Co by było, gdyby

Czasami wystarczy niewielka ilość stron, by przekazać wszystkie niezbędne emocje. Czasami kameralna historia wydaje się głośniejsza niż wszystkie inne. Przygotujcie się zatem na prozę Jany Innej, jak na intensywną podróż ku zrozumieniu siebie.

To niełatwa opowieść o trudach życia. O ludzkich słabościach, niesprecyzowanych celach, marzeniach, które wydają się nieosiągalne. Książka do przeczytania w jeden wieczór przez wzgląd na swoją objętość, ale wartości jakie się w niej zamykają pozostają w naszej głowie na długo po zamknięciu ostatniej strony. Autorka poruszyła ważne kwestie w niezwykle osobisty sposób, sprawiła, że fabuła jej powieści trafia do nas bardzo personalnie i nawet jeśli na co dzień nie mierzymy się z podobnymi problemami - w pełni potrafimy utożsamić się z losami głównej bohaterki.

Zosia marzy o tym, by zacząć lepsze życie. Kocha swoją liczną rodzinę, ale wie, że wykształcenie pomoże jej w przyszłości. Nie chce żyć tak jak jej najbliżsi, pogrążeni w alkoholowym nałogu. Pewnego dnia poznaje Mateusza z którym wydaje się mieć wiele wspólnego. I chociaż obydwoje szybko zaczynają czuć do siebie coś więcej, demony przeszłości nie pozwalają w pełni rozwinąć się miłości.

Ciężko było podążać tą wyboistą drogą, ponieważ autorka nie oszczędzała Zosi. Na niewiele ponad dwustu stronach rozegrała się pełna emocji opowieść o bólu i stracie, o rodzinie, która nie myśli o swoich bliskich, pogrążając się we własnej depresji oraz uzależnieniu. Dziewczyna będąca w samym środku tego chaosu okazała się wyjątkową osobą, która relacjonowała zdarzenia w logiczny sposób, nie poddawała się niepotrzebnym emocjom, nie wpadała w rozpacz - kochała swoją rodzinę, ale jednocześnie wiedziała, że jeśli jej nie opuści, sama popadnie w stagnację. Obecność Mateusza była wsparciem, ale ich wątek nie był typowo romantyczny i chyba to podobało mi się najbardziej. Owszem, obydwoje czuli do siebie coś więcej, ale fabuła przede wszystkim toczyła wojnę z alkoholizmem, pokazywała opłakane skutki uzależnienia i chociaż definiowała całość jako chorobę to w bardzo trafny sposób udowadniała wielkie pole rażenia.

"Co by było, gdyby..." wzrusza, intryguje i daje do myślenia. Książka jest krótka i niewiele można o niej napisać, poza faktem, że w bardzo emocjonalny sposób odnosi się do podjętego tematu. Autorka nie bała się ujawnić wszystkie tajniki uzależnienia, pokazała jak trudno jest sobie z nim radzić i jak bolesne kroki czasami potrzeba podjąć, by przed tym uciec. Cieszę się, że miałam okazję trafić na powyższą lekturę i mam nadzieję, że Wy również dacie jej szansę.

Książka z Klubu Recenzenta serwisu @[Adres usunięty], dziękuję @wydawnictwo_novaeres za egzemplarz książki do recenzji, #współpracareklamowa 😊.

Książka ta opowiada historię, w której to dojrzała już kobieta, zastanawia się nad faktem czy była kochanym i chciałbym dzieckiem przez swoich rodziców, w czasie kiedy sama jest już rozwiedziona. Zosia zaczyna wspominać swoje lata dzieciństwa. Jako, że należała do wielodzietnej rodziny, która zajmowała się uprawą roli, to miała swój udział i swoje obowiązki w domowych pracach. Wraz ze swoim młodszym i starszym rodzeństwem pomagała rodzicom przy żniwach czy obrządku zwierząt. Ale kobieta wspomina także lata swojej nauki, ponieważ jako jedyna poszła na studia i uczyła się dalej, podczas gdy jej młodsze, a nawet starsze rodzeństwo zostało na gospodarstwie i dalej zajmowało się tylko pomocą rodzicom. Zosia od zawsze była rezolutna i sama znalazła sobie szkołę, w której był zapewniony darmowy internat i wyżywienie, więc jej rodzice nie musieli się martwić o to, że nie stać ich będzie na naukę córki.

I choć wydawać by się mogło, że wszystko brzmi dobrze, to jednak nie zawsze było tak kolorowo. Niestety w rodzinie Zofii rozwinął się głęboko zakorzeniony alkoholizm, który wręcz przechodził z jednego na drugiego członka rodziny. Jej ojciec potrafił znaleźć najmniejszą rzecz do świętowania, a tym samym do opijania czegoś. I o ile jej ojciec zawsze pijał w towarzystwie, o tyle jej matka wpadła w sidła alkoholu tak bardzo, że często upijała się w samotności.

Kobieta wspomina także swoje pierwsze spotkania i zakochania z chłopakami. I choć było ich wielu, to tak naprawdę jeden szczególnie zawrócił jej w głowie. Tylko miał jedną wadę. Potrafił upić się do nieprzytomności jak jej ojciec. Różnica między nimi była jedynie taka, że ojciec na drugi dzień potrafił po takim piciu wstać skoro świt i pójść oporządzić gospodarstwo, natomiast jej wybranek serca musiał długo odsypiać pijaństwo z dnia poprzedniego. Dziewczyna wielokrotnie obiecywała sobie, że nie zakocha się w pijaku. Niestety.. serce nie słucha i wielokrotnie wybaczała mu takie wyskoki, a ten po każdym razie ją przepraszał i obiecywał bardziej się pilnować. I choć mieli wiele takich wzlotów i upadków na swojej drodze, to mimo tego kobieta postanowiła za niego wyjść. Czy po ślubie coś się zmieniło w ich relacji? No cóż.. aby się tego dowiedzieć proponuję ci sięgnąć po tę książkę i samemu się o tym przekonać.

Początkowo czytało mi się dość opornie. Fakt, iż książka nie posiada rozdziałów, tylko jest napisana jednym długim ciągiem, bez żadnych przerywników, odstępów był dla mnie męczący. Odkładałam ją, robiłam sobie przerwy. I nie ze względu na treść, bo wbrew pozorom, ją czytało się lekko i szybko. To chyba bardziej męczyło mnie właśnie to, że nie było takiego wyznacznika, jak dla mnie, w postaci rozdziałów. Temat opisany w książce nie należy do lekkich, bo jak można by było tak powiedzieć o problemie alkoholizmu w rodzinie. Jednocześnie mam wrażenie, że częściej jednak jest tematem tabu. Teraz określamy alkoholizm mianem choroby, przy której nie raz, dużo bardziej cierpią bliscy, niż sam pijący. Jednak jak było kiedyś? Kiedyś był to temat powszedni dla każdego. To nie było nic dziwnego. To, że ktoś wylewa za kołnierz, zdecydowanie za dużo i za często, nie było traktowane jako problem, dopóty, dopóki był w stanie wykonać swoją pracę. Jak w tym przypadku oporządek gospodarstwa, czy zajęcie się odpowiednio dziećmi, by te nie chodziły głodne, tudzież brudne.

Ogólnie nie mogę powiedzieć, że polecam tę książkę, bo była ciężka. Ciężko mi było napisać o niej. Długo siedziałam i myślałam jak to ubrać w słowa. Na pewno ta książka poruszy w was nie jedną strunę. Zastanowicie się być może nad osobami w swoim otoczeniu. Być może zastanowicie się co by było, gdyby jednak ktoś jej pomógł. Co by było, gdyby jednak nie piła.. Czytając tę książkę pojawia się wiele pytań w głowie, jednak czy znajdziecie na nie odpowiedzi? Tego nie wiem, a wy przekonacie się kiedy sami postanowicie przeczytać tę książkę. Być może zostawi was z mętlikiem w głowie. A może jednak przyjdą wam na myśl odpowiedzi na pytanie "co by było, gdyby..."

"Co by było, gdyby Zosia nie była w swoich marzeniach tak powściągliwa? Do końca życia będzie się zastanawiała, jak mogłoby wyglądać ich wspólne życie na trzeźwo..."

Właśnie, co by było gdyby... Każdy chciałby to wiedzieć, a w szczególności to, jak potoczy się jego życie. Zosia pochodzi z wielodzietnej rodziny. Robi wszystko, by wyrwać się z domu, otrzymać stosowne wykształcenie oraz znaleźć swój cel w życiu. Na domiar złego widzi, jak jej bliscy pogrążają się w nałogu alkoholowym. Dziewczyna przyrzeka sobie, że nigdy nie pójdzie w ich ślady. Czy dotrzyma słowa?

#cobybyłogdyby to nie tylko życie Zosi, to poruszająca i przemyślana opowieść o trudnościach związanych z alkoholizmem. Ta opowieść pokazuje, że alkoholizm to choroba, jak każda inna. Może dotknąć każdego z nas, nie zważając na wiek i status społeczny. Zosia w tej historii prowadzi nas przez swoje życie, pokazuje, że ze wszystkim można sobie poradzić, tylko trzeba uwierzyć i iść do przodu z podniesioną głową, nie można się poddawać. Najgorsze jest to, że jak trafi się na swoją drugą połówkę, którą kocha się bezgranicznie, której wybaczy się wszystko, zdradę, picie, kłamstwa. Czy takie życie ma sens?

Książka napisana jest w bardzo osobisty sposób, przez co można wczuć się w emocje i doświadczenia głównej bohaterki. Autentyczność opowieści sprawia, że trudno jest oderwać się od lektury, a z każdą stroną zaczyna się coraz bardziej współczuć i rozumieć bohaterkę, która ma sporo wzlotów i upadków. To nie tylko historia walki z nałogiem, ale także odkrycie własnej siły i determinacji. Gorąco polecam tę książkę wszystkim, którzy chcą poznać Zosię i jej rodzinne zmagania. Z czym? O tym sami musicie się przekonać. Książka w sam raz na jedno dłuższe popołudnie.