Czas czarnych luster. Kapłan Wiedzy. Tom 3

Czas czarnych luster polecił mi brat. Początkowo dość sceptycznie odnosiłem się do tej powieści, ponieważ nie przepadam za fikcją naukową oraz książkami fantasy, lecz z czasem, czytając kolejne rozdziały przekonałem się do niej. Fabuła, jak na książkę fantasy, jest oczywiście dosyć niezwykła. Wciągnęła mnie jednak, ponieważ książka jest, co muszę przyznać, wyjątkowo dobrze napisana. Bohaterowie powieści również budzą sympatię czytelnika. Myślę, że z czystym sumieniem mogę polecić książkę każdemu. 

„Czas czarnych luster” to trzecia i zarazem ostatnia część historii o Kapłanie i jego towarzyszach. Jej akcja rozpoczyna się w równoległym świecie, do którego nasi bohaterowie trafili na końcu poprzedniego tomu. Ich zadaniem jest rozwiązanie kolejnej zagadki i bezpieczny powrót do swojego świata. I jeśli mam być szczera, to w zasadzie na tym opiera się cała fabuła. Kapłan, Haiku i Czesio muszą się trochę nagimnastykować, aby dowiedzieć się, komu w tym świecie mogą zaufać i kogo prosić o pomoc w powrocie. Oczywiście dużą rolę będzie odgrywał tu Yovita - tajemniczy chłopak znaleziony na progu domu Cipuchy i Bzdeta, o czym czytaliśmy w poprzednim tomie.

Zdecydowanie na plus w tej części było kontynuowanie rozpoczętego w poprzednim tomie wątku. Dzięki temu miałam wrażenie, że seria tworzy wspólną całość. Mimo wszystko miałam wrażenie, że „Kapłan” znacznie odbiega od tych dwóch pozostałych pozycji.

Niemniej po raz kolejny dobrze się bawiłam, zostałam wciągnięta w światy wykreowane przez autora. Bardzo podobało mi się również porównanie świata równoległego i tego, z którego pochodzi Kapłan.

Nie zabrakło kolejnego przemieszania gatunkowego, po raz kolejny dużą część stanowiło sci-fi, ale przeplatane z sensacją. Spotkaliśmy się po raz kolejny z naszymi wyjątkowymi bohaterami i poznaliśmy dużą ilość nowych, co z kolei dla mnie było na minus, bo gubiłam się w nowych postaciach.

Byłam bardzo ciekawa, jak zakończy się ta cała trylogia i niestety muszę przyznać, że troszkę się rozczarowałam, bo zabrakło mi takiego końcowego wow. I w moim odczuciu zakończenie zostawiło otwartą furtkę dla dalszych losów Kapłana…

Niemiej uważam, że warto sięgnąć po całą serię, pamiętając, aby zacząć od „Kapłana”, bo wszystkie części są ściśle ze sobą powiązane i zaczynając od innych tomów zdecydowanie się pogubimy i lektura wcale nie sprawi nam przyjemności.

Nowość, która pojawiła się w tym tomie to słowniczek pojęć na końcu książki, które z pewnością ułatwiły czytanie, bowiem pojawiało się naprawdę wiele obcych zwrotów z równoległego świata.

Moją przygodę z twórczością Krzysztofa Kotowskiego uznaję za udaną, a Was zachęcam do czytania.

‘Czas czarnych luster’ to trzeci tom cyklu ‘Kapłan’ autorstwa Krzysztofa Kotowskiego. Jednego jestem pewna - przy tej serii nie da się nudzić. Jest dużo zwrotów akcji, tajemnic i teorii spiskowych. Jedak zanim przejdę do recenzji informuję, że tomy cyklu są ze sobą powiązane. Nie można czytać ich osobno – znaczy można ale gwarantuje, że wydarzenia będą dla Was niejasne i niezrozumiałe. Dlatego zachęcam do sięgnięcia po całą serię.

Nie wiem, co dokładnie mam myśleć o tej części. Jest to zakończenie serii a po jego poznaniu czuję pewne rozczarowanie oraz konsternację. Pierwsza część mnie oczarowała i zaciekawiła, druga te ciekawość podtrzymała a trzecia, no cóż, tu mi czegoś zabrakło, a i jednocześnie niektórych rzeczy było za dużo. No ale od początku.

Coś, co bardzo mi się spodobało i wyróżnia tę część od poprzednich dwóch to to, że autor umieścił mini słowniczek pojęć na końcu książki. Bardzo pomocny zabieg, zwłaszcza że nowych słów czy pojęć jest dość sporo. Jak wspomniałam na początku, akcji jest tu sporo, wydarzenia szybko się zmieniają i w moim odczuciu momentami za szybko. Czasami miałam wrażenie, że autor porusza jakąś kwestię i zanim się człowiek połapie co i jak akcja pędzi dalej, przez co ciężko było mi się wczuć w wydarzenia. Bardzo spodobał mi się motyw równoległego świata szkoda tylko, że został przedstawiony tak pobieżnie. Niby akcja dzieje się głównie tam, niby jakąś historię i ciekawostki z tego świata poznajemy, ale jak się wczytać to tak naprawdę sporo jest o tym świecie, ale bez większych szczegółów. Odebrałam to jako coś w rodzaju zapychacza stron czy coś takiego. Ciężko było mi się wczuć w klimat nowoczesnego, innego świat, gdy dostałam tylko szczątkowe informacje. Wielka szkoda, bo to mógł być naprawdę ciekawy element. Ogólnie w tej części miałam wrażenie, że zostało poruszonych sporo kwestii, ale tylko część z nich została jakkolwiek rozwinięta. Nie wiem, czy autor chciał upchnąć jak najwięcej w krótkiej książce i tak po prostu wyszło, czy pozostawił sobie niewyjaśnione kwestie na przyszłe opowiadania.

Jeśli chodzi o postawę bohaterów oraz ich kreację, to mam wrażenie, że również straciły na wyrazistości. Zwłaszcza dialogi wydały mi się w tej części momentami takie wymuszone i sztuczne.

Żeby nie było, że tylko krytykuję są kwestie, które bardzo przypadły mi do gustu jak odkrywanie przeszłości Haiku, zabieg z umieszczeniem ‘nagrań’ z dyktafonu Czesia czy wplecenie ciekawostek o teoriach spiskowych – to ostanie zawsze przykuwa uwagę.

Po tym jak skończyła się poprzednia część bardzo czekałam na tę. Wyobrażałam sobie co będzie się dziać, byłam bardzo ciekawa dalszych losów Krzysztofa. Po przeczytaniu tego tomu pozostała konsternacja i pewien rodzaj rozczarowania. Mam wrażenie, że po tej części wiem mniej niż przed jej poznaniem. Szkoda, niemniej jednak polecam Wam sięgnąć po serię choćby z czystej ciekawości. Sprawdźcie na sobie jak Wy ją odbierzecie i dajcie znać.

Pora na finał trylogii Krzysztofa Kotowskiego! #czasczarnychluster totalnie mnie zaskoczył. Co prawda mniej więcej wiedziałam, czego mogę się spodziewać, ale co tu się działo!

Tak jak we wcześniejszych dwóch tomach świat realny z tym, można powiedzieć, fantastycznym przeplatał się w porównywalnych proporcjach, tak tutaj momentami aż trudno było mi ogarnąć wymiar, w którym znaleźli się Krzysztof Lorent i Haiku. Mnogość pojęć, którymi operowali ludzie z Układu Czasowego A sprawiała, że chwilami czułam się zagubiona, choć na końcu książki znajdziecie słownik pojęć pomagający w ogarnięciu sprawy 😏

Na szczęście autor nie zapomniał o naszej rzeczywistości i nie ukrywam, że to właśnie te fragmenty najbardziej mnie ciekawiły... a mianowicie kwestie dotyczące Błękitnej Księgi, która przez wiele lat ukrywana była przez Aurelitów, tajemniczej organizacji mającej kluczowe zadanie w całej historii. To właśnie w tej księdze znajdują się informacje dotyczące innej płaszczyzny czasowej, czy zatem pomogą one w dotarciu do Kapłana, bo ten mogłoby się wydawać zniknął bez śladu?

Trzeci tom to jakby połączenie Indiany Jonesa, historii opisywanych przez Dana Browna, filmu Piąty Element i Gwiazdnych Wojen, przy czym to właśnie fragmenty zbliżone do przygód amerykańskiego archeologa są mi najbliższe 🙂

Jeśli jesteście zwolennikami nierealności i lubicie czasem przenieść się do innego świata sięgnijcie po tę serię 🙂 a dodatkowo czy #thrillerhipotetyczny nie brzmi intrygująco? 😏

Autor serwuje czytelnikowi miks gatunkowy, więc dla każdego coś dobrego!

Dajcie się porwać szaleństwu i odkryjcie prawdę, za którą podąża Kapłan.

Nigdy nie sądziłam, że zainteresuje mnie taki gatunek, a tu proszę, niecierpliwie czekałam na kontynuację i jednocześnie ostatnią część trylogii Krzysztofa Kotowskiego.

Ta część jest trochę inna niż poprzednie, bowiem skupia się przede wszystkim na dalszych losach Krzysztofa Lorenta, Haiku i ich nietypowego gościa Yovity, nieco na uboczu zostawiając pozostałych bohaterów.

Kapłan i reszta towarzystwa znikają na wyspie Sentinelczykow, gdzie nie dotarł jeszcze żaden cywilizowany człowiek, a gdzie poprowadził ich Yovita. Istnieje tu coś w rodzaju bramy do świata równoległego. Świat ten różni się od naszego... czasem, a różnica wynosi raptem 5 minut. Żyją tu ludzie jak my, lecz technologia jest zupełnie inna. Przyjaciele mimo zaciekawienia nieznaną rzeczywistością, od początku odczuwają zagrożenie i wiedzą, że od ich umiejętności zależy czy uda się im przeżyć i wrócić do swojego świata. Ciągłe pościgi, zamachy i próby wyjaśnienia sytuacji powodują, że akcja zmienia się jak w kalejdoskopie.

Jak dla mnie cześć ta ma w sobie więcej elementów fantastycznych niż poprzednie, ale fascynuje światem, który stworzyła wyobraźnia autora. Aż szkoda rozstawać się z bohaterami, których szczerze polubiłam.

Ja już się żegnam z Kapłanem, ale Wam polecam cała serię.