zaciekawiona wpisem naszej koleżanki i przepadłam.

Nie mogłam się od niej oderwać, dopóki nie skończyłam.

Ta książka była jak magnes.

Brudny, śmierdzący gównem magnes znaleziony niczym skarb na wysypisku.

To, o czym tutaj przeczytamy nie będzie ani piękne, ani pachnące.

Ale z pewnością tak samo szczere i prawdziwe.

Nie każdy z nas jest gotowy dostać taką prawdą w twarz.

Nie każdy lubi o takiej prawdzie czytać.

Ale to nie znaczy, że taka prawda nie istnieje.

Bo ona jest, była i będzie.

Bo taki też jest człowiek.

Zły, zepsuty, walczący o każdy dzień najlepiej jak potrafi.

Nie mogę tej książki polecić każdemu, bo też nie każdy się w niej odnajdzie.

Nie umniejsza to jednak faktu, że jest to wyjątkowa pozycja i dla mnie była wspaniała.

Jeśli więc nie boisz się smrodu i ryzyka, to zapraszam do czytania.

Czytaliście ostatnio książkę, która zebrała bardzo mieszane opinie? Albo taką, którą ciężko jest Wam ocenić, bo jest tak różna od tego co czytacie na co dzień?

Dla mnie to “Czas huraganów” Fernandy Melchor (czaszka)

Dużo o tej książce i dobrego i mniej dobrego słyszałam. Aż sama musiałam się przekonać :D I przekonałam się, że nic takiego nigdy wcześniej nie czytałam :)

La Matosa to mała meksykańska wioska, gdzie grupa dzieci odnajduje ciało miejscowej wiedźmy. I tu historia się zaczyna. Pełna biedy, brudu, erotyzmu, uprzedzeń, okrucieństwa i przemocy mieścina, pełni ich mieszkańcy, wreszcie pełna ich narracja. W kolejnych rozdziałach poznajemy motywy działania, skandaliczne i przerażające historie z dalszej i bliższej przeszłości, myśli i słowa, problemy i zmagania poszczególnych bohaterów, dzięki czemu powoli dowiadujemy się jakie wydarzenia poprzedziły ten feralny dzień, w którym odkryto morderstwo.

Ostrzegam, że może się ona czytać niektórym bardzo źle - jest to dosłownie ściana tekstu na każdej stronie - dialogi są wpisane w myśli postaci, nie można tego do końca nazwać strumieniem świadomości (chyba :P), ale właśnie takie płynne myśli tych ludzi poznajemy. I nie są one w żadnym stopniu uporządkowane, pooznaczane chronologicznie - co nie ułatwia sprawy, szczególnie, że rozdziały nie są najkrótsze, a w połowie nie ma gdzie zrobić sobie przerwy - chociaż z drugiej strony, dzięki temu zabiegowi, aż płynie się przez tę książkę. Autorka nie stroni od traumatycznych, obrzydliwych wydarzeń, cenzuralnego słownictwa. Wszędzie dorzuci kapkę brudu, ohydztwa, odczłowieczenia. Zdecydowanie poruszy.

Tak jak pisałam na początku, nie wydaje mi się, żebym kiedykolwiek coś takiego czytała i już samo to doświadczenie jest dla mnie na plus. I uważam, że powinniśmy w życiu nowych rzeczy zdecydowanie próbować, więc polecam Wam tę mroczną historię, ale ostrzegam, że ukojenia w niej nie znajdziecie - to definitywnie comfort read nie będzie :D

Miłego dnia!!!

Ta okładka skrywa huragan pełen brutalności i zła. Ta historia obdarta jest ze wszelkiego człowieczeństwa. Bohaterom odebrano jakąkolwiek intymność. Wszystko jest zepsute, brudne, chore, okropne. Obraz społeczeństwa Meksyku przeraża i szokuje. Zostawia z ogromem skrajnych emocji.

Po opisie spodziewałam się czegoś innego. Książki, w której zbrodnia będzie głównym wątkiem, a nie tylko tłem. A może jest tylko powodem, by opisać to, co zostało opisane? Nie wiem, o czym jest ta książka. Nie wiem, gdzie podziała się fabuła, bo na darmo jej szukać. Nie wiem, o co chodziło autorce.

„Czas huraganów” zaskakuje formą. Narracja bez dialogów .Pozbawiona jakiejkolwiek cenzury, pełna wulgaryzmów. Zdania sprawiają wrażenie pisanych na szybko, w przypływie myśl. Zapisać, aby nie uciekły. Sformułować je w długie zdania, czasami nawet na całą stronę. A potem czytać je i pięć razy, aby zrozumieć. Tysiące myśli i brak dialogów. Całe strony tekstu, z którego wylewa się brud. W pewnych momentach i czytelnik czuje się brudny .Inna, dziwna…

To nie jest delikatna książka. To nie jest lekka historia. To ból, patologia, okrucieństwo, obrzydliwość. To życie, które kręci się wokół ćpania, picia, złodziejstwa, krętactw, bicia, zaspokajania potrzeb seksualnych i prostytucji. To opowieść, gdzie kobietę sprowadza się tylko do jednego i to już od najmłodszych lat. To książka, w której człowiek jest sam ze sobą .

Można ją śmiało odłożyć, być może już do niej nie wrócić. Miałam ochotę tak zrobić, ale doczytałam do końca. To było dla mnie nowe doświadczenie, które pokazało mi, że ta książka nie jest dla mnie, że nie mam aż tak silnej psychiki, ale nie żałuję tego, że ją przeczytałam. Dlatego też zostawię pierwszy raz książkę bez kwiatowej oceny.

Nie dla ludzi o słabych nerwach.

„Czas huraganów” to mroczna i mięsista proza, w której Fernanda Melchor zabiera czytelników w podróż do przepełnionego beznadzieją i rozkładem meksykańskiego miasteczka La Matosa. Historia zapisana na kartach tej powieści to przejmująca opowieść o ludziach, którzy wydają się być schwytani w krąg nieustającego fatalizmu i przemocy.

„Czas huraganów” to z pozoru kryminał – mamy ciało, są świadkowie i mordercy, jest tajemnica oraz opowieść o tym, co doprowadziło do popełnienia okrutnej zbrodni. Kryminalny wątek zbudowany wokół zabójstwa Wiedźmy (tajemniczej i wzbudzającej strach kobiety mieszkającej na obrzeżach miasteczka) jest jednak tylko pretekstem do zaprezentowania czytelnikom bohaterów, których życie symbolizuje losy najuboższych mieszkańców slumsów i niebezpiecznych dzielnic kontrolowanych przez kartele narkotykowe. Powieść Fernandy Melchor jest lustrem, w którym odbijają się problemy trawiące współczesny Meksyk.

Ta opowieść jest mocna, brutalna, a momentami niezwykle wulgarna. Lektura książki budzi wiele skrajnych emocji. Obrzydzenie, wściekłość, współczucie i fascynacja – to chyba uczucia, które najczęściej towarzyszył mi podczas czytania tej okrutnej historii o rozlewającej się niczym powódź, niemożliwej do powstrzymania fali zbrodni, której ofiarami w większości padały kobiety. „Czas huraganów” to w dużej mierze przejmująca opowieść o wykorzystywaniu, gwałtach, tajemniczych zniknięciach i brutalnych morderstwach. Losy bohaterek wzbudzały moje głębokie współczucie, ale i ogromną wściekłość płynącą z poczucia bezsilności wobec dotykającego ich zła, które ma przecież odbicie w rzeczywistym świecie.

Powieść Fernandy Melchor wgryza się w duszę czytelnika pozostawiając po sobie bolesną ranę. Pisarka w szalenie ciekawy sposób prowadzi przypominającą układankę fabułę – co rusz podsyca ciekawość czytelnika, przytaczając te same wydarzenia z różnych punktów widzenia, uzupełniając je o nowe elementy wzbogacające wiedzę o bohaterach, ich poczynaniach i motywach pchających ich do działania, a także odkrywając sekrety, z istnienia których czytelnik nie zdawał sobie nawet sprawy. Nie raz podczas lektury czułam zaskoczenie.

„Czas huraganów” to proza dojrzała, wybitna i soczysta, w której popularny kryminał łączy się z mrocznymi wątkami społeczno-obyczajowymi . Jeśli czujecie się na siłach i nie brak Wam odwagi, koniecznie sięgnijcie po tę mocną opowieść, która ukazuje najciemniejszą stronę Meksyku.

"Czas huraganów" to chyba pierwsza książka meksykańskiej autorki, którą przeczytałam. Chciałam odpocząć od słodkich historii zakończonych happy endem. Czasami wydaje mi się, że powinnam częściej sięgać po poważniejszą literaturę. Jednak spotkanie z tą powieścią nie było udane.

Na pierwszych stronach dowiadujemy się, że grupa dzieciaków z zubożałej wioski w Meksyku znajduje trupa. Okazuje się, że jest to ciało znanej w okolicy wiedźmy. Prawdopodobnie ktoś pozbawił ją życia. Rusza śledztwo.

Komu przeszkadzała wiedźma? A może za dużo widziała albo wiedziała?

Dla mnie ta książka była dziwna, przesadzona. Również język, ani styl autorki nie przemawiał do mnie. Powieść jest wulgarna, zbyt dosadna, chaotyczna. Męczyły mnie nieskończenie długie opisy. Brak dialogów i bardzo długie zdania nie pomagały w jej odbiorze. Mam wrażenie, że straciłam na nią swój czas.

Oczekiwałam, że autorka, pokaże mi Meksyk w taki sposób, że będę miała ochotę tam pojechać. Jednak pisarka postanowiła umieścić chyba całe zło świata w swojej książce. Przemoc, zbrodnie, molestowanie, bieda, dużo seksu. Gubiłam się w tym wszystkim, raz po raz. Nie zrozumiałam, co autorka chciała przekazać, pisząc swoją powieść.

Wydaje mi się, że ta książka jest jak tytułowy huragan. Wszystko dzieje się szybko, chaotycznie, mocno. Nie ma chwili na wytchnienie. Myślę, że tak jak wielki żywioł jednych porwie, zafascynuje, nie pozwoli o sobie zapomnieć, a innych nie poruszy wcale. W mój gust czytelniczy nie trafiła, ale jestem bardzo ciekawa Waszej opinii na jej temat.

Po przeczytaniu tej książki już nigdy nie spojrzę na Meksyk jak dotychczas. To obraz, który wolałabym jak najszybciej zapomnieć. Fernanda Melchor dostała za "Czas huraganów" aż dwie nagrody i uważam, że w pełni zasłużone.

Jeśli chcecie przetestować, ile jesteście w stanie na siebie przyjąć zła, obrzydliwości, zepsucia i okrucieństwa to ta książka będzie tego dobrym przykładem. Nie da się stworzyć już gorszego obrazu niż ten przedstawiający mieszkańców ubogiej wioski La Matosa. Autorka kreśli świat widziany oczyma [Adres usunięty] nastoletniej Normy molestowanej przez ojczyma, wzgardzonej przez babkę i pałającej toksyczną miłością macierzyńską Yesenii, poszukującego niezwykłych doznań Brando oraz samej Wiedźmy - bohaterki niezwykle tajemniczej i intrygującej. Warto zwrócić uwagę, że ulokowana w centrum wydarzeń postać Wiedźmy wspaniale łączy wszystkich bohaterów. Osią fabularną jest morderstwo, jednak akcja nie poprowadzi nas w stronę poszukiwania winnych, dokładnego śledztwa, analizowania co, kto, gdzie i kiedy, dostaniemy tu o wiele więcej, aniżeli moglibyśmy się spodziewać. W tych bohaterach nie odnajdziemy nic pozytywnego, ani kropli dobroci, każdy z nich na wskroś przesiąknięty jest złem. Autorka doskonale obrazuje pierwotne instynkty, skrajne wynaturzenie. Sceny momentami bulwersują - obrazy obscenicznego wulgarnego seksu, smród, skrajne ubóstwo różne wydzieliny, mizoginia, brak potasowej edukacji, narkotyki, przedmiotowe traktowanie kobiet - to tylko niektóre z szokujących obrazów, ale radzę przygotować się na więcej. Wszechobecne zło wylewa się z każdej strony ukazując najbardziej mroczną stronę ludzkiej natury. Opisy są drapieżne, naturalistyczne i tak dobitne w swoim wyrazie, że chciałoby się natychmiast zapomnieć o tym, co przeczytaliśmy.

Fernanda Melchor przetoczy się ze swoją opowieścią niczym tytułowy huragan, a to za sprawa specyficznej narracji. Długie, niekończące się zdania sprawiają, że fabuła pędzi z niespotykana prędkością. Słowa tną niczym brzytwa, nie odsapniemy tu ani na moment. To istny huragan. Język przesycony mnóstwem wulgaryzmów nadaje gwałtowności. Zarówno konstrukcja zdań jak i sposób wypowiedzi nie wpłynęły w żaden sposób na odbiór fabuły, choć pierwszy raz miałam styczność z takim stylem wypowiedzi - praktycznie żadnych dialogów. Niesamowicie autentyczna historia przypomina mi reportaż. Świat Melchor jest przerażający i pełen zobrzydzenia, ale pomimo to niezwykle fascynujący.

Nie polecam czytelnikom o słabych nerwach.

To chyba tornado, nie huragan! Porwało autorkę i urządziło straszną rozróbę na kartach tej powieści. Zaczyna się spokojnie, ale treściwie - dzieci odnajdują ciało pływające w wodach kanału. Czyli będzie policja i śledztwo? Oczywiście, że nie. Policja pojawi się wiele rozdziałów później, jako chciwa, bezwzględna, pozbawiona zasad banda... I to na chwilę. Historia toczy się sama, coraz szybciej bombardując chaotycznymi, długaśnymi zdaniami, przedstawiając bohaterów coraz bardziej zepsutych, upadłych, agresywnych, obscenicznych, pozbawionych ludzkiej natury wraków, którym zostały już tylko popędy. Ilość brudu, wulgarności i zepsucia poraża. Patologia w najczystszej postaci, życie sprowadzone do wegetacji, zaspokajania chorych potrzeb seksualnych, ćpania, chlania, spania, złodziejstwa, kur*stwa i tym podobnych... A, jeszcze do bijatyk. Czułam smród, bród i ubóstwo, wściekłość bohaterów, beznadzieję. Ta historia jest gęsta, lepka, plugawa, obrzydliwa. Odbiera najmniejszą cząstkę nadziei i zabija ją na oczach czytelnika. Wyjście z tej czarnej dziury, wioski, w której kolejne pokolenia marnują życie na smutną egzystencję, jest jedno - śmierć...

Dawno nie czytałam tak przygnębiającej powieści. Czy żałuję, że ją poznałam? Nie! To była bardzo zadziwiająca przygoda. Czy polecam? Tak, ale czytelnikom odpornym na mocne wątki i język, niewymagającym gładkich zdań, gotowych na przygodę. Można odnieść wrażenie, że autorka sama wpadła w narkotyczny trans i z każdą stroną zatraca się coraz bardziej. Powieść dla odważnych i gotowych na eksperymenty, na opuszczenie strefy komfortu i pójście w dzicz. Ostra i agresywna.

Fernanda Melchor i jej "Czas huraganów" to mój pierwszy kontakt z literaturą meksykańską. Cała przygoda zaczęła się od przeczytania opisu, który mocno mnie zaintrygował. W końcu kogo nie zainteresowałyby realia życia w meksykańskich wioskach albo tajemnicza i brutalna śmierć miejscowej wiedźmy? Osobiście uwielbiam mocne klimaty i dosadne przedstawianie tematów bez zbędnego owijania w bawełnę, dlatego historia o biedzie, przemocy, mizoginii i mrocznym erotyzmie wydała się strzałem w dziesiątkę.

Po książce więc spodziewałam się sadystycznej zbrodni, dokładnego śledztwa związanego z próbami dotarcia do prawdy, rozmów z mieszkańcami wioski i rozbudowanego tła miejsca akcji, szczegółowych opisów życia w Meksyku, biedy, odmiennej kultury. I wiecie co? To, co ostatecznie otrzymałam od Melchor, wychodzi poza wszelkie ramy. Szokuje, może oburzyć, zgorszyć, ale głównie zachwycić prostotą i przerazić do granic realistycznym bestialstwem.

Dzieci mieszkające w La Matosie, czyli meksykańskiej wiosce, odkrywają w rzece zwłoki. Sprawa szybko trafia na policję, która rozpoczyna dochodzenie w celu odnalezienia winnego (lub winnych) zabójstwu lokalnej Wiedźmy. To zaledwie wstęp do historii, bo każdy kolejny rozdział należy do innej osoby i jest swego rodzajem wewnętrznej, osobistej spowiedzi albo zeznaniami świadków na komisariacie.

Czytelnicy wkraczają w przerażający świat i poznają najmroczniejsze sekrety bohaterów, a także całą historię ich tragicznego, przyprawiającego często o dreszcze życia. Każdy kolejny rozdział rzuca światło na zbrodnie, podsuwając nowe dowody. Widzimy prawdę oczami Wiedźmy (a przynajmniej tę część sprzed morderstwa). Dostajemy zeznanie Yesenii - dziewczyny poniżanej przez babkę ogarniętą toksyczną miłością do siedzącego w [motyla nóżka] syna i ćpającego wnuka. Wzruszamy się nad losem Normy, czyli kilkunastoletniej, molestowanej dziewczynki, która postanowiła uciec z rodzinnego domu i odnaleźć schronienie w La Matosie. Poznamy kalekiego Munro, zaś Brando wywoła zgorszenie, współczucie i dostarczy innych, niemal skrajnych emocji.

"Czas huraganów" Fernandy Melchor jest książką mocną, dosadną i przepiękną w swoim obrzydlistwie. Jeśli rzeczywiście tak wyglądają realia życia w meksykańskich wioskach, to ja przeogromnie się cieszę i jestem wdzięczna, że się tam nie urodziłam. Autorka bowiem raczy czytelników szokującymi, brutalnymi, ociekającymi seksem (zwłaszcza tym za pieniądze, brudnym i typowo zwierzęcym bez grama uczuć) treściami pełnymi wulgaryzmów.

Bardzo podobało mi się poświęcenie każdego rozdziału innemu bohaterowi, przez co książka wydała się unikalna. Czytelnicy mogli wejść w głąb umysłów zniszczonych, chorych i skrzywdzonych, co z kolei wywoływało szereg przeróżnych emocji. I pozwoliło totalnie odlecieć i wczuć się w historię. Niech was też nie zwiedzie brak łamania, akapitów albo niezwyczajne zapisy dialogów. Z początku bałam się, że przez książkę będzie ciężko przebrnąć, co na szczęście zupełnie nie miało miejsca i nijak nie wpłynęło na jakość tekstu. Czytało się szybko, płynnie.

W "Czasie huraganów" pojawiło się kilka wątków, których poznania żałuję. Myślałam, że jestem odporna i raczej nic w literaturze nie wywoła we mnie zgorszenia, ale tutaj... Fernanda Melchor w wyjątkowo obrazowy sposób pokazała mi, że się mylę i że istnieją sprawy, na które jestem za miękka. Książka jest niezwykle osobliwa i stanowczo odradzam ją osobom o słabych nerwach, nieprzepadającymi za przekleństwami - wymyślne wiązanki pojawiają się prawie co zdanie.

"Czas huraganów" Fernandy Melchor to historia brutalna, niemal rozdzierająca, a bohaterowie są osobami tragicznymi, wołającymi o pomoc we własnej nienawiści, bólu i upokorzeniach. Ja polecam, jednak ostateczną decyzję pozostawiam wyłącznie wam. Sami bowiem musicie ocenić, czy jesteście gotowi na poznanie prawdy przedstawionej oczami Melchor i czy jej podołacie.

Podobno nadzieja umiera ostatnia, a co potem? Świat się nie zatrzymuje, nie kończy się, są kolejne dni i noce. Pozostaje trwanie na wcześniejszych pozycjach, po prostu branie tego, co przychodzi, może czasem szukanie okazji do jakiś zmian, ale czy próby w tej beznadziei nie są skazane z góry na niepowodzenie? W pewnych miejscach wiara w lepsze jutro jest jedynie iluzją, która pozwala przetrwać kolejne tygodnie, miesiące, lata. Jednak prędzej czy później pękają one niczym bańka mydlana, a człowiek pozostaje sam na sam z sobą i z rzeczywistością, od jakiej chciał uciec.

Kto zabił tę, która i tak była pogrzebana za życia? Każdy miał jakiś powód, a raczej powody, Wiedźma egzystowała z boku społeczności, ale również była w samym jej centrum. Kiedyś musiało spotkać ją to, co właśnie wydarzyło się, może i kogoś zaskoczyła ta śmierć, lecz przecież była spodziewana, tak samo jak i wiadomo kiedy nadejdzie huragan, tak i ona przybyła. Co pozostawiła po sobie? Chaos, zniszczenia, złamanych ludzi, chociaż wydawałoby się, że to wszystko już było obecne w miejscu do jakiego zawitała. Dlaczego właśnie w tym momencie została zabita ta, która od lat egzystowała na własnych warunkach, z cichym przyzwoleniem całej reszty? Ktoś dokonał kolejnego aktu przemocy w miejscu, gdzie nie jest ona niczym nadzwyczajnym, ale ten czyn zwrócił uwagę i zakłócił rytm życia. Coś musiało stać za tym, każdy ma swoje zdanie, czyje okaże się pomocne w wskazaniu sprawcy?

Nie tak łatwo ubrać w słowa wrażenia jakie pozostają po lekturze „Czasu huraganu”. Zresztą są one wynikiem tego, co odczuwa się gdy się ją odkrywa, a dzieje się to strona po stronie, kartka po kartce, w końcu rozdział za rozdziałem. W tej książce nie ma niepotrzebnych wyrazów, zdań czy też akapitów, liczy się każda myśl – bohaterów i czytelników, bo jest ona podstawą rozmowy, chociaż czytający jedynie się jej przysłuchują. Dzięki dialogom, dyskusjom, tak pomiędzy postaciami jak i prowadzonymi tylko w ich głowach poznajemy miejsce oraz ludzi, temu pierwszemu i tym drugim nawet diabłu nie chciało się powiedzieć ani dzień dobry, a tym bardziej do widzenia. Zapomniana wioska, zapomniani mieszkańcy, żyjący na pograniczu rzeczywistości, koszmarnego snu i marzeń, na których spełnienie nie ma jakiejkolwiek nadziei, lecz dawno zastąpił ją miraż tego, co nigdy nie nastąpi, ale co obiecano. Fernanda Melchor odkrywa przed czytającymi to, czego byli już wcześniej świadomi, ale co innego mieć przed oczyma blade kolory, przytłumione dźwięki, płaski pierwszy i drugi plan, a zupełnie czym innym jest możliwość chłonięcia wszystkimi zmysłami opowieści. Autorka mistrzowsko posługuje się słowem, jej kunszt nie jest widoczny na pierwszy rzut oka, ale widzimy go gdy oddaje obrazy, odgłosy, zapachy, tak, iż mamy wrażenie stania i obserwowania tego, o czym czytamy na żywo. „Czas huraganów” odsłania meksykański krajobraz bez filtrów, z daleka od wielkich miast, prawdziwy aż do bólu, bo jego jest pod dostatkiem, ale każdej emocji jest tutaj pod dostatkiem, książka aż nimi wibruje. Czytelnik ma wrażenie, że to reportaż, nie fabularna historia, autentyzm nie jest dodatkiem, lecz sednem, w nim zawierają się realne schematy, prawdziwe uczucia i przede wszystkim ludzie, autentyczni we wszystkim, nawet gdy pokazują się od najgorszej strony. Ta książka nie jest czysta, z prostymi pytaniami i odpowiedziami, ma w sobie drapieżność, fascynującą i obnażającą to, co najgorsze w ludzkich instynktach.