Columbine. Strzały w amerykańskim liceum

Literatura faktu staje się coraz bardziej znaczącym elementem mojego czytelniczego życia, przez co rosną też moje wymagania wobec niej. Wyrobiłam sobie też pewien rodzaj odporności, staram się zagłębiać w sprawy kryminalne w sposób analityczny a nie emocjonalny, są jednak takie zbrodnie, przy których trudno wyłączyć emocje. Każda gwałtowana śmierć jest bezsensowana, jednak szczególnie bolą mnie te, których realnie dało się uniknąć, bo sygnały, że stanie się coś złego były trudne do przegapienia.

"Columbine" to reportaż niezwykle szczegółowy, efekt dziesięcioletniej pracy autora uzupełniony jeszcze epilogiem w 2016 roku. Choć Dave Cullen starał się usuwać swoją postać, nawet gdy opisywał wydarzenia, których był bezpośrednim uczestnikiem, by nadać książce więcej obiektywizmu, to jednak mimo narracji trzecioosobowej z tych kilkuset stron można wyczytać o wiele więcej niż suche fakty. I właśnie dlatego ta książka jest tak poruszająca.

To nie tylko obraz tragedii, która wydarzyła się w amerykańskim liceum, to także dość druzgocąca ocena działań dziennikarskich. Autor nie broni środowiska, z którego się wywodzi, rzetelnie przedstawia jak media uczestniczyły w utrwalaniu pewnych mitów i kreowaniu niejako alternatywnej rzeczywistości. W walce o najszybsze przekazanie opinii publicznej jakichkolwiek informacji nie było czasu na ich weryfikowanie, a nawet jeśli potem w pokrętny sposób próbowano je prostować, pierwotna wersja żyła już własnym życiem i była trwale zapisana w pamięci osób śledzących tę sprawę pobieżnie.

Do tej masakry nie musiało dojść. To jednoznaczny wniosek płynący z tej lektury. Zawiódł system, zawiodła policja, być może też w jakimś stopniu rodzina, przyjaciele i szkoła. Jednak sprawców było dwóch i nie dało się ich oskarżyć, ponieważ odebrali życie także sobie. To zawsze powoduje szukanie winny w ocalonych, szczególnie w Stanach Zjednoczonych, gdzie toczą się przecież procesy o ogromne odszkodowania.

Eric i Dylan zostawili po sobie zapiski i nagrania, dzięki którym można odtworzyć nie tylko ich przygotowania do strzelaniny, ale też poznać ich osobowości. Trochę jednak drażniło mnie przedstawianie ich jako tego złego i tego pogubionego. Nawet jeśli jeden wywierał na drugiego wpływ, to ostatecznie obaj sięgnęli po broń i obaj zabijali, co świadczy o tym, że nie można jednego z nich winić bardziej.

Dużo miejsca poświęcono ofiarom, a to zasługuje na podkreślenie, bo nie jest to powszechna praktyka. Docenić należy także to, że autor zachował obiektywizm w stosunku do nich, nie czyniąc ich świętymi, jak to się często dzieje. Szczególnie poruszające są chyba historie ciężko rannych, którzy musieli walczyć nie tylko z ograniczeniami ciała, ale też z olbrzymią traumą i piętnem, jakie wywarł na nich ten jeden kwietniowy dzień.

Na okładce "Columbine" możemy znaleźć hasło "arcydzieło true crime" i w pełni zgadzam się z tym stwierdzeniem. Dave Cullen włożył w ten reportaż masę pracy, pokazał też, że można napisać książkę o tragedii pełną empatii i szacunku, bez rzucania oskarżeń nie mających pokrycia. Lektura obowiązkowa nie tylko dla fanów literatury faktu, ale także dla rodziców, pedagogów... tak naprawdę dla każdego.

Moje 9/10.

„Columbine. Masakra w amerykańskim liceum” to wstrząsający reportaż o strzelaninie w jednym z amerykański liceum. Autor, Dave Cullen dokumentował go przez dziesięć lat. Przez te wszystkie lata próbował znaleźć odpowiedź dlaczego do tego doszło? Czy ją znalazł?

Eric Harris i Dylan Klebold to wydawałby się zwykli uczniowie jednego z liceum w Denver. Mieli swoje zainteresowania, podrywali dziewczyny, umawiali się na randki. Próbowali również swoich sił w szukaniu pracy. Kończą szkołę i mają iść na studia. Jednak pewnego dnia, zaczęli planować zamach bombowy w swojej szkole. Planowali to od drugiej klasy. Gromadzili bomby, broń i amunicje. Gdy bomby nie wystrzeliły, zastrzelili dwanaścioro uczniów i jednego nauczyciela. Zranili 24 osoby. Zrobili to 20 kwietnia 1999 roku i wydarzenie to przeszło do historii. Niestety, ale w kolejnych latach inni uczniowie wzorowali się na tym zamachu i próbowali podobnych.

Autor przed napisaniem tego reportażu przeprowadził rozmowy ze świadkami i rodzinami ofiar. Jego analiza jest bardzo dokładna i rzetelna.

Dzięki temu szczegółowemu opisowi Dave Cullen, dostarcza czytelnikowi wielu emocji. Ciężko sobie wyobrazić, że jesteśmy uczniami szkoły, w której może dojść do podobnych zdarzeń. Albo będąc uczniem w szkole, w której każdego dnia myśli się, że może ktoś wpaść na podobny pomysł. Że zamachowiec siedzi właśnie koło mnie, uśmiecha się, a w głowie ma gotowy plan jak mnie zabić.

Reportaż dostarcza wielu emocji i jest napisany językiem prostym. Innym niż zazwyczaj posługują się autorzy tego gatunku. Nie jest to krótki reportaż, ponieważ ma ponad 600 stron, ale jest na pewno bardzo dokładnym opisem tego co działo się przed i po zamachu.

Jeśli nie czytacie tego tupu książek, to myślę, że warto zrobić wyjątek i sięgnąć po „Columbine. Masakra w amerykańskim liceum”.

Columbine to powieść true crime o najgłośniejszej szkolnej strzelaninie w jednym z amerykańskich liceów.

Eric Harris i Dylan Klebold nie wyróżniali się na tle swoich rówieśników i wyglądali jak zwykli licealiści. Interesowali się dziewczynami, dorabiali sobie w pierwszej pracy, planowali przyszłość. W ich głowach jednak już od drugiej klasy rodził się makabryczny plan dokonania zamachu na swoich rówieśnikach. Przygotowywali się do niego skrupulatnie, konstruując bomby, kompletując broń i amunicję. Masakry dokonali pod koniec czwartej klasy, jednak nie udało im się w pełni zrealizować planu. Bomby nie wybuchły, więc dokonali krwawej strzelaniny, zabijając 12 uczniów i nauczyciela oraz raniąc 24 osoby. Wydarzenia, które rozegrały się w liceum Columbine, stały się niestety wzorcem, który był inspiracją dla naśladowców, którzy w następnych latach podejmowali próby podobnych zamachów.

Autor poświecił wiele lat, aby znaleźć odpowiedź na pytanie "dlaczego"? Dlaczego doszło do strzelaniny? Co skłoniło tych młodych ludzi do tak drastycznych kroków?

Przed sięgnięciem po książkę zetknęłam się z zarzutami o naginanie rzeczywistości przez autora i przypisywanie subiektywnych opinii i wniosków jako jedynej prawdy.

Analizując jednak wnikliwie całą treść książki, włącznie z przypisami, które odnoszą się do źródeł wysuwanych wniosków i teorii, nie uważam, aby autor usilnie próbował wysuwać niczym niepoparte konkluzje. Jego wieloletnia analiza dokumentów, rozmowy ze świadkami, rodzinami ofiar, specjalistami są bardzo wnikliwe, rzetelne i szczegółowe. Dave Cullen mocno zaangażował się emocjonalnie w opisanie wydarzeń, w których niejako uczestniczył.

Odnoszę wrażenie, że książka ta jest pewnego rodzaju rozliczeniem się za błędy środowiska dziennikarskiego, popełnione w dniu masakry i w krótkim okresie po niej; sprostowaniem zbyt powierzchownego wysunięcia szybkich i najprostszych wniosków, które odbiegały od prawdy.

Trudno było nie angażować się emocjonalnie podczas czytania, zwłaszcza przy fragmentach opisujących przebieg zamachu, dlatego lektura książki zajęła mi dość długo - musiałam robić przerwy.

Najbardziej interesujące wydały mi się jednak rozdziały omawiające tematykę psychopatii i motywów, jakimi kierowali się Eric i Dylan. To była obszerna, ale wartościowa i warta przeczytania książka.

Choć nie czytam z reguły reportaży tak "Columbine" Dave'a Cullen'a niezwykle mnie zainteresowało i zafascynowało. "Columbine" to książka dotyczące najgłośniejszej szkolnej strzelaninie, która miała miejsce 20 kwietnia 1999 roku. Ja miałam wtedy cztery lata więc wydarzeń nie pamiętam, ale później będąc nastolatką natknęłam się na informacje na ten temat, ale nie były one tak dobrze opracowane jak ta książka. Dave Cullen przygotowywał tą książkę aż dziesięć lat, jednocześnie będąc pierwszym dziennikarzem, który był na miejscu zdarzenia.

Dla mnie samo wydarzenie to coś niewyobrażalnego. Jak dwoje licealistów Eric Harris i Dylan Klebold mogli dopuścić się takiej zbrodni. Przygotowywali atak bombowy na swoich rówieśników, który okazał się nie udany więc zastrzelili dwunastu uczniów i nauczyciela, a ranili jeszcze dodatkowe dwadzieścia cztery osoby. Dla mnie jest niepojęte, jak nikt tego nie zauważył i nie udaremnił ataku.

Czytając tą książkę często wyobrażałam sobie, co by było gdyby taka sytuacja miała miejsce w mojej szkole. Aż skóra cierpnie.

Nie jest to przyjemna lektura, gdyż dotyczy makabrycznych wydarzeń, ale jest ciekawa, wciągająca i warto ją przeczytać. Widać, że autor jest przygotowany i włożył w nią bardzo dużo pracy.

Rewelacyjna literatura faktu – wnikliwy, świetnie napisany reportaż true crime, który czyta się jednym tchem i który zostawia w czytelniku ślad. Dave Cullen nie tylko zrekonstruował przebieg wydarzeń, ale stworzył skrupulatny i dogłębny obraz tragedii Columbine z uwzględnieniem przed i po. Można powiedzieć, że autor, dzięki wieloletniej pracy, poskładał wiele różnych elementów w spójną całość – przedstawił odcienie tragedii w ujęciu indywidualnym i zbiorowym. "Columbine" to poruszające studium traumy – straty, żałoby, lęku, nadziei, leczenia ran fizycznych i psychicznych oraz próby odnalezienia się w nowej, trudnej sytuacji. To opowieść o niepokojących symptomach, które zlekceważono lub których nie zauważono oraz o działalności służb i mediów – zaniedbaniach i błędach, które, wspólnie ze strachem, zamieszaniem, niemożnością zrozumienia przyczyn oraz pogonią za sensacją, doprowadziły [Adres usunięty]. do powstania szkodliwych i niebezpiecznych mitów i przekłamań.

Poruszyły mnie indywidualne historie świadków i uczestników wydarzeń – książka Cullena wzbudza wiele emocji, często tych najtrudniejszych i najbardziej bolesnych. Ważny reportaż. Polecam. Warto przeczytać.

20 kwietnia 1999 roku. Dzień, w którym dwoje nastolatków - Eric Harris i Dylan Klebold – dokonali zamachu bombowego na swoje liceum. A przynajmniej próbowali. Bomby nie wybuchły, więc zastrzelili 12 uczniów, 1 nauczyciela i ranili 24 osoby. W biały dzień. W zwykły szkolny dzień.

‘Coś niedobrego dzieje się z krajem, kiedy dziecko może tak łatwo wziąć do ręki broń i strzelić w twarz innego dziecka.’

Autor książki, Dave Cullen, odwalił kawał dobrej roboty. Ponad 10 lat badania materiałów dowodowych zaowocowało 635 stronami o masakrze w Columbine. Wszystko co tylko chcielibyście wiedzieć o tej strzelaninie zawarte jest tutaj. Przeszłość sprawców, ich relacje z rówieśnikami oraz rodzicami, analiza ich psychiki, przebieg masakry, relacje świadków. Dosłownie wszystko. Jestem pod wrażeniem ogromu pracy jaki autor włożył w napisanie tego reportażu. Ilość stron może z początku odstraszać, ale treść tak bardzo wciąga, że osobiście nie wiedziałam kiedy skończyłam to czytać.

‘Pamiętam, jak siedziałem w sali biologicznej i próbowałem oszacować, ile plastiku potrzeba, żeby zamienić szkołę – źródło mojego niepokoju i lęków – w kupę gruzu. Patrzyłem wilkiem na tych, którzy ze mnie żartowali, i fantazjowałem, że proszą mnie o litość, może z lufą w ustach. Czy byłem chory? Nie wydaje mi się. Jestem pewien, że tysiące uczniów miało podobne fantazje. Po prostu nigdy nic nie zrobiliśmy.’

Ilu ludzi może podpisać się pod tym fragmentem? Ilu ludzi miało/ma podobne przemyślenia?

PO PROSTU NIGDY NIC NIE ZROBILIŚMY. To zdanie najbardziej mnie uderza. My nic. Eric i Dylan zrobili. Miesiącami planowali zamach na swoich rówieśników i nauczycieli. Wyglądali na zwykłych nastolatków, nikt nic nie podejrzewał. Dlaczego się na to zdecydowali? Dlaczego mają swoich naśladowców?

Samo myślenie o tym przeraża. Ta książka przeraża. Jednocześnie prowokuje tysiące pytań. Podoba mi się sposób w jaki autor próbuje na nie odpowiedzieć i to, jak o tym pisze. Dogłębna analiza. Zazwyczaj po przeczytaniu tego typu książek, mam ochotę zbadać temat bardziej. Tutaj już nie muszę. Autor wyłożył wszystko. Polecam tę pozycję wszystkim, na prawdę warto przeczytać.

Gdyby nie ta książka, to w życiu nie wiedziałbym, że miała miejsce taka tragedia. Aj, naprawdę przykra historia, która okazuje poniekąd pewną prawdę o dostępności do broni. Dobrze, że u nas w Polsce te przepisy są jednak zdecydowanie bardziej surowe. To co mogę jeszcze powiedzieć o tej książce, to widać, że ma się do czynienia z porządnie spisanym reportażem, który pokazuje sytuację taką jaka była w tamtej chwili. Autor przyłożył się do spisania porządnego dzieła, pozwalając czytelnikom samodzielnie ocenić to, co wtedy miało miejsce.