Cudzoziemka

„Cudzoziemka” to bardzo udany debiut pani B.M.W. Sobol, która urzekła mnie swoim klimatem, zwłaszcza w części osadzonej w świecie Wikingów. Wykorzystała w pełni swoją wiedzę o ówczesnych realiach, którą zdobyła wertując dostępne materiały historyczne opisujące kulturę i tradycję wczesnośredniowiecznych mieszkańców Skandynawii. Przeczytałam ją z ogromnym przejściem, śledząc losy głównej bohaterki i zagłębiając się w minionych wiekach, zastanawiając się czy umiałabym się w nich odnaleźć. Dla wielu z nas byłoby to z pewnością niezwykle trudne. Jesteśmy, bowiem przyzwyczajeni do obecnej wszędzie technologii, cywilizacyjnych rozwiązań, nowoczesnych form komunikacji. A teraz wyobraźmy sobie, że to wszystko zostaje nam zabrane i zdani jesteśmy tylko na siebie, swój instynkt i umiejętności przetrwania w dzikiej głuszy…

[Adres usunięty]

"Utlendingur (...) Gołym okiem widać, że nie jesteś tutejsza, a jak już się odezwiesz... Dlatego jesteś utlendingur"

Judyta jest studentką dziennikarstwa. Przed nią ostatnie egzemaniny i wymarzona podróż do Skandynawii. Jedyne z czego się nie cieszy, to obecność Krzysztofa - jej byłego chłopaka, którego ich wspólni znajomi również zaprosili na zwiedzanie Północy.

Tam, widząc przemianę chłopaka, postanawia dać mu drugą szansę.

Niedługo potem, w tajemniczych okolicznościach, przenosi się w czasie do ósmego wieku.

"Nie porwali mnie terroryści ani Cyganie. Nie byłam w wiosce animuszów ani w żadnej fantastycznej grupie rekonstrukcyjnej (...) Nikt z moich bliskich nie mógł mnie odnaleźć"

W nowym miejscu poznaje rodzinę wikingów - Idunn, Eldira oraz Altiego, a oni zwracają się do niej imieniem Jodridd. Spędza w ich domu kilka dni, a gdy próbuje uciec, mężczyźni oddają ją w ręce Einera. Chociaż mężczyzna ją irytuje, to udaje im się dojść do jako takiego porozumienia i nawet przedstawia jej swoich znajomych.

Kilka miesięcy później, Jodridd zostaje porwana i umieszczona w posiadłości Ottara. Einer ratuje ją i oboje wracają do jego domu. Wiedzą jednak, że Ottar nie podda się bez walki i prędzej czy później wróci po dziewczynę. Jedynym wyjściem z sytuacji byłoby jej zamążpójście.

Jednak czy Jodridd się na to zdecyduje?

Jak potoczą się jej losy?

Jeśli jesteście ciekawi to koniecznie sięgnijcie po "Cudzoziemkę" @bmw_sobol ❤

A ja dziękuję @wydawnictwo_novaeres za egzemplarz książki

W świecie współczesnym prawie wszystko idzie logicznie wyjaśnić. Naukowcy, badacze. To oni sprawdzają możliwości świata i ludzi. Ale co wtedy, gdy jakimś magicznym sposobem osobiście będzie nam dane sprawdzić niewyjaśnione? Magia? Czary? Przecież to nie możliwe. Tylko czy aby na pewno?

Judyta jest studentką. Na wakacje z grupą znajomych ze studiów wyruszają na wyprawę do dzikiej Skandynawii. Pod namioty. Na domiar złego, choć tego nie chce, będzie im towarzyszył jej były chłopak - Krzysiek. Ma do niego żal i jest zła za to co zrobił, gdy byli jeszcze parą. Nie może mu wybaczyć, zapomnieć. Wycieczka idzie w dobrze znanym im kierunku do momentu, gdy budzi się w nowym miejscu i ... innym czasie. W erze Karola Wielkiego. Przenosi się do czasów dzikich wikingów. Będzie z nimi podróżować przez te dzikie krainy, poznawać obyczaje, tereny. Choć z początku przeraża ją to wszystko i wizja przebywania tu na stałe, tak powoli, powolutku jej serce otwiera się na nowe znajomości i ... miłość. Choć tego nie chciała i w żaden sposób nie przewidywała, to jej serce zacznie bić szybszym tempem dla młodszego o pięć lat Einara. Ale czy w tym szalonym świecie, z dala od udogodnień XXI wieku i rodziny oraz znajomych Jodridd zechce tu zostać? Porzuci wolę walki powrotu do swoich czasów? Jak skończy się ta wyjątkowa wyprawa?

Czytając opis nie sądziłam, że przyjdzie zmierzyć mi się w wątkami historycznymi i podróżą w czasie. Postać głównej bohaterki na początku wydawała mi się taka zwykła, powszechna. Jednak po przeniesieniu się w czasie nabrała zdecydowanego wyrazu. Odważna i charakterna. Mimo leku i strachu nie bała się mówić tego co myśli. To czego doświadcza umacnia ją. Staje się mniej wrażliwa na twardość i dosadność charakterów ludzi z tamtego okresu. Historia ojca Einara, Eldira i jego brata bliźniaka Ottara jest po części szokująca. Ale tak podobno bywało w tamtych czasach. Rodzina rodziną a prawa i majętność swoją drogą. Nasza główna bohaterka na drodze tej niezwykłej podróży spotyka osoby, które dają jej dużo do myślenia, i które ją dużo uczą. Jak żyć w tych ciężkich czasach? Autorka ukazuje nam w powieści ślepą, zawistną i chorą miłość mężczyzny do mężczyzny, która może być śmiertelna. Pan i władca oraz jego harem i przedmiotowe traktowanie kobiet - liczy się tylko posiadanie syna. Następcy. Wielkie serce i odwaga Atiego zasługują na uznanie. Choć może nie jest stuprocentowo zdrowy, tak nie boi się tego, co nie do końca wiadomo. Dla księżniczki zrobi wszystko. Wiara w Bogów - wszak każdy w coś lub kogoś wierzy. Dane nam także będzie zobaczyć oczyma wyobraźni boginię płodności. A nadzieją dla Juoditty zdaje się być Astrit. Ona też w końcu jest utlendingrur - tylko jak się tu znalazła?

Autora na każdej stronie podsycała moją ciekawość. Z uwaga śledziłam tekst, by niczego nie przeoczyć. Bo dzieje się tutaj na prawdę wiele. Choć z początku było tak zwyczajnie. Powiedziałabym, że nawet nudnawo. Za to później akcja nabierała tempa. Rozpędzała się niczym wagonik górski. Aż się obawiałam momentu, kiedy się wykolei lub z głuchym odgłosem odbije do skał i roztrzaska w drobny mak. O tak, autorka wiedziała co robi pisząc taką powieść. Nie czułam się przytłoczona informacjami. Nie odczuwałam także znużenia. Barwne, drobiazgowe i trafne opisy. Dialogi naturalne. Czułam się tak, jakbym siedziała w pierwszym rzędzie na widowni i oglądała film. A finisz? Siedziałam z otworzoną buzią i sprawdzałam kilka razy, czy aby na pewno to już koniec. Czy może zabrakło kartek? Nie dodrukowano? Zdecydowanie za szybko się to wszystko skończyło. Jestem mile zaskoczona lekturą. Grubaska wchłonęłam w ciągu 4 godzin - mało mi. Poproszę o więcej. Może nawet kolejną część? Chciałabym się dowiedzieć, zaspokoić ciekawość, co wybierze Judyta? Jaki świat? Einara czy Krzyśka? I czy faktycznie jest ...

Gorąco polecam.

„Cudzoziemka” zwróciła moją uwagę za sprawą okładki i przede wszystkim obietnicą odrobiny Skandynawii. Piękny rozłożysty las, który skrywa tajemnicę, kilka run, to było coś, wokół czego na pewno nie mogłam przejść obojętnie. Nazwisko autorki niewiele mi mówiło, to nie było dla mnie problemem, wzbudziło dodatkową ciekawość. Kogo z Was nie ciekawi Skandynawia i nie chciałby jej zwiedzać? Czy bohaterka książki podziela ową fascynację?

Główną bohaterką książki B.M.W Sobol pod tytułem „Cudzoziemka” jest Judyta, młoda kobieta, która lada chwila będzie broniła swojej pracy magisterskiej kończąc tym samym studia dziennikarskie. W jej życiu dzieje się bardzo wiele, dlatego postanowiła ze znajomymi zrobić sobie małe wakacje, wycieczka do Szwecji wydawała się idealnym pomysłem. Za dużo stresów i emocji związanych z ciągłym pojawianiem się byłego chłopaka, o którym wolałaby zapomnieć. Niestety w życiu nie zawsze jest tak, jakbyśmy tego chcieli. Judyta jest osobą, która twardo stara się stąpać po ziemi, nie jest miękką i zagubioną istotką, która jest pozbawiona charakteru, co bardo mi się w niej podobało. Zwiedzanie Skandynawii, jej surowego piękna bardzo mi się podobało, grupka przyjaciół przemierzała ją przenosząc się z miejsca na miejsce. Ich wypoczynek miał chylić się ku końcowi, zamieszkiwali u poczciwego człowieka, Judyta chciała pospacerować po lesie i musiała bardzo się oddalić, ponieważ nie potrafiła znaleźć drogi powrotnej. Zamiast tego odnalazła coś dziwnego, formacje skalne, traci przytomność i budzi się o poranku. Czy, aby na pewno? Wszystko, byłoby dobrze, gdyby to nie był VIII wiek. Niczego nieświadoma dziewczyna uparcie poszukuje domu Svena, u którego nocowała z przyjaciółmi, jednak nie potrafi go odszukać. Zupełnie jakby błądziła po omacku. Jak sobie poradzi w obcym miejscu nie znając języka i tamtejszych zwyczajów? Zwłaszcza, kiedy trafia na silnych, nieokrzesanych Wikingów? Życie Judyty zmieniło się diametralnie, czy będzie miała szansę na ucieczkę? Co ważniejsze, czy uda jej się trafić do domu? Tylko, czy będzie chciała, kiedy na jej drodze stanie przystojny Einar?

„Cudzoziemka” to fantastyczna książka, która porwała mnie na ponad pięćset stron, historia nie wydawała mi się nużąca, chociaż akcja rozkręcała się wolno. Dzięki temu mamy okazję dobrze zaklimatyzować się w świecie, który otacza naszą bohaterkę. Autorka przedstawia nam kolejne wydarzenia oczami Judyty, powieść jest pisana w pierwszej osobie. Styl Sobol jest bardzo przyjemny, prosty w rozumieniu przez, co łatwo przyswajalny przez czytelnika. Na tych kilka wieczorów udało mi się przenieść i poczuć skandynawski klimat na własnej skórze. Niczego nie przyśpieszając wchodziłam wspólnie z bohaterką w realia VIII wieku, a jej charakterkiem było to ciekawe. Bez zwątpienia Judyta była tam inna, dziwna, a mimo wszystko w pewien sposób zaczęła należeć do ich społeczności. Została wybrana na małżonkę dla Einara, człowieka skrytego i zamkniętego w sobie, ich relacja postępowała powoli, w sposób naturalny. Dwa kroczki do przodu, trzy do tyłu. Widać, jak wiele pracy merytorycznej włożyła autorka, aby zgłębić wiedzę historyczną dotyczącą tamtych czasów i odpowiednio nam ją przekazać. Chłonęłam wszystkie wydarzenia i bardzo mi się one podobały, mało tego pragnę znacznie więcej. To wspaniałą historia, która uczy, by pamiętać o tym, co jest najważniejsze. Kruchość i cenność życia, o którym często zapominamy prędzej, czy później o sobie przypomni. Judyta będzie zdana na siebie, co spotęguje rozwój jej postaci, będzie musiała wykrzesać z siebie siłę, a także nauczyć się, jak przetrwać w trudnych warunkach. Bariera językowa, inne wierzenia, a także nowe, nieznane otoczenie sprawią, że bohaterka zacznie dorastać. Zmieniać się i dojrzewać, stanie się naprawdę dzielną kobietą, która będzie polegała na sobie, nie czekała, aż ktoś wybawi ją z opresji.

W „Cudzoziemce” nie potrafiłam przewidzieć zakończenia, czy wydarzeń, do których się zbliżałam czytając lekturę. B.M.W Sobol pokazała, że potrafi stworzyć coś nowego i zabawić się z czytelnikiem podsuwając mu różne tropy. Mam nadzieję, że na kontynuację powieści nie będziemy musieli długo czekać. Książka bardzo mi się podobała, myślę, że jest dla tych, którzy lubią powieści obyczajowe z nutką magii i tajemnicy. Dla czytelników, którzy nie potrzebują ciągłej adrenaliny i potrafią uzbroić się w cierpliwość, a uwierzcie mi jest tego warta. Czytelniczko, wybrałaś już sobie swojego Wikinga?

"Tak samo jest z ludźmi. Płyniesz w pojedynkę jest ciężko, czasem kręcisz się w kółko i niemal całe życie stoisz w miejscu. We dwójkę też jest ciężko, ale wspólnymi siłami można gdzieś dopłynąć, i czasem nawet się nie zmęczyć."

Judyta jest studentką dziennikarstwa. Zaraz po obronie pracy magisterskiej planuje z przyjaciółmi wakacyjny wyjazd do Skandynawii. Kiedy dowiaduje się, że razem z nimi ma jechać były chłopak Judyty, z którym rozstanie było bardzo bolesne, nie jest zbytnio zachwycona tą perspektywą. Nie spodziewa się jednak, że to będzie najmniejszy z jej problemów, a ten wyjazd zupełnie odmieni jej życie.

Po wielu pozytywnych opiniach, bardzo chciałam przeczytać tę książkę. Kiedy otrzymałam od autorki informację, że książka łączy w sobie kilka gatunków – obyczajówkę, romans, elementy historii i fantasy – tym bardziej byłam zaintrygowana. Zastanawiałam się czy z takiej mieszanki może wyjść coś dobrego. No bo wiecie jak to mówią: co za dużo to nie zdrowo. No ale muszę przyznać, że autorka doskonale sobie poradziła. A jeszcze biorąc pod uwagę, że jest to debiut? Naprawdę wielkie brawa! Chociaż kilka pierwszych rozdziałów nie do końca zapowiada to, co dopiero ma nadejść, i dla niektórych wydawać się może, że akcja się nieco rozwleka w czasie, to mi to kompletnie nie przeszkadzało. Bardzo polubiłam styl autorki. Już na pierwszy rzut oka widać, że włożyła mnóstwo pracy, bohaterowie są doskonale wykreowani, nie brakuje im wad, dzięki czemu mamy wrażenie, że są prawdziwi. Pełne szczegółów opisy krajobrazów Skandynawii sprawiły, że oczami wyobraźni od razu przeniosłam się do tego świata i towarzyszyłam Judycie. Kiedy już akcja nabrała tempa, totalnie nie mogłam oderwać się od książki. Czytałam do późna, obiecując sobie, że przeczytam tylko jeszcze jeden rozdział, ale wszystkie kończyły się w takich momentach, że po prostu nie mogłam przestać. Mnóstwo zupełnie niespodziewanych zwrotów akcji sprawiło, że ciekawość wzięła górę, a te ponad 500 stron przeleciało nawet nie wiem kiedy. Miałam oczywiście różne teorie co do tego, co może się wydarzyć, ale ani jedna nie była trafiona! I jeszcze to zakończenie… No tutaj autorka totalnie popłynęła, teraz będę wyczekiwać kolejnej części jak na szpilkach, bo na takie rzeczy to się nie godzę! Genialna książka i zdecydowanie polecam!