Cuda wianki. Nowe przygody rodziny Koźlaków. Kronika rodziny Koźlaków. Tom 2

Zacznę od tego, że uwielbiam rodzinę Koźlaków. Trafiłam na tę książkę przypadkowo, bo po prostu w księgarni zainteresowała mnie jej okładka... Nie zawiodła mnie moja intuicja. Książka jest naprawdę super! Ciekawa, dobrze stworzeni bohaterowie, doskonałe opisy i ciągła dawka humoru. Z chęcią sięgnęłam zatem po drugi tom. Nie zawiodłam się. Okładka równie piękna co poprzednia, masa stron dobrego czytania i historia trzyma poziom. Drugi tom jest nieco bardziej poważny od poprzedniego. Jednak mi się podobał równie mocno co poprzedni.

Cuda wianki. Nowe przygody rodziny Koźlaków (Aneta Jadowska)

Twórczość Pani Anety Jadowskiej albo się lubi albo nie. Ja lubię! Niby nie ocenia się książki po okładce ale ta jakoś bardzo do mnie przemówiła i okazała się świetna. Pierwsza część bardzo mi się podobała, wręcz zauroczyła. Ta jest odrobinę gorsza ale nadal fajnie się ją czyta. Znajdziemy tu wszystko. Poważne rzeczy i te dużo mniej. Dużo humoru. Nie chcę zdradzać, ktore opowiadanie jest moim ulubionym. Sami wybierzcie. Polecam, choć wiem, że nie każdemu przypadnie do gustu.

Nie wiem, czy gdybym należała do takiej rodziny, nie wylądowałabym w psychiatryku. Kożlakowie to jeden wielki chaos i to pisany dużą literą. Na szczęście, ta rodzina to fikcja (chyba?), więc o niczyje zdrowie psychicznie nie trzeba się obawiać. Aneta Jadowska nie zawodzi i możecie być pewni tego, że dzięki tej opowieści będziecie się doskonale bawić. Cała opowieść jak zwykle utrzymana na bardzo wysokim poziomie. Kto jeszcze nie czytał, niech szybko nadrabia, bo takiej historii nie sposób pominąć.

Moja koleżanka wręczyła mi tą książkę mówiąc, że dzięki niej poprawię sobie humor. To fakt, mój poziom optymizmu był wtedy na bardzo niskim poziomie. Po poznaniu rodziny Kożlaków nie mogłam przestać śmiać się sama do siebie, jak wspominałam główne bohaterki. Oj tak, to zdecydowanie propozycja na zły humor. Wiem, że są poprzednie części, więc teraz muszę je szybko nadrobić, bo zakochałam się w tej szalonej rodzinie, gdzie na pewno na nudę nie można narzekać. Pani Jadowska to po prostu mistrzyni jak dla mnie.

Tej rodzinki nie muszę Wam przedstawiać! 😉

Ta kontynuacja „Cud Miód Malina” zawiera 5 dłuższych opowiadań przygód rodziny Koźlaczek. Sabat nie pozwala nam na zaczerpnięcie oddechu i zalewa nas coraz to nowszymi i bardziej zwariowanymi historiami. Poznajemy nie tylko nowe sekrety skrywane przez rodzinę czarownic, ale również nowych wyrazistych bohaterów.

Aneta Jadowska przyzwyczaiła mnie już do swojego poczucia humoru, dawki sarkazmu i trudnych treści przemycanych z przymrużeniem oka, nie zawiodłam się i tym razem.

Jedyne, do czego śmiem się przyczepić to zdecydowanie mniej magii niż w pierwszej części, tutaj zdecydowanie prym wiedzie historia i bohater.

Książkę czyta się przyjemnie i szybko, śmigałam między stronami i opowiadaniami niczym huragan. Każda z historii wciąga, jedna mniej druga nieco bardziej, ale wszystkie zasłużyły na publikację i swoje miejsce w tym zbiorze.

Do tego piękna szata graficzna! Kocham Wydawnictwo SQN za te piękne wydania. Magdalena Babińska wykonuje naprawdę kawał znakomitej roboty, chapeau bas!🤩

Jeśli weźmiemy lekkość pióra, wartką akcję i jaskrawość bohaterów, do tego dołożymy nieco mrozu, ciepły kocyk i grzańca - to nie może się nie udać! Koźlaczki zapewniają dawkę porządnego humoru, odrobinę tajemnicy i przede wszystkim dobrze spędzony wieczór! 🤫

"Cuda wianki. Nowe przygody rodziny Koźlaków" to książka, z którą nie sposób się nudzić. Rodzina Koźlaków, która mieszka w Zielonym Jarze jest pełna chaosu, niezwykłych przygód i pełna magii. To opowieść, która idealnie sprawdzi się na długie zimowe wieczory. Sprawi, że ciepło bijące z przygód rozgrzeje czytelnicze serce i wywoła uśmiech na twarzy. To książka, która będzie świetnym pomysłem na prezent świąteczny dla osoby, która chce przenieść się chociaż na chwilę do innego miejsca z niezwykłymi przygodami.

"Cud Miód Malina" to jedna z moich ulubionych książek - nie tylko Anety Jadowskiej, ale też w ogóle. Dlatego na wieść o kontynuacji z jednej strony bardzo się ucieszyłam, z drugiej obawiałam się, czy tom drugi na pewno dorówna pierwszemu - a poprzeczka została zawieszona naprawdę wysoko.

Na szczęście niepotrzebnie się martwiłam! ♥️

"Cuda Wianki" jest tak samo urocza, magiczna i pełna przygód jak "Cud Miód Malina". Każde z opowiadań zapada w pamięć, angażuje i sprawia, że darzymy Koźlaczki jeszcze większą sympatią. Ale jeju, przecież ich się nie da nie kochać!

Co to jest za rodzinka! Od niemowlaka zalewającego dom, przez siedmioletnią Lubę, która trzyma w swojej szafie potwora ludojada, aż po ponad stuletnią Narcyzę, którą za liczne wykroczenia ściga Europol. Mnóstwo różnych umiejętności, charakterów i kłopotów - to właśnie Koźlaczki i łącząca je rodzinna więź, mocniejsza niż cokolwiek innego. A pośrodku tego wszystkiego Malina, która stara się utrzymać swój szalony sabat w ryzach.

Kocham, uwielbiam i będę wracać do Koźlaczek jeszcze nie raz i nie dwa. Niesamowity klimat tych historii dopełniają piękne ilustracje Magdaleny Babińskiej - serio, mam ochotę wszystkie je wydrukować i powiesić sobie na ścianie!

Jeśli uwielbiacie pełną humoru fantastykę, w której nie brak wątków kryminalnych - nie zastanawiajcie się dłużej, czym prędzej MUSICIE poznać Koźlaczki!

Koźlaczki powracają - i to w naprawdę niezłym stylu! Dobrze było wrócić do znanych bohaterek, do Zielonego Jaru, do Star Bunny i do wszystkich perypetii, które się tam rozgrywają. Tym razem autorka przybliża nam wszystkie przygody Koźlaczek w pięciu opowiadaniach o bardzo różnej objętości - od trzydziestu do przeszło stu stron. Historie poruszają bardzo różne tematy, zaczepiają też o wątki trudniejsze; na pewno każdy czytelnik znajdzie tutaj swoją ulubioną. Mnie najbardziej przypadło do gustu opowiadanie otwierające zbiór, natomiast średnio odnalazłam się w humorze "Rui i porubstwa".

Książkę czyta się bardzo szybko, czemu sprzyjają dynamiczna akcja, lekkie pióro autorki i wciągające (choć nieco przewidywalne) intrygi. Jest tu nieco mniej magii niż w poprzednim tomie, za to więcej zagadek. Być może moja sympatia do bohaterek i chęć ponownego spotkania sprawiają, że trochę przymykam oko na fabularne rozwiązania, które mogą nie zadowolić bardziej wybredniejszego lub mniej nostalgicznego czytelnika :). Trochę zabrakło mi w tym tomie Narcyzy, za to usatysfakcjonowani będą na pewno fani Aronii, bo jest jej w tych opowiadaniach więcej.

Wspomnę jeszcze tylko o dość odważnym języku, bo jednak przewijają się tutaj słowa nieparlamentarne :D

Książka będzie też dobrym pomysłem na prezent - żeby dobrze się bawić przy lekturze, niekoniecznie trzeba mieć przeczytane wszystkie książki z serii (choć na pewno przyjemniej się w tym świecie zanurzyć, znając je). A samo wydanie zachwyca i na pewno sprawi radość niejednej okładkowej sroce :)

Niemniej jednak, to takie opowieści na długie jesienne i zimowe wieczory, które koją, rozbawiają, po które sięga się wtedy, gdy ma się ochotę zaszyć na chwilę w samotności i zniknąć w świecie, gdzie ktoś zawsze cię złapie, gdy upadasz. Czasem przytuli, czasem przywoła rzeczowo do porządku.

“Cuda wianki” to drugi - po “Cud miód Malina” - zbiór opowiadań Anety Jadowskiej o niezwykłych mieszkańcach Zielonego Jaru. Pięć przyjemnych tekstów opowiadających o losach Koźlaczek dostarcza masy rozrywki, w sam raz na zimowe wieczory. Historie te wciągają dzięki interesującym pomysłom oraz ciekawym wydarzeniom, ale największego smaczku dodają cudowni, charakterni bohaterowie. Głos otrzymują różne Koźlaczki, dzięki czemu poznajemy różne aspekty życia mieszkańców Zielonego Jaru. A dzieje się wiele - od trzech zaginionych mężczyzn, przez wizytę CBŚ oskarżającego Aronię o fuchę bossa narkotykowego po przygody w urzędzie celnym z niecodziennym zakupem z pewnego chińskiego portalu zakupowego w tle. Wszystko okraszone jest uroczym humorem i charakterystycznym stylem Anety Jadowskiej. Bawiłam się przednio. Polecam. :)

Drugi tom z przygodami rodziny Koźlaków w niczym nie odstępuje pierwszemu, jest tak samo zabawny i dobrze napisany. Książkę czyta się niezwykle szybko, ma w sobie ciepło i zawiera dużo magii. To dobra pozycja zarówno dla młodszych, jak i dorosłych czytelników. Autorka w płynny sposób potrafi wpleść poważne treści między te lżejsze i łatwiejsze. Mam nadzieje, że kolejna część pojawi się w księgarniach szybko, bo razem z moją nastoletnią córką nie możemy się doczekać kolejnych opowiadań z przygodami naszej ulubionej fikcyjnej rodziny. 

Nie miałam okazji czytać „Cud, Miód, Malina”, czyli pierwszego zbioru opowiadań o zwariowanej rodzinie Koźlaków. Mimo to doskonale odnalazłam się w najnowszym tomie. Zbiór zawiera pięć opowiadań, z czego dwa są bardziej rozbudowane, podzielone nawet na krótkie rozdziały, trzy są krótsze, przy czym dwa z nich nieco dłuższe, jedno naprawdę króciutkie. Opowiadania są zróżnicowane, zarówno pod względem klimatu, obecnej w nich magii, jak i opowiedzianej w nich historii. Samej magii jest w tych opowieściach mniej niż zakładałam, biorąc książkę do ręki. Podobno w pierwszej części wiedzie ona prym, tutaj jednak stanowi zaledwie tło dla przygód zupełnie innego rodzaju.

Pokochałam Zielony Jar, głównie z powodu niezwykle barwnej rodziny Koźlaków, a przede wszystkim jej przedstawicielek. Tak naprawdę nie potrzeba żadnej magii i innych dodatków, aby chcieć czytać o tych niesamowitych kobietach. Opowiadania, chociaż wciągające i porywające, czytałam głównie dla nich. Niesamowita jest więź, jaka łączy te kobiety, chociaż każda z Koźlaczek jest zupełnie inna. Na pewno z żadną nie można się nudzić, bo oprócz talentu magicznego każda z nich posiada zdolność do łatwego wpadania w tarapaty, z której zdaje się korzystać aż w nadmiarze. Ale może dobrze, bo dzięki temu jest zabawnie, uroczo i niebanalnie. A żeby nie było tak łatwo, w każdym opowiadaniu jest jakaś zagadka do rozwiązania. Chociaż liczyłam na nieco bardziej skomplikowane dochodzenie i bardziej zawiłe zagadki, bawiłam się naprawdę dobrze.

Książkę czyta się szybko, po pierwsze dlatego, że dużo się dzieje i akcja jest dynamiczna, po drugie z powodu dużych liter. Fabuła jest prowadzona konsekwentnie i wydaje się być przemyślana, chociaż jest nieco przewidywalna. Razić mogą przekleństwa, których jest tu sporo, a które wydają się zbędne. Jak już wspomniałam, najmocniejszą stroną książki są jej bohaterowie. Szczególną sympatią obdarzyłam cierpliwą do granic możliwości i starającą się ogarnąć cały bałagan Malinę, chociaż nie było jej w tych opowiadaniach tak dużo, jakbym sobie życzyła oraz jej matkę Aronię, kobietę zadziwiająco dobrze zorganizowaną na tle reszty wesołej gromadki Koźlaczek. Nie mogę też zapomnieć o Narcyzie z jej gangiem Harpii, której chciałabym dużo dużo więcej, bo mnie ta staruszka ujęła za serce. Dokładnie tak samo przebojowa i niebezpieczna chciałabym być, kiedy będę babcią. Z postaci męskich chętnie poznałabym bliżej Klona, który tutaj występuje jako postać raczej drugoplanowa. Opowiadania nie są równe, nie każde przypadło mi do gustu tak samo. Najsłabsze moim zdaniem jest opowiadanie „Ruja i porubstwo”, niby zabawne, ale jakoś tak nie do końca śmieszne. Na koniec nie mogę nie dodać, że publikacja ta zachwyca przepięknym wydaniem w twardej oprawie. Aktualnie nawet można zdobyć książkę z barwionymi brzegami. No cudo!

„Cuda Wianki” to całkiem nowe, unikatowe przygody barwnego klanu Koźlaków. Lekkie, zabawne, relaksujące. Idealne na długie jesienno-zimowe wieczory. Czekam na kolejne perypetie Koźlaczek, a książkę oczywiście serdecznie polecam. Dla siebie lub na prezent.

Aneta Jadowska wielokrotnie udowodniła nam, że wyścig na pomysłowość oraz oryginalność wygrywa z zapasem. Każda jej nowa powieść to moc atrakcji, wielka przygoda oraz bohaterowie obok których trudno przejść obojętnie. Jednak w całej twórczości autorki najbardziej zadomowiłam się w jednej, wyjątkowej serii, czyli Klanie Koźlaków, ponieważ w tej rodzinie wszystko mogło się wydarzyć a charyzma bijąca z postaci przyciągała mnie niczym magnes.

To drugi tom losów tej zwariowanej rodziny a całość warto czytać z zachowaniem chronologii. Autorka stworzyła niebanalny świat, w którym przyszło żyć bohaterom a którzy rewelacyjnie się w tym wszystkim odnaleźli. Mieszając gatunek fantasy z pomysłowym podejściem do sagi rodzinnej Jadowska otworzyła przed nami drzwi do historii pełnej emocji, dobrej zabawy, smacznego poczucia humoru a także nieoczekiwanych wydarzeń, które przyspieszały bicie mojego serca. Zielony Jar gości wiedźmy przekonane o swojej nieomylności i pokazuje obraz niezależnych kobiet, które potrafią stawić czoła wszelkim przeciwnościom.

Malina to ta, która ma najmniej w sobie magii. Nadrabia jednak chartem ducha, szczególnie teraz, gdy przyszło jej konfrontować się z licznymi problemami. A jak wiadomo w rodzinie Koźlaczek tych nigdy nie brakuje. Gości tutaj chaos (kontrolowany), który ubarwia życie tej rodziny a dzięki temu w ich domu nigdy nie pojawia się nuda. Wyciąganie z więzienia, przeciwności na drodze zakupów przez Internet a nawet afera narkotykowa zagoszczą na scenie, by po raz kolejny przywołać na naszych ustach szczery uśmiech. W takim towarzystwie nieprzewidywalność w najlepszej formie jest gwarantowana!

Aneta Jadowska potrafi pisać jak mało kto, wyróżnia się nieograniczoną wyobraźnią, plastycznym stylem oraz zdolnością przelania na papier szczerych i zabawnych momentów. Jej książki zawsze są pełne życia, po brzegi wypełnione emocjami i powołujące na pierwszy plan wielowymiarowych bohaterów czego najlepszym dowodem jest powyższa seria. Malina i jej nietuzinkowe kobiece towarzystwo porywają nas w swoje objęcia serwując historie z subtelnym motałem oraz dowodem na to, że w prosty sposób można stworzyć ciepłą, magiczną i dającą do myślenia powieść, idealną na jesienne późne popołudnia.

"Cuda wianki. Nowe przygody rodziny Koźlaków" to lektura obowiązkowa nie tylko dla fanów autorki, ale przede wszystkim dla wszystkich czytelników, którzy poszukują książek napisanych z pasją oraz oddaniem. Dopracowanie stoi tutaj na najwyższym poziomie a w tle przemycone zostały ponadczasowe mądrości, które pięknie dopełniły dzieła. Dużo zabawy, śmiechu, ironii i siły kobiet pojawia się na kartach tej powieści a czytelnik z zapartym tchem będzie śledził kolejne przygody tego wyjątkowego kanu żałując, że nie należy do ich rodziny.

„Cuda Wianki” to zbiór pięciu opowiadań, opisujących losy różnych członkiń rodziny Koźlaków – kobiet obdarzonych różnymi rodzajami magii, mieszkających w Zielonym Jarze, niewielkim miasteczku, w którym obok siebie mieszkają ludzie zwykli i ci, obdarzeni mocami. Każda z kobiet z rodziny Koźlaków z nich stanowiła barwną osobowość. Cała ich grupa wprowadzała chaos. Choć najwięcej było tu Maliny i to ona była głównie narratorką, to w różnych opowiadaniach głos przejmowały również inne bohaterki.

Nie byłabym sobą, gdy najbardziej nie podobało mi się pierwsze opowiadanie, oprócz wątków magicznych posiadające również prawie ludzki wątek romantyczny. Malina w towarzystwie Klona po raz kolejny przeprowadziła całkiem sprawne śledztwo, by pomóc oczyścić swoją mamę z zarzutów rzucenia klątwy na swoich przeciwników politycznych. Po Malinie zwykle można się spodziewać wszystkiego, ale kiedy w grę wchodzi dobro jej najbliższych, nic nie jest w stanie stanąć jej na przeszkodzie. Czy jej pomoc przyniesie więcej szkód czy pożytku?

Jeśli jesteście srokami okładkowymi, to zaraz podam Wam kolejny powód, dla którego warto mieć „Cuda Wianki”. Są przepięknie wydane! Z twardą bordową okładką, złoconymi napisami i tradycyjnie ilustracjami Magdaleny Babińskiej tworzą książkę, którą nie tylko świetnie się czyta, ale też przyjemnie ogląda. Naprawdę, do jakości wydania nie można mieć żadnych zarzutów.

„Cuda Wianki” to książka, w której oprócz silnych kobiet i rodziny, na którą zawsze można liczyć, znajdziecie mnóstwo szalonych przygód, utwierdzających w przekonaniu, że Koźlaczki zawsze warto mieć po swojej stronie. Czytało się świetnie, cudownie było znów oderwać się od rzeczywistości i przebywać w nieco alternatywnym świecie.