Czarna bezgwiezdna noc

"Czarna bezgwiezdna noc" to pięć minipowieści, które ujawniają jedną wspólną tajemnicę - ciemną stronę każdego z nas, i które mają szansę na nowo zdefiniować pojęcie grozy. Stephen King w swoich niezwykłych historiach pokazuje, że to sytuacje dotyczące zwykłych ludzi są najbardziej przerażające i że tak naprawdę - prawdziwy horror tworzymy sami sobie.

Pierwsze opowiadanie pt. "1922" opowiada o amerykańskiej, farmerskiej rodzinie, w której żona farmera dostaje w spadku kawałek ziemi, który chce sprzedać i wyjechać do miasta. Jednak mąż nie chce się zgodzić. Małżonkowie długo nie mogą dojść do porozumienia wobec czego mąż widzi tylko jedno rozwiązanie... To opowiadanie utrzymane jest w formie wspomnień, jakby spowiedzi. Może nie ma w nim wielkiego napięcia, ale wywołuje silne emocje. Drugie opowiadanie pt. "Wielki kierowca" to chyba najlepsze opowiadanie z tej książki. Opowiada o pisarce serii kryminałów, która jadąc skrótem, nieświadoma czyhającego na nią niebezpieczeństwa trafia na psychopatycznego, tytułowego wielkiego kierowcę... To zaskakująca i pełna napięcia historia zemsty zgwałconej kobiety. Wywołująca dreszcze. Trzecim opowiadaniem jest "Dobry interes" - fascynująca historia mężczyzny, który zachorował na raka, i który jest w stanie zrobić naprawdę wiele, by przedłużyć sobie życie. Rozczarowało mnie jedynie zakończenie - podświadomie liczyłam na coś więcej. Ale pomysł na historię naprawdę świetny. Czwartym opowiadaniem jest "Dobrane małżeństwo" opowiadające o żonie, która odkrywa sekretną, mroczną tajemnice męża, który jest... seryjnym mordercą. To historia pełna poświęcenia i miłości. Skłania do zastanowienia się co zrobilibyśmy w takiej sytuacji? Ostatnie, piąte opowiadanie "Pod psem" opowiada o przyzwyczajeniu się do kogoś i uzależnieniu od czyjeś obecności. Problem zaczyna się wtedy, gdy życie zabiera taką osobę. To najbardziej surrealistyczne ze wszystkich opowiadań, niewątpliwie trudne w odbiorze, ale za to pełne głębi i odniesień.

"Wierzę w to, że w każdym człowieku jest drugi człowiek, obcy..."

W "Czarnej bezgwiezdnej nocy" mamy więc do czynienia z kilkoma historiami tworzącymi mroczną rzeczywistość. Mroczną, czyli na co dzień przez nas niezauważaną - czającą się w mrocznych odmętach ludzkiej duszy. Jak udowadnia Stephen King - nie trzeba wcale ani potworów, ani przesadnej makabry, by uczynić daną książkę mroczną, oczywiście nie brakuje tutaj momentów grozy i okrutnych morderstw, ale przede wszystkich autor pokazuje nam oblicze człowieka, w którym tkwi ktoś jeszcze... A może raczej "coś". Najbardziej przerażającym elementem wszystkich pięciu historii jest właśnie ciemna strona ludzkiej natury. Nie doświadczymy w "Czarnej bezgwiezdnej nocy" żadnych nadzwyczajnych zdarzeń, czy spotkań z siłami nadprzyrodzonymi, lecz spotkamy się z najbardziej czarnymi i mrocznymi elementami ludzkiego umysłu. Pisarz udowodnił, że ma talent pisarski: doskonała płynność w zdaniach i między wątkami, przejrzystość i naturalność opisów sprawiają, że każda przedstawiona historia napisana jest wysokim poziomie, a sama ilość wylanych słów - nie zna granic.

"Czarna bezgwiezdna noc" to świetny zbiór niezwykłych opowiadań połączonych tematem kary i przemiany bohaterów, którzy powoli oddawali kontrolę nad swoim życiem ciemniejszej stronie swojej natury. King bezapelacyjnie trafia w sedno i udowadnia, że jest mistrzem krótkich historii wzbudzających grozę w czytelniku.

"Czarna bezgwiezdna noc" mówi o tym jaki jest świat i jacy są ludzie. Gorzko. Dosadnie. Swoje pierwsze spotkanie z autorem uważam za niezwykle udane. Polecam, bo warto.