Dom pod szczęśliwą gwiazdą

#reklama

#współpracareklamowa

#aryiaczyta

😻 #bookevening 😻

Witam Was po przerwie.

Znów życie dało mi w kość i próbuje wygrzebać się z tego bagna. Ten rok dla mnie jest wyjątkowo ciężki i dzieje się w nim tyle, że spokojnie napisaliby się książkę - oczywiście dramat.

Dziś przychodzę do Was z książką od @wydawnictworeplika (dziękuję pięknie za egzemplarz)

Jesteście w stanie reagować na krzywdę drugiego człowieka ?

"Dom pod szczęśliwą gwiazdą" to powieść o przyjaźni dwójki dzieci.

Edziu, jest przyjacielem Lenki. Dziewczynka ma cudowną rodzinę, kochających rodziców, a chłopiec niestety nie ma takiego szczęścia i na co dzień widzi matkę, która jest alkoholiczką oraz ogrom wujków.

Pewnego razu konkubent tak mocno pobił jego mamę, że ta umiera.

Edziowi grozi dom dziecka. Na szczęście rodzina Lenki nie zostaje obojętna.

Książka porusza bardzo ważny temat, jakim jest alkoholizm, krzywda dziecka i patologia. Myślę, że również może otworzyć niektórym oczy, że dzieci z takich rodzin są wśród nas i one potrzebują pomocy. Nie możemy zamykać oczu i udawać, że nic nie widzimy.

Książka, mimo iż o trudnej tematyce, jest lekka. Pióro autorki jest na tyle przyjemne, że gdy się usiądzie do książki, nie odejdzie się od niej, póki nie przeczytamy ostatniej strony. A wtedy czuję się spływające łzy po policzkach.

Lektura jest bardzo wzruszająca. Popłakałam się jak dziecko, jednak z czystym sumieniem, polecam!

Na pewno przeczytam inne książki pani Ewy.

Dodam, że babcia również czytała. Też się wzruszyła i piórem autorki jest zachwycona. 💕

„Nie zbawimy całego świata. Są ludzie żyjący normalnie tak jak my i ludzie żyjący zupełnie w innym środowisku”.

„Dom pod szczęśliwa gwiazdą” Ewy Formella, to historia, która bardzo mnie wzruszyła.

Poznajemy tutaj dwa odrębne światy. Rodzinę w której niczego nie brakuje. Jest ciepło domowego ogniska, wsparcie, szacunek i miłość. I drugą rodzinę, gdzie matka samotnie wychowuje chłopca, ale ważniejsze dla niej są libacje alkoholowe, nowi partnerzy, niż los własnego dziecka.

Ośmioletni Edzio, nie ma łatwego życia. Jest chłopcem, który powinien chodzić do szkoły, uczuć się, a po lekcjach spędzać czas z mamą oraz kolegami, bawiąc się beztrosko. Tym czasem, życie Edzia to walka o przetrwanie. Nie ma kolegów, bo dzielnica w której mieszka jest uważana za taką, że nikt się tam nie zapuszcza. Chłopiec chodzi wciąż w brudnych ubraniach, często poplamionych krwią. Głodny i bardzo smutny. Bo w domu zamiast ciepłego obiadu, czeka na niego podchmielona matka i wciąż nowi wujkowie, którzy czasami nawet pod wpływem alkoholu znęcają się nad chłopcem i wyrzucają go z jego własnego domu.

Chłopiec bardzo tęskni za babcią, która się nim opiekowała. Niestety, gdy zmarła, musiał wrócić znów do świata, które było tak przerażające.

Czasami jednak los bywa przewrotny. Gdy Edzio trafił do nowej klasy, zaprzyjaźnia się z Lenką. Dziewczynka, bardzo polubiła chłopca.

Gdy pewnego dnia była w parku na spacerze z mamą, spotkały chłopca, który właśnie został wyrzucony po raz któryś z domu. Ewelina nie dała się zwieść historii, że chłopiec przewrócił się na rowerze i nie wie, co się z tym rowerem stało. Powoli wyciąga informacje, by nie zniechęcić chłopca. A kiedy odwozi Edzia do jego domu i widzi jego matkę, wszystko dla niej staje się jasne. Ponadto przypadkowa rozmowa córki z Edziem, której była świadkiem, utwierdza ją już w stu procentach, że nie może tak tego zostawić. Postanawia coś z tym zrobić. Cieszy się, że jej córka polubiła chłopca i się z nim zaprzyjaźniła. Edzio coraz częściej jest zapraszany do domu dziewczynki na obiady i skradł serca wszystkich domowników, nawet babci Leny - Haliny, która bardzo polubiła chłopca.

Helena, pewnego dnia spotyka na plaży mężczyznę. Kogoś jej przypomina. Z początku nie może sobie przypomnieć kim jest. Jednak, gdy Jan się przedstawia, wszystkie wspomnienia wracają do niej jak bumerang.

Nie będę Wam zdradzać, co łączy Jana z Heleną i co wspólnego Jan będzie miał z historią chłopca. Bo to wszystko w pewien sposób, będzie ze sobą powiązane.

Mogę Was jedynie bardzo zachęcić do przeczytania tej książki. Bo chwyci za wasze serca. Jest przepełniona emocjami, pełna wzruszeń i nieprzewidzianych zwrotów akcji. Pokazuje też, że są na świeci ludzie, którzy kochają bezinteresownie. Jak Ewelina z Piotrem, którzy chcieli być odpowiedzialni i dać szczęście, temu małemu chłopcu, który tak wiele przeszedł, a ma dopiero osiem lat. Postanowili dać mu dom, obdarzyć miłością i zaadoptować, by stał się częścią ich rodziny również formalnie. Niestety nie wszystko jest takie proste, jak ma się matkę alkoholiczkę, która nie myśli trzeźwo.

Ujęła mnie ta historia i to bardzo. Choć były momenty, że łzy mi ciurkiem płynęły, to i nie zabrakło tych miłych, dających wiarę i nadzieję łez szczęścia, że to historia musi się dobrze skończyć. Czy tak też będzie?

Polecam Wam tę książkę bardzo gorąco.

“Dom pod szczęśliwą gwiazdą” Ewy Formelli to historia, która mogła się wydarzyć na prawdę. Opisane losy Edzia wstrząsnęły mną. I zdaję sobie sprawę, że takich dzieci jak Edzio jest dużo i nie zawsze mogą liczyć na pomocną dłoń. Edziowi pomogli rodzice Lenki, za co był im wdzięczny. To właśnie u nich czuł się bezpieczny i akceptowany.

Autorka poruszyła w powieści bardzo ważne tematy społeczne takie jak uzależnienie od alkoholu, rozbita rodzina, niewydolność wychowawcza rodziców, ale też sposób postrzegania seniorów i próby ułożenia sobie przez nich życia. I chociaż w książce przewija się wiele trudnych i bolesnych wątków, to sposób ich przedstawienia i lekkość pióra autorki sprawia, że książkę czyta się lekko i przyjemnie. W trakcie lektury są fragmenty, które wzruszą czytelnika, ale też takie, które wywołają złość i bezsilność wobec krzywdy dziecka. Jest to historia, która daje nadzieję na lepsze jutro, mimo licznych trudnych i bolesnych wydarzeń.

"To nie nazwisko czyni z nas rodzinę - to miłość."

Ola Ekielska jest samotną matką i opiekuje się swoim synem Edziem. Niestety kobieta jest uzależniona od alkoholu i narkotyków. Zmienia przy tym co chwilę partnerów nie potrafiąc stworzyć synowi bezpiecznego domu. Dlatego przez wiele lat Edziem zajmowała się babcia, która niestety zmarła. Ośmioletni Edzio w nowej szkole zaprzyjaźnia się z Lenką, której dom jest pełen miłości, życzliwości i ciepła, którego tak brakuje chłopcu. Jej rodzicom zdecydowanie los chłopca nie jest obojętny. Niestety los nie jest łaskawy dla Edzia, a to co się wydarzy zmieni nie tylko jego życie.

„Dom pod szczęśliwą gwiazdą” to niezwykle mądra i pełna skrajnych emocji historia która wzrusza i porywa od pierwszych stron. Autorka nie boi się poruszać trudnych tematów takich jak uzależnienie, bieda czy przemoc. Wskazuje przy tym że nie należy być obojętnym na krzywdę innych zwłaszcza że taka obojętność może doprowadzić do tragedii. Mimo, że to fikcja literacka, mamy świadomość że tak może wyglądać życie dzieci w niektórych rodzinach.

Autorka porusza tu również wątek nieszczęśliwej miłości, wybaczania, które nie jest łatwe i pojednania. Co istotne bohaterowie są niezwykle prawdziwi przez co bez problemu można wczuć się w całą historię. Mimo, iż powieść jest niezwykle smutna nie brakuje tu również nadziei i szansy na zmianę losu. Całość pokazuje, iż na swojej drodze spotykamy różnych ludzi, którzy swoją bezinteresownością potrafią odmienić czyjeś życie.

Po raz pierwszy z twórczością pani Ewy spotkałam się przy wznowieniu książki "Carpe Diem", i już wtedy byłam zauroczona piórem autorki. Nie spodziewałam się jednak, że "Dom pod szczęśliwą gwiazdą" tak mocno mnie poruszy i emocjonalnie przeczołga. Dawno już tak nie płakałam przy lekturze. Niech Was, tak jak mnie, nie zwiedzie piękna okładka, to nie jest słodka bajeczka, to opowieść o prawdziwym życiu, do bólu autentyczna, szczera, pokazująca jak łatwo jest urządzić drugiemu człowiekowi piekło na ziemi.

Nie będę ponownie opisywać fabuły, bo sam wydawca już wiele zdradza i nie chciałabym przez przypadek czegoś Wam zdradzić. Zaznaczę, tylko żebyście do lektury usiedli z zapasem chusteczek, bo poznając historię małego Edzia, nie będziecie w stanie zachować suchych oczów.

"Dom pod szczęśliwą gwiazdą" to historia, która wywołuje ogromne, a zarazem skrajne emocje, od radości i wzruszenia przez współczucie po ogromną złość na los i niesprawiedliwość tego świata. Szczególnie jeśli spojrzy się na tę sprawiedliwość przez pryzmat małego zaniedbanego chłopca, którego jedynym przewinieniem było to, że przyszedł na świat w nieodpowiedniej rodzinie. Pojawia się tysiące pytań o instytucje, które powinny zapewnić dziecku bezpieczeństwo... a potem tylko słychać o kolejnych dramatach.

Pani Ewa nie boi się pisać o trudnych sprawach takich jak choroba, przemoc wobec słabszego, alkoholizm czy bieda, nie osładza tych spraw, nie sprawia, że wydają się one błahe i marginalne.

Jest to równocześnie opowieść o nadziei i o tym, że nic w naszym życiu nic nie dzieje się bez przyczyny, o dobru które w sobie nosimy. Autorka pięknie pisze o wspomnieniach i skrywanej tęsknocie za utraconą miłością, o wybaczeniu i pojednaniu.

Książkę przeczytałam dosłownie w jeden dzień, losy bohaterów są niezwykle wciągające i zaskakujące, choć sama akcja powieści płynie dość wolno.

Bohaterowie są bardzo autentyczni, Każdy z nich wnosi wiele do tej historii, nikt tu nie jest zbędny.

Barwny język nadaje całości lekkości i wyrazistości. Wszystkie wątki łączą się piękną i poruszającą całość.

Autorce gratuluję z całego serca stworzenia przepięknej, głębokiej i zmuszającej do refleksji powieści. Z całego serca życzę, by ta historia trafiła do jak najszerszego grona czytelników, a ja z wielką niecierpliwością czekam na kolejne historie.

Czy polecam?

Zdecydowanie tak. To jedna z najbardziej poruszających historii, jakie ostatnio poznałam. Jeśli i Wy szukacie poruszającej i emocjonującej lektury, to "Dom pod szczęśliwą gwiazdą" będzie idealnym wyborem.