Córka z Kuby. Utracone córki. Tom 2

Przepiękne, przyciągające wzrok wydania i odnalezione w domu dla samotnych matek pudełka z tajemniczą zawartością łączą kolejne tomy czarownego cyklu „Utracone córki” Sorai Lane. Tym razem podążając za wskazówkami sprzed wielu lat przenosimy się na Kubę w czasach współczesnych i w połowie XX wieku.

Claudia czuje pewien niepokój podejmując próbę odkrycia rodzinnych sekretów i przeszłości swojej babci. Jeśli jednak miała odwagę zmienić swoje dotychczasowe życie, porzucić intratną pracę i związek, w których się dusiła czy nie odnajdzie w sobie siły, by zmierzyć się, być może, z trudną prawdą o swoich przodkach?

W Hawanie z pomocą przychodzi jej młody i przystojny właściciel food trucka, a Claudia znajduje tu wiele więcej niż się spodziewała. Śledząc równolegle obie linie czasowe poznajemy coraz więcej szczegółów związanych nie tylko z rozwijającą się relacją dwojga młodych ludzi współcześnie, ale przede wszystkim z historią miłości, której złośliwy los stanął na drodze.

Esmeralda, córka bogatego kubańskiego kupca z branży cukrowniczej, zakochana z wzajemnością w angielskim kontrahencie jej ojca, wie, że ojciec nie zaakceptuje tego uczucia. To przecież on decyduje, kiedy i za kogo wydać córkę, a uczucia nie mają tu najmniejszego znaczenia. Dziewczyna będzie musiała ponieść konsekwencje wyborów, które dokona, a jej imię zostanie na zawsze zapomniane w dumnej rodzinie Diaz.

Autorka znów porwała mnie opowiadaną historią i lekkością, z jaką ją snuje. Plastyczne opisy kubańskiej egzotyki zarówno obecnie, jak i przed laty intrygowały mnie równie mocno jak relacje pomiędzy obiema parami. Dla trudnych wyborów i ich konsekwencji przeciwwagą jest płynące z treści przesłanie, że warto podejmować ryzyko i walczyć o to, co dla nas w życiu najważniejsze.

Piękna historia, idealna na urlopowy, letni czas, a ja już wyczekuję zapowiadanej na marzec 2024 roku „Córki z Grecji”.

"Córka z Kuby" to druga część z cyklu "Utracone córki". Jeśli kojarzy wam się to z "Siedmioma córkami" od Lucindy Riley, to dobrze wam się kojarzy, bo oba mają podobny klimat i tematykę. Dla jednych to plus, dla jednych minus.

Powieść prowadzona jest w dwóch liniach czasowych (to lubiany przeze mnie zabieg), akcja toczy się współcześnie, a druga w przeszłości. A ta przeszłość skrywa wiele tajemnic, dramatów i wielkich uczuć.

Cała historia zaczyna się w Londynie, gdzie kilka kobiet otrzymuje zagadkowe pudełka związane z ich spadkiem. W drugiej części to pudełko zaprowadzi nas na klimatyczną Kubę, gdzie dawno temu, wielka miłość musiała zmierzyć się z przeciwnościami. A to już gwarancja dobrej lektury. Cała historia to ciepła opowieść o ludziach, o przeznaczeniu, po prostu o życiu. Może to nie będzie odkrywcza lektura, ale jest napisana z rozmachem i w sposób bardzo angażujący.

Czekam na kolejne części, kolejne pudełka pełne skrywanych emocji, kolejne podróże. Dla fanek Lucindy, ale i dla każdego czytelnika. Polecam.

"Córkę z Kuby" czytały trzy pokolenia: ja, mama i babcia. Każda z nas jest nią zachwycona. Uwielbiamy twórczość Sorayi Lane. To już drugie nasze spotkanie z cyklem "Utracone córki". Czekamy na kolejne części.

Spotkałyśmy tutaj dwie główne bohaterki, które nigdy się ze sobą nie spotkały. Pierwszą z nich jest Esmeralda. Poznajemy ją w roku 1950. Mieszka na Kubie. Drugą bohaterką jest Claudia, która żyje w Anglii we współczesnych czasach. Czy coś łączy te obie panie? Tego dowiecie się czytając "Córkę z Kuby".

Jest to bardzo przejmująca historia, która chwyta za serca. Przygotujcie sobie chusteczki, ponieważ nie obędzie się bez łez. Na jakiś czas może wam się zatrzymać serce.

Miejscami nie rozumiałam postępowania niektórych postaci występujących w tej książce. Wszystko mogłoby się potoczyć inaczej.

Rodzina Claudii (a właściwie jej zmarła babcia) otrzymuje list z pewnej kancelarii. Przedstawiciel rodziny został zaproszony na spotkanie. Mama naszej bohaterki wytypowała ją, żeby ich reprezentowała. Czy od razu chciała iść na to spotkanie? Na spotkaniu było kilka dziewczyn w podobnym do niej wieku. Każda z nich otrzymała tajemnicze pudełko. To, co w nim znalazła zaprowadziło ją na Kubę. Czego tam szukała? Odpowiedzi na kilka pytań. Co ją tam spotkało? Czy pokochała Hawanę?

Esmeralda Diaz jest córką barona cukrowego Julio Diaza. Ojciec uwielbiał chwalić się swoimi trzema pięknymi córkami. Każda z nich była wyjątkowa. Co się stanie, gdy jednej z nich zabije mocniej serce do partnera biznesowego ojca? Czy on zaakceptuje związek swojej najstarszej córki z Europejczykiem?

Obie bohaterki staną przed ciężkim wyborem. Co wybiorą? Czy pójdą za głosem serca, czy raczej rozumu?

W cyklu "Utracone córki" podoba mi się droga, którą pokonują bohaterki w celu poznania swoich korzeni. Pewnie wielu z nas marzy o tym, żeby poznać swoje drzewo genealogiczne. Poznając je można się miło zaskoczyć.

Decyzje, które muszą podjąć Claudia i Esmeralda nie są proste.

Jeżeli szukacie idealnej obyczajówki, to śmiało sięgnijcie po "Córkę z Kuby". Znajdziecie tutaj bardzo interesujące wątki. Akcja jest wartka, dlatego nie da się nudzić. Fabuła idealnie wymyślona. Bohaterki są genialne.

Nie mogłam oderwać się od czytania. Ta historia tak bardzo mnie urzekła. Szkoda, że tak szybko się skończyła. Pozostaje mi, mojej mamie i babci czekać na kolejną część "Utraconych córek".

Was zachęcam do przeczytania książki "Córka z Kuby".

Jeżeli lubicie twórczość Lucindy Riley, to twórczość Sorayi Lane przypadnie wam do gustu. Gwarantuję wam, że czas poświęcony na czytanie jej powieści nie będzie czasem straconym.

U mnie wciągnęło trzy pokolenia. Możliwe, że wkrótce wciągnie i czwarte. A jak to jest u was?

Z czystym sercem polecamy "Córkę z Kuby".

Na uwagę zasługuje również piękna okładka. Przyciąga wzrok. Jest po prostu hipnotyzująca. Gratulacje dla jej twórcy.

Gratuluję również autorce Sorayi Lane tak wspaniałego i wyjątkowego dzieła.

Soraya Lane w drugim tomie swojej sagi rodzinnej ponownie zaprasza nas do wyjątkowego świata, w którym przeszłość odgrywa kluczową rolę. Wielka przygoda, niezapomniany klimat oraz emocje towarzyszące nam na każdym kroku przekładają się na opowieść od której nie sposób się oderwać.

W obyczajowym stylu z naciskiem na rodzinne sekrety a także subtelną romantyczną odskocznią zagłębiamy się w nastrojowej historii pełnej ukrytych znaczeń. Seria podobna jest do sagi Siedem sióstr Lucindy Riley i równie imponująco poprowadzona, ale zapewniam jednocześnie, że Lane wykazała się własnym pomysłem na fabułę i obłędnie wykorzystała potencjał. Każda część opowiada o losach innego bohatera, ale by zrozumieć głębię przekazu zdecydowanie należy rozpocząć swoją przygodę od samego początku, bo (jak zakładam) ostateczny finał zamykający się w ósmej części zapewne będzie zwieńczeniem wszystkich przygód.

Współcześnie akcja opisuje losy Claudii, która na życzenie swojej matki zaczyna interesować się przeszłością babki. Dziewczyna pod wpływem impulsu rezerwuje więc bilet do Hawany i tam krok po kroku okrywa tajemnicę przeszłości. Nie spodziewa się jednak, że historia sięgająca roku 1950 pokaże jej prawdziwy smak miłości oraz nauczy jak ważne są podejmowane decyzje. W przeszłości wydarzyło się wiele trudnych do zrozumienia rzeczy, przeczytamy o Esmeraldzie, która wpadając w mezalians musiała wybrać pomiędzy rodziną oraz swoją wielką miłością. Jednak nie tylko porywy serca były najważniejsze, ponieważ tło polityczne, społeczne i prywatne połączyły się w jedną dojrzałą całość.

Fabuła po brzegi wypełniona została emocjami oraz prozą życia. Żaden fragment nie został przekoloryzowany czy niedopracowany, ponieważ autorka przyłożyła wagę zarówno do wielowymiarowej kreacji postaci jak i poruszanych wartości. Nie łatwo było żyć Esmeraldzie w czasach, kiedy rewolucja na Kubie przybrała intensywny obrót. Nie łatwo było jej rozdzielić swoje potrzeby między sercem a rozumem, a czytelnik w tym wszystkim czuł się równie bezsilny jak ona, bo nawet jeśli wspominaliśmy przeszłość to opowiadana historia była żywa i niezwykle silna w przekazie. Trudno było więc być obojętnym na wszystko co się działo, ponieważ zarówno Esmeralda jak i Claudia intrygowały swoimi losami.

"Córka z Kuby" to piękna, bardzo klimatyczna a czasami wręcz kameralna opowieść mocno bazująca na skrajnych emocjach. Czyta się ją jednym tchem, ponieważ przepełnia ją pasja a wykonanie Sorayi Lane po prostu chwyta za serce. To jedna z tych fascynujących opowieści, która przenosi nas w czasie i miejscu, by pokazać wszystko co najlepsze w literaturze obyczajowej. Tragiczna przeszłość, trudne aktualne doświadczenia oraz inspiracja płynąca z opowieści pokazują jak wielki talent drzemie w dłoniach autorki.

Zachwycona pierwszym tomem cyklu o utraconych córkach, sięgnęłam po kolejny i tom. I muszę przyznać, że w kubańskiej odsłonie podoba mi się jeszcze bardziej! Ba! Jestem nim totalnie zauroczona.

Rzecz jasna, fabuła rozpoczyna się podobnie jak w części pierwszej, czyli od głównej bohaterki, która od tajemniczego prawnika otrzymuje dwa niewielkie przedmioty, które pomogą jej rozwikłać zagadkę z przeszłości i zaprowadzą prosto do Kuby i rozpostarte szeroko ramiona miłości.

Dwie ramy czasowe, liczne retrospekcje i powroty do przeszłości powodują, że odrębne historie współpracują ze sobą ściśle i prowadzą przez poszczególne wątki aż do finalnego punktu. Cudowna Havana z lat pięćdziesiątych, współczesny Londyn i Floryda, a do tego odrębne i piękne historie miłosne, które zachwycają świeżością i pierwszym, najsilniejszym poczuciem przynależności do drugiej osoby. Książka pełna jest wspomnień, opowieści o przeszłości i czasach sprzed kilku dekad. Dzięki temu, czytelnik ma szansę nie tylko poznać życie i charakter bohaterów, ale też zderzyć te dwa światy ze sobą, porównać ich zachowania, światopogląd i zagłębić się w ich myśli. To bardzo skomplikowany, ale ładnie i logicznie zrobiony zabieg.

To urzekająca fikcja literacka, osadzona w pewnych ramach czasowych, które rządzą się swoimi prawami i są zupełnie inne od tych, znanych nam w czasach współczesnych. Mimo wszystko, podczas lektury szeroki wachlarz emocji przetacza się przez organizm osoby czytającej i jednocześnie potrafi zadbać o szybsze bicie serca, jak i przyprawić o potężne wzruszenie.

Nie jest to lekki romans do kawki, a cudowna, wielopoziomowa i złożona powieść obyczajowa, w którą autorka wplotła ważny element historyczny. Książka nie jest przekombinowana, fabuła skupia się na kontaktach międzyludzkich, społeczeństwie, uczuciach towarzyszących ludziom na co dzień.

Muszę też wspomnieć o tym, że książka w żadnym razie nie jest melodramatyczna, a czytelnik nie zostaje unurzany w oparach smutku i rozpaczy. To jest dramat, z którego można wysnuć mnóstwo wniosków, ale jakie one będą zależy od indywidualnych preferencji odbiorcy.