Trzech Gości w Łódce plus Wampir

Wiktor Maurycy Sobolewski to polski arystokrata urodzony w 1918 roku. Bierze udział w Powstaniu Warszawskim, natomiast po wojnie wraz ze swoją bandą zajmuje się przestępstwami na warszawskiej Pradze. Nie wiadomo jak potoczyłoby się dalej jego życie, bo pewnego wieczoru diametralnie się zmienia. Zostaje ugryziony przez tajemniczego mężczyznę i zamienia się w wampira. Od tej pory nic już nie jest takie samo, a Wiktor musi nauczyć się swojego nowego życia. Poznaje organizację pomagającą takim jak on, zostaje leśniczym, potem prywatnym detektywem, poznaje miłość swojego życia i zostaje wciągnięty w pułapki służb specjalnych. Wszystko to rozgrywa się na tle politycznych zmian nie tylko w Polsce, ale i na świecie.

Muszę przyznać, że zupełnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać po tej książce. Zacznę może od tego, że jest to mieszanka różnych gatunków, bo mamy tutaj trochę thrillera, fantastyki, powieści politycznej, a nawet metafizycznej. Nie da się ukryć, że autor w świetny sposób połączył wszystkie te gatunki, dzięki temu jest ciekawiej i nie brakuje tu akcji. Pierwsze rozdziały nie były dla mnie łatwe. Jest w nich sporo informacji, np. dotyczących Indian, ale też przeskoki w czasie. Bohater opowiada nam o czymś, by zaznaczyć za chwilę, że wróci do tego później lub cofa się do innych wydarzeń. Później jednak akcja rozgrywa się już chronologicznie, więc zdecydowanie lepiej czytało się książkę. Fabuła jest naprawdę ciekawa. To opowieść wampira, który dzieli się swoją historią, a jest to historia bardzo interesująca. Sporo też opowiada o dziejach Polski, dużo tutaj też rozmyślań filozoficznych i refleksji. Mi akurat takie wstawki nie do końca odpowiadają, ale niektóre z nich czytałam jednak z dużym zainteresowaniem. Podobały mi się głównie wątki opowiadające o poznawaniu zwyczajów panujących pomiędzy wampirami, o relacji Wiktora z Agnieszką, jak również te, w których robiło się niebezpiecznie. Dużo się tutaj dzieje, bohater wplątuje się w różne niepokojące sytuacje. Troszkę mniej interesowały mnie szczegółowe informacje o służbach specjalnych, ale rozumiem, że było to potrzebne fabule. Nie jest to książka, którą czyta się szybko, wymaga trochę większego skupienia, ale trzeba przyznać, że historia bohaterów potrafi wciągnąć i zaciekawić.

Głównego bohatera poznajemy bardzo dokładnie. Opowiada nam o swoim dzieciństwie, o wojnie i późniejszym życiu, w którym był przestępcą na warszawskiej Pradze. Kiedy zostaje wampirem wszystko się zmienia. Zaczyna rozumieć jak bardzo różni się od ludzi, jakie ograniczenia i możliwości wiążą się z tym, kim się stał. Na początku nie jest mu łatwo, ale z pomocą przychodzą mu starsze wampiry, które powoli wprowadzają go w ten nowy dla niego świat. Pojawia się także wątek miłosny, bo Wiktor zachowuje się w niezwykle inteligentnej Agnieszce. Nie spodziewają się jednak, że stali się pionkami w czyjejś grze i będą musieli znieść wiele bólu i cierpienia. Bohater przeżywa sporo różnych przygód, opowiada nam o zmianach w Polsce, o historii i swoich przemyśleniach. Muszę przyznać, że nie czytałam jeszcze takiej książki, zdecydowanie się ona wyróżnia. Mnie losy wampira Wiktora wciągnęły i dobrze się bawiłam czytając tę książkę.

Styl pisania autora jest jak najbardziej zrozumiały, choć również charakterystyczny. To mix różnych gatunków, połączonych w ciekawy sposób. Sporo tutaj opisów i rozmyślań, które nie zawsze wydawały mi się potrzebne i interesujące, ale były też takie, które czytałam z zaciekawieniem. Narratorem jest tutaj Wiktor, opowiada nam swoją historię w taki sposób, że ma się wrażenie jakby z nami właśnie rozmawiał, co mi akurat się podobało.

"Trzech gości w łódce plus wampir" to ciekawa książka, w której znajdziecie różne gatunki. Historia wampira Wiktora wciąga i intryguje, chce się wiedzieć co będzie dalej. Trochę za dużo tutaj opisów dotyczących polityki, historii i przemyśleń bohatera, ale nie zmienia to faktu, że książka jest interesująca. Opowiada o losach wampira, ale również o miłości, samotności, cierpieniu. Nie żałuję, że ją przeczytałam, a jeśli lubicie takie połączenie różnych gatunków to warto sprawdzić czy przypadnie Wam do gustu.

"Samotność jest wówczas, gdy znikają mniejsze lub większe światy, z których czerpiemy to, co jest w stanie w nas zastygnąć na długo, czasem na zawsze."

Chciałam czegoś innego niż zwykle. Podświadomie miałam ochotę na pozycję nietuzinkową, która połączy w sobie rozrywkę z czymś głębszym. Szukałam i szukałam, aż w księgarni internetowej natknęłam się na „Trzech Gości w Łódce plus Wampir” Krzysztofa Kotowskiego.

Moją uwagę przykuł tytuł powieści. Trącił fantastyką, ale przede wszystkim oryginalnością, której szukałam. Przeszłam dalej, a tam w opisie informacja, że to thriller sensacyjny. Też lubię, więc zaliczyłam na plus. Tak się złożyło, że jeszcze nie miałam przyjemności zapoznać się z powieściami Krzysztofa Kotowskiego, więc nie zdawałam sobie sprawy, jak sprawnie i ciekawie potrafi łączyć ze sobą liczne gatunki. Robi to w sposób płynny, niezauważalny. Nic tutaj nie zgrzyta, a „Trzech Gości w Łódce plus Wampir” to prawdziwy worek Świętego Mikołaja, w którym każdy znajdzie coś odpowiedniego dla siebie.

Lubicie thrillery, powieści sensacyjne, kryminały, zagadki, niespodzianki? Proszę bardzo, macie jak na tacy. Fantastyka zawsze jest u was mile widziana? Nie ma sprawy. Mało tego, Krzysztof Kotowski odświeżył, wydawałoby się, że wyczerpany już temat o wampirach. Oto dostajemy nową teorię wampiryzmu, dla mnie świetną, bo jak najbardziej prawdopodobną w realnym życiu. To wszystko mogłaby być prawda, całość brzmi całkiem sensownie. Ponadto „Trzech Gości w Łódce plus Wampir” to po trosze powieść historyczna, choć zdecydowanie w formie popularnonaukowej, gdzie czytelnik musi mieć z tyłu głowy, że pewne postaci lub fakty mogły zostać zmienione przez autora dla dobra opowieści. Akcja osadzona jest w latach PRL i sporo o tym czasie możemy się dowiedzieć. Nie brakuje też rozważań filozoficznych o życiu i kontaktach międzyludzkich. Dla romantyków też znajdzie się odpowiedni wątek, w dodatku dosyć znaczący dla całokształtu opowieści.

Styl Krzysztofa Kotowskiego sprawia, że całość wchłania się bardzo dobrze, choć na początku nawał bohaterów wprowadza odrobinę zamętu. Niemniej szybko można się połapać w najważniejszych faktach. Historia rozpoczyna się od końca, czyli przedfinałowej sceny, do której po całej opowieści wracamy na ostatnich kartach książki. Po drodze poznajemy całą historię Wiktora Maurycego Sobolewskiego, polskiego arystokraty, który urodzony jeszcze przed wojną, po jej zakończeniu zostaje wampirem. Akcja toczy się raz raźniej, innym razem spowalnia. Niezależnie od tempa nieprzerwanie chce się wiedzieć, co będzie dalej.

„Trzech Gości w Łódce plus Wampir” opowiada o miłości, zemście, licznych intrygach, kryje w sobie kilka naprawdę sensacyjnych scen, ale odniosłam wrażenie, że jest to przede wszystkim opowieść o odkrywaniu siebie i ostatecznej akceptacji własnej natury.

Gorąco zachęcam do sięgnięcia po tą powieść. Szczególnie jeśli ktoś szuka oryginalnej historii, która łączy w sobie rozrywkę z kilkoma naprawdę mądrymi przekazami, łatwo dającymi wyczytać się między wierszami.

Kto zna pióro autora ten wie, że potrafi nim władać na wszelako różny sposób. Bohaterzy są tutaj niespotykaną mieszanką, którzy nawet wysławiają się inaczej. Spotkamy tu język prostacki, aczkolwiek wplecione w niego będą mało spotykane słowa, dość inteligentne zresztą. Poznamy nazwy indiańskie z zachowanym stylem ich wypowiedzi. Będą tu też osoby bardzo pewne siebie i tajemnicze, lubiące rządzić, gdzie będą podkreślać słownie kogo za kogo mają. Będzie również postać, która będzie przyjmowała trudne zlecenia. Kłamstwo to jego drugie imię, choć jak nikt będzie lubił dociekać prawdy. To całkiem zróżnicowane osoby, które wyraźnie będą się odznaczać w tekście. Druk jest niestety mały, lecz nie to ma wpływ na szybkość czytania. Niby wprowadzenie będzie proste, ale nie potrafiłam go ogarnąć ze względem na wielowątkowość zdarzeń. W każdym nowym rozdziale będzie pisało o czymś innym. Historię tą ktoś nam opowiada i czasami będzie powracał do pewnych wydarzeń, by nam coś wytłumaczyć, a niekiedy wydarzenia zostaną przedstawione z perspektywy bohatera, który tłumaczy co robi, bądź będzie robić, lub zwyczajnie opowiada to, co aktualne się dzieje. Książkę należy czytać z uwagą, gdyż ma swoje wzloty i upadki. Niekiedy bardzo szybko będzie się działa akcja, a czasami, zwłaszcza w innym wątku, może się to trochę ciągnąć i później ponownie przyspiesza. Historia będzie dotyczyła prywatnego detektywa, który dostanie niby proste zlecenie, ale my już czujemy, że takie nie będzie. Ma bowiem odszukać pewnego mężczyznę, lecz nie wie dlaczego. Ma przedstawione tylko ogólnikowo kim on jest, lecz wszelkie szczegóły ma poznać dopiero później. Ma przeczucie, że będą z tego kłopoty i wcale się w tym nie myli. Całe zagranie było na tyle niespotykane, że nikt nie wiedział kim był ten detektyw, więc spokojnie mógł działać pod przykrywką. Ale... reszta zdarzeń jest jakby czymś, czego nie potrafię opisać. Mamy tu bowiem tytuł książki, który jest tylko przenośnią, bo nijak mi nie pasował do treści. Po drugie, po przeczytaniu książki zajrzałam na jej opis, tak zawsze robię, bo ciekawi mnie, czy zbyt wiele nie zdradza i... Nijak miał się do wydarzeń... Był mega ogólnikowy i moim zdaniem podkreśla bardziej kwestie poboczne. Tak naprawdę każda książka autora tak wygląda, jest bardzo tajemnicza i jeszcze bardziej wielowątkowa. Ciężko ją ocenić, gdyż sam zamysł i fakty, które poznajemy z wielu lat wstecz wymagały od niego mega ogromnej wiedzy. Czasem historycznej, a niekiedy połączonej z fikcją. Pisarz lubi by jego postacie znały inne języki na szczęście na dole strony mamy ich tłumaczenie.

Podsumowując, autor pisze bardzo oryginalnie. Łączy ze sobą współczesność, historię i fantastykę.

Krzysztof Kotowski to autor, który potrafi pięknie lawirować między gatunkami, by stworzyć coś wyjątkowego. Tak było i w tym przypadku. "Trzech gości w łódce plus wampir" to fantastyczne połączenie powieści o wampirach, ale także szpiegowskiej osadzonej w mocno polskim, PRLowskim klimacie.

Wiktor Maurcy Sobolewski jest arystokratą, który za sprawa buntowniczej natury i zawiłości historycznych ląduje w praskim półświatku. Okoliczności zmieniają się, gdy zostaje napadniety.

Kotowskiego oprócz zacierania granic między gatunkami charakteryzuje znakomity styl i język, niebanalni bohaterowie, szerokie horyzonty i inteligencja. Ta historia balansuje na granicy thrillera, kryminał, powieści sensacyjnej i szpiegowskiej. Znajdziemy tu elementy romansu, sporą dawkę fantastyki, filozofii, liczne odwołania oraz sporą dawke humoru, ciętych ripost i ironii. Paleta emocji gwarantowana. Zaskakujące historie gwarantowane. Ta powieść jest rewelacyjna, nieoczywista, brawurowa. A jej klimat odczuwalny do szpiku kości. Narracja na dwóch płaszczyznach czasowych sprawnie prowadzi nas po wielu nitkach intryg do kłębka.

Powieść należy do obszernych. Do tego napisana gęstym drukiem (dla mnie na plus). A autor potrafi sprawić, że czytelnik nie chce opuszczać ani świata ani bohaterów. Bardzo liczę na kolejną część i na Misiornego.

Wam polecam! Dajcie się porwać! Nie pożałujecie.

"Jeśli człowiek może stać się potworem, to potwór może się stać człowiekiem." Mroczne cienie

Motyw wampira w literaturze zdawałoby się, że jest wykorzystany do cna. Wtem zjawia się Krzysztof Kotowski i mówi, potrzymaj mi pióro. I swoją powieścią "Trzech gości w łódce plus wampir" udowadnia, że o wampirach wciąż wiemy niewiele.

Maurycy Aleksander Wiktor Sobolewski urodzony 11 listopada 1918 roku w Polsce, syn hrabiego Konrada Sobolewskiego, członek gangu Ryżego i... wampir od marca 1953 roku.

"Nieprzespanej nocy znojnej

Jeszcze mam na ustach ślad

U grubego Joska, na ulicy Gnojnej

Zebrał się ferajny kwiat." "Bal u Starego Joska"

To on jest głównym bohaterem powieści, który opowiada nam o swoim życiu jako wampir w powojennej, szarej i niebezpiecznej, komunistycznej, polskiej rzeczywistości, a także o tym jak zostaje wplątany w niebezpieczną i misterną rozgrywkę służb specjalnych, w wyniku której wiele zyska, ale także tyle samo straci.

Autor jak zwykle zaskakuje czytelnika niekonwencjalnym pomysłem na powieść i mistrzowskim miksem gatunków. Powieść ma klamrową kompozycję, bohatera wampira, który wiedzie swój żywot w naszej ojczyźnie, jest Polakiem, arystokratą, bandytą, leśniczym, prywatnym detektywem, bohaterem romantycznym, tragicznym i nie z tego świata.

Nie da się jednoznacznie określić do jakiego gatunku należy ta powieść. Jak wspominałam wcześniej odnajdziemy tu miks gatunków, a mianowicie są tu elementy horroru, fantasy, thrillera, powieści historycznej, political fiction.

Sama fabuła jest bardzo ciekawa, niestety książka jest raczej dla cierpliwych czytelników, ponieważ autor dawkuje czytelnikowi akcję, emocje i napięcie. Poprzednie książki wciągały od pierwszych stron, a tu początek mnie trochę nużył, dalej jest trochę lepiej, choć nadal pojawia się dość dużo długich opisów, co nie sprzyja szybkiej lekturze, dialogów jest tu mało, nad czym ubolewałam, ale jeśli komuś nie przeszkadzają opisy, powolne prowadzenie akcji i wprowadzanie w fabułę, to czytajcie najnowszą powieść pana Krzysztofa.

Podobny problem miałam z bohaterami książki, główni, czyli Wiktor i Agnieszka jakoś specjalnie nie przypadli mi do serca. Już większą sympatię poczułam do doktora Bronsarta i Indianina Johny'ego O'Sagsona, a moje serce zdobył pewien pies zwany Misiornym.

Fabuła jest ciekawa, pomysł na powieść także, ale naprawdę trzeba mieć dużo samozaparcia i cierpliwości by książkę przeczytać. Ciekawie autor przybliża czytelnikowi tu pewne fakty i ciekawostki historyczne, pięknie pisze o samotności, miłości, zemście.

"Samotność nie jest wtedy, kiedy znikają pojedyncze, nawet ważne osoby. Samotność jest wówczas, gdy znikają mniejsze lub większe światy, z których czerpiemy to, co jest w stanie w nas zastygnąć na długo, czasem na zawsze."

Jest to na pewno coś nowego, świeżego i oryginalnego w polskiej literaturze, więc jeśli jesteście ciekawi, kochacie nietuzinkowe historie o wampirach i lubicie wyzwania, to sięgajcie po "Trzech gości w łódce plus wampir". Szczerze napisałam o swoich odczuciach związanych z tą książką i mam nadzieję, że one wam pomogą w podjęciu decyzji.

"Największym koszmarem człowieka jest stan, w którym zdaje sobie sprawę, że nikomu nie jest już potrzebny. Że nikt niczego od ciebie nie chce, a gdybyś zniknął - nikogo by w żaden sposób to nie obeszło."

Mimo wszystko myślę, że warto poznać świat wampirzy w ujęciu pana Kotowskiego. Będzie to na pewno ciekawe i niepowtarzalne doświadczenie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu 5WHYPROMOTION.

„Jestem, kim jestem, chyba wreszcie to zaakceptowałem i nie zamierzam za to przepraszać.”

Maurycy Sobolewski przyszedł na świat w dniu odzyskania przez Polskę niepodległości jako arystokrata. Otoczony zbytkiem, dzieciństwo spędził w rodzinnym dworku ojca. I wszystko byłoby dobrze, sielanka trwałaby w najlepsze, gdyby nie pociąg ojca do hazardu. Ten przegrał w karty dosłownie wszystko i się ulotnił, pozostawiając syna i żonę na pastwę losu. Jednak Maurycy to niespokojny, buntowniczy duch, postanawia zawalczyć o lepszą przyszłość. Przenosi się do Warszawy, bierze czynny udział w powstaniu warszawskim, zostaje ranny. Niebawem warszawski półświatek już staje się jego domem. Pewnego razu zostaje zaciągnięty w ciemny kąt, pobity i dotkliwie pogryziony. Jego codzienność drastycznie się zmienia, ciągle czuje głód, w żaden sposób nie może go zaspokoić. Dowiaduje się, że został zarażony wampiryzmem…

Aleksander Kowalewski jest niezwykłym człowiekiem o wielu tożsamościach. Obecnie jest detektywem, jego kolejna sprawa, którą przyjmuje, wydaje się – przynajmniej na początku prosta do rozwiązania. Nic bardziej mylnego, dotykają go problemy, których w żaden sposób nie mógł przewidzieć.

Kolejny raz Autor daje nam prawdziwą mieszankę gatunków – całość wypada rewelacyjnie. Dzieje się, oj dzieje! Wielowątkowa akcja powieści toczy się dynamicznie, fabuła ciekawie poprowadzona, nie jesteśmy w stanie przewidzieć w którą stronę zmierza. Przeszłość idealnie współgra z teraźniejszością. Pan Krzysztof ma lekkie, płynne, naturalne pióro, pisze po swojemu, nie zwraca uwagi na konwenanse. Wyważona ironia, cięte riposty i dobry humor towarzyszą nam przez całą opowieść. Błyskotliwi, inteligentni, nietuzinkowi bohaterowie.

Razem z bohaterem przemierzamy jego życiową ścieżkę. Wkraczamy w świat wampirów, który jest dobrze zorganizowaną organizacją. Trzeba wykazać się nie lada sprytem, aby tu przeżyć. Mamy wątek romantyczny, niespodziewana miłość, zazdrość, zemsta. Brawura, realne niebezpieczeństwo, bezwzględni ludzie, tortury. Zaskakująca intryga, tajemnice, niedopowiedzenia, zagadki. Niepewność, napięcie, groza…

Klimatyczna, niebanalna, błyskotliwa, zaskakująca z licznymi zwrotami akcji opowieść. Doskonale wyważona mieszanka gatunków, prawda historyczna idealnie współgra z fikcją literacką. Czyta się szybko i przyjemnie, niesamowita przygoda, tutaj nie ma mowy o nudzie. I to zakończenie! Bardzo polecam! Tatiasza i jej książki :)

W dniu, kiedy zaczęłam czytać, a potem słuchać książki „Trzech gości w łódce plus wampir” wiedziałam, na co mogę liczyć, lecz i tak byłam w szoku, ale tym takim pozytywnym. Nie ukrywam jednej sprawy, a mianowicie, gdybym nie miała debiutu z twórczością autora z poprzednimi, takimi jak seria „Kapłan” to tutaj podejrzewam, że nie wzięłabym i bije się w pierś, bo ominęłaby mnie frajda, że głowa mała. Przy okazji z całego serca polecam serie „Kapłan” no tyle akcji, ale i bólu brzucha ze śmiechu to ze świecą szukać. Gdybym musiała krótko opisać co w książce znajdziecie to według mnie taki Wampirzy polski James Bond, który uwikłany jest w misterną grę, walkę ze służbami specjalnymi, SB (esbekami) itp. Wiele książek, jakie miałam okazje przeczytać (a jest ich sporo tak skromnie napiszę) przeważnie przedstawiały jeden główny problem i dążenie do celu, a tutaj masz jeden temat główny i kilka tematów, przygód, akcji, które dotyczą tego jednego głównego, przez co w żadnym momencie nie idzie się znudzić albo nie byłam w stanie przewidzieć co i jak.

Poznajcie naszego bohatera, a jest nim Wiktor Maurycy Sobolewski urodzony 11 listopada 1918 r. Niby historia, jakich wiele, czyli (tutaj opisów książki jest pełno, więc zachęcam do zapoznania się) po tym, jak z matką mieszkają w małym mieszkanku w Grodzisku Mazowieckim (kolejny plus, bo moje strony rodzinne. Niedaleko Żyrardowa) bierze udział w powstaniu warszawskim, który przeżywa i zaczyna się cała ta akcja i masa intryg, ale też coś jeszcze, lecz tutaj nie będę spoilerować. Poza całą tą akcją związaną z wojną, gangami, przetrwaniem, rządem pojawia się też ona, która też sporo namiesza, i to właśnie spowodowało, że ta książka nie była taka typowo dla mężczyzn, ale to oczywiście wszystko z przymrużeniem oka.

Z czasem jak wnikałam w całą tę historię zaczynałam nabierać przekonania, że okładka idealnie odzwierciedla to, co znajdziecie w środku, a mianowicie przelaną krew. Szacunek dla autora, ponieważ mnóstwo tych intryg, nitek poplątanych akcji, które summa summarum łączą się w jedną klarowną całość. Nie oceniam stylu itp. bo na tym nie znam się, ale wiem, że książka spodoba się wszystkim, którzy lubią pościgi, tajemnice, fantastykę, historię, kryminały itp. Im dalej w głąb, tym bardziej chciałam, żeby była kontynuacja co sądząc po zakończeniu jestem dobrej myśli. Dodatkowym plusem dla autora to postać, jaką jest Agnieszka Brzostowska. Przedstawiona jest jako geniusz w swojej dziedzinie, która towarzyszy naszemu Wiktorowi, ale ma też swój plan na dalsze losy i akcje, jaka ich spotyka. No tacy polscy Bonnie i Clyde, którzy będąc razem potrafią rozwalić system. Bardzo cieszę się, że oprócz wersji papierowej możecie posłuchać audiobooka, który według mnie jest taką wisienką na torcie i oddaje ten magiczny klimat, a to za sprawą lektora Filipa Kosiora. Fani Filipa wiedzą, że swoim głosem i profesjonalizmem potrafi przywołać ciarki na plecach.

Polecam kochani całym sercem, bo takich emocji i akcji to bardzo mało na rynku czytelniczym.

Dzisiaj przychodzę do Was z recenzją książki Trzech gości w łódce plus wampir autorstwa Krzysztofa Kotowskiego. Było to moje trzecie spotkanie z twórczością autora i, podobnie jak dwa pozostałe, nadzwyczaj oryginalne. Powieść utwierdziła mnie w przekonaniu, że Krzysztof Kotowski jak nikt inny potrafi balansować na granicy różnych gatunków literackich. Ba! Tworzy z nich niesamowitą i bardzo nieoczywistą mieszankę. Całość jest jednak dość spójna. Autor zaserwował nam historię Wiktora Maurycego Sobolewskiego, który urodził się w bardzo ważnym dla Polski momencie, czyli w dniu odzyskania przez nasz kraj niepodległości. Pierwsze lata jego życia przypominają sielankę, wszak jako dziecko zamieszkuje z rodziną w dworku swego ojca. Fortuna przestaje sprzyjać młodemu arystokracie w momencie, w którym ojciec postanawia porzucić rodzinę przegrywając wcześniej w karty cały posiadany majątek. Bohater przenosi się wówczas z matką do mieszkanka w Grodzisku Mazowieckim. W okresie wojny stał się czynnym uczestnikiem Powstania Warszawskiego podczas, którego został ranny. Wojnę jednak przeżył, a po jej zakończeniu nawiązał kontakty z szemranym towarzystwem, a także przeżył wielką miłość. Nie był to jednak koniec kłopotów głównego bohatera. Jego prawdziwe perypetie zaczynają się kiedy trafia on na celownik Służb Bezpieczeństwa. Jest torturowany, a śmierci unika tylko dzięki pomocy kogoś, kto na zawsze odmieni jego życie. Więcej nie zdradzę, gdyż tyle wystarczy, aby pokazać, że historia stworzona przez Krzysztofa Kotowskiego nie jest jednowymiarowa. Autor wplótł do powieści wiele wątków i postaci. Książka momentami wydawała się przeładowana przez co trudno było mi się skupić i dostrzec nić powiązań między zdarzeniami. Niestety tym razem nie polubiłam się z większością bohaterów, chociaż przyznaję, że postaci były niebanalne i dobrze wykreowane. Doceniam kunszt autora, który stworzył logiczną całość przenikając między odległymi od siebie gatunkami literackimi wplatając w powieść dodatkowo wątki historyczne i filozoficzne. Lektura stanowi dla mnie potwierdzenie, że autor ma swój niepowtarzalny styl, który nie jest dla każdego. Ja wiedziałam czego się spodziewać i książkę czytało mi się dobrze. Na pewno sięgnę po kolejne tytuły, które wyjdą spod pióra Krzysztofa Kotowskiego.

Kto już kiedyś czytał książkę Krzysztofa Kotowskiego, ten od razu pozna jego styl w "Trzech gościach w łódce plus wampir". Mogłabym nie patrzeć na okładkę i po kilku stronach już wykrzyknąć "to jest on!". Czytałam poprzednio "Kapłana", podobał mi się, zaskoczył, wywołam niemałe wrażenie, ale "Trzech..." jest chyba jeszcze lepsze. Wszystko dzięki głównemu bohaterowi, który jest (nie)typowym krwiopijcą.

Wielu pisarzy próbowało przerobić postać wampira na swoją modłę. Najczęściej, kiedy był to motyw raczej z przymrużeniem oka i osadzony w znanej nam współczesności, zupełnie to do mnie nie przemawiało. Główny bohater w tej powieści wypadł świetnie, został dobrze wykorzystany, potrafi i rozśmieszyć, i dać do myślenia, i porwać ku przygodzie. Stety lub nie, jak kto woli, nie na samym "nowoczesnym" wampiryzmie się tutaj skupiamy.

Autor nie potrafi usiedzieć w jednym gatunku, wierci się niemiłosiernie i potem nie wiadomo, czym zaskoczy nas kolejny rozdział. Komedia, romans, thriller, fantastyka, filozofia, historia - głowa mała, to wszystko miesza się tutaj ze sobą i razem tworzy jedną całość. Przygotujcie się na książkę dziwną, przy której akcja raz jedzie szybką kolejką górską, a raz wlecze się nóżka za nóżką. Powieść wypełnia również mnóstwo odniesień do innych dzieł literatury, żyjących lub historycznych postaci, wydarzeń itd. To sprawia, że każdy czytelnik, w zależności od jego doświadczenia, inaczej ten tytuł odbierze, co innego zapadnie mu w pamięć. Mnie utkwiła najbardziej urocza scena, w której kot Wolanda wchodzi do nowego domu głównego bohatera, obwąchuje najważniejsze miejsca, po czym siada i się obraża.

"Trzech..." to książka złożona i składająca się z paradoksów, jednocześnie pełna akcji i przegadana, surowa i romantyczna, poszatkowana i spójna. Wypowiedzi i teorie niektórych postaci mogą nas oburzyć, w innych odnajdziemy bratnie dusze. Spodziewałam się dziwności i dziwność dostałam. Polecam czytelnikom, którzy mają ochotę na coś innego niż zwykle. A nuż wam się spodoba i będziecie chcieli jeszcze więcej.

Mieliście kiedyś kaca po przeczytaniu książki? Otóż tak się właśnie czuję. Przeczytałam 500 stronicową książkę spod pióra Krzysztofa Kotowskiego i… nie wiem jak to mam ująć w kilku słowach. Tego się nie da zrobić.

Przygotujcie się na małe opracowanie tego co nam zaserwował autor.

Jest to jego czwarta książka, którą miałam okazję przeczytać.

Co myślę?

1). Książka jest tak bardzo rozwleczona, że od razu przypomina mi się Stephen King, co oczywiście czasem jest plusem, a czasem niestety po prostu się przysypia. I mimo iż książka mnie mocno zaintrygowała to przesyt tego wszystkiego sprawił, że bywało tak iż się męczyłam. Czytałam ją na kilka razy, bo nie mogłam usiąść i na raz ją pochłonąć.

Mnóstwo informacji, bohaterzy, których poznajemy od dziada przez pradziada. Oczywiście…

Osobiście przychylam czoła Kotowskiemu, ponieważ to ile on pracy włożył w napisanie tej książki to jest OGROM. Ale mnie to osobiście zmęczyło. Trochę szkoda. Myślę, że gdyby była o połowę cieńsza, to czytałoby mi się dużo lepiej. Co nie znaczy, że nie znajdzie się rzesza fanów i będzie to uzasadnione!

2). Niestety znalazłam masę błędów, które po pewnym czasie przestałam zaznaczać. Nie chodzi o literówki, ale np. (Wybaczcie, ale staram się pisać bez spoilerów) bohater mówi, że „Nasi ludzie powinni to potwierdzić w ciągu kilku godzin…” po czym wychodzą z budynku, wsiadają do samochodu i mówi dalej „podobno nasi ludzie zabierają…” (spoiler). Po prostu wiem, że mogli działać szybko, ale czy oni w ogóle zdążyli powiadomić tych „ludzi”? Nie czepiam się! Ale coś mi tu zgrzytnęło.

Szanuję mocno za wprowadzenie zdań po niemiecku, gdzie był odnośnik i tłumaczenie na polski, ale były też słowa po czesku i brak tego tłumaczenia. A szkoda.

3). Jaki tytuł książki jest to sprawa autora, ale z pewnością nie spotkacie na łamach tej książki trzech gości w łódce fizycznie i nie będzie obok nich siedział wampir. Bo to było pierwsze co sobie pomyślałam zanim przeczytałam całość ;). Chociaż nie powiem, to właśnie ten tytuł mnie zaintrygował najbardziej gdy dowiedziałam się o książce.

4). Opis z tyłu na okładce również myli. Dlaczego? „Niepozorny prywatny detektyw…” prowadzi sprawę. No prowadzi. Przez ostatnie 100 stron. Już opis, który jest podany [Adres usunięty] na Lubimy Czytać jest moim zdaniem trafniejszy: „Wiktor Maurycy Sobolewski – polski arystokrata urodzony w dniu odzyskania przez kraj niepodległości – spędza sielankowe dzieciństwo w dworku ojca, do czasu gdy ten przegrywa w karty cały majątek i na zawsze opuszcza rodzinę. Bez zaplecza finansowego, pozycji i perspektyw na przyszłość żyje z matką w skromnym mieszkaniu w Grodzisku Mazowieckim. Buntownicza natura każe mu jednak walczyć o sukces i cel w życiu. Bierze udział w powstaniu warszawskim, podczas którego szybko zostaje ranny. Przeżywa jednak wojnę, by po jej zakończeniu wplątać się w półświatek warszawskiej Pragi, który staje się dla niego nowym domem. Niemniej naraża się służbom UB, więc musi uciekać. Przez pewien czas zręcznie udaje mu się unikać wszechwładnych tajnych służb. Poznaje miłość swojego życia – Agnieszkę Brzostowską, Polkę wychowaną w Anglii, geniuszkę matematyczną. Oszukani przez fałszywych przyjaciół, złapani ostatecznie przez SB, okrutnie torturowani przez ludzi diabolicznego kapitana Mariana Goldberga – cudem unikają śmierci. Ratuje ich doktor Jan Bronsart, ponad czterystuletni wampir, przywódca społeczności swoich współbratymców na terenie Polski. Nowi przyjaciele dają nowe możliwości. Teraz czas na krwawą zemstę na wszystkich, którzy zawinili…”

5). Bohater jest oczywiście wszystkowiedzący. Ja wiem, wampir i te sprawy. Uczony. Ale serio? Czy przygotował się specjalnie, żeby zabłysnąć przed pewną osobą, że wie „wszystko” o Azji? I to tak dość konkretnie… No mógł wiedzieć, wiadomo. Nie neguję, ale tak jakoś dla mnie to było za dużo.

6). Agnieszka mówi do Wiktora „Wik” później z jakiegoś nieznanego mi przypadku, mówi tak też do niego Jack. Skąd wiedział? Umknęło mi to?

7). Bronsart - momentami przypominał mi Albusa Dumbledore’a. Nie wiem dlaczego, może przez to że bywał i surowy i czasami dobroduszny (jeśli można go tak nazwać:D).

8). Policjantka, która zachowuje się dość nietypowo jak na kogoś w swojej profesji. Lekko i dziwacznie. Jakoś tak nie przypadła mi do gustu. Czepiam się, wiem.

9). Agnieszka mówi Wiktorowi o Jamesie Bondzie, on nie wie kim była ta postać. A nie było przypadkiem tak, że sam wspominał wcześniej o nim? Tak mi się wydaje, ale teraz to już nie znajdę tego fragmentu.

10). Pochodząc z Podhala mam takie tylko zastrzeżenie, że raczej w kierpcach to po domu się nie chodziło, ale to też kwestia sporna. Raczej jakieś papucie, a kierpce to się nosiło odświętnie. Jak pies miał je rozszarpać, bo już były zużyte od noszenia po domu. Kurczę nie wiem.

11). Duży plus za psa

🧛🧛 RECENZJA PRZEDPREMIEROWA 🧛🧛

"Trzech Gości w Łódce plus Wampir" opowiada o życiu młodego wampira, który urodził się w znaczący dzień dla Polski czyli 11 listopada 1918 roku. Jednak nie może spokojnie żyć - służby specjalne krążą wokół niego jak pszczoły wokół pola kwiatów.

W książce mamy zawartą oczywiście fantastykę owy wampir idelanie wpasował się w jej ramy. W fabule jak już wspomniałam wyżej - zawarte są tutaj dane wydarzenia historyczne i rzeczy z nim związane. Napotkać możemy, że w rozmowach pojawiają się dobrze nam znane postacie historyczne, a nawet organizacje związane z II wojną światową (nic więcej nie zdradzę).

Czujemy w tej książce przenikanie się gatunków, które nie często się z sobą pojawiają w literaturze. Autor nie boi się lawirować na ich graniach. Znów to był strzał w 10.

Podobało mi się wykreowanie głównego bohatera na osobę pewną, ale i ludzką mimo swojej odmienności. Bohater nie szczędził sobie samokrytyki. Autor skupił się na rozbudowaniu postaci w sposób dość oczywisty - opisie jego życia, jego myślach, refleksjach nad życie i jego problemach, pozyskiwania jedzenia, ale także kontakcie z ludzi, który wiedzą o wampirach więcej niż by się wydawało. Było to coś w rodzaju zwykłego - niezwykłego życia człowieka obdarzonego czymś czego nie posiadały osoby idące spokojnie ulicą.

Autor znów wprowadził do książki humor. Podśmiechiwałam się co jakiś czas. Sam tytułowy wampir nie szczędził momentami kąśliwych uwag.

Muszę dodać trzy słowa o okładce. Gdy na nią spojrzałam, ujrzałam Warszawę - ruchliwe, a zarazem miasto z tajemnicami. A nad nim góruje on - jedyny w swoim rodzaju, karmiący się ludzką krwią. Minimalizm pokazał jak można stworzyć naprawdę świetną okładkę przy pomocy trzech kolorów.

Bardzo, bardzo dziękuję @wydawnictwo_5why za egzemplarz! 🤗🤗🤗