Cmentarz w Wenecji

Chciałabym przedstawić powieść Matteo Strukula o tytule „Cmentarz w Wenecji”. Pisarz urodził się w 1973 roku w Padwie. Ukończył prawo i obronił doktorat z zakresu prawa europejskiego. Jest autorem powieści historycznych oraz fantasy, a także komiksów; jego książki przełożono na dziewięć języków, a pierwszy tom sagi o dynastii Medyceuszy został wyróżniony Premio Bancarella 2017. Autor dzieli czas między Padwę, Berlin i Transylwanię, jest również dyrektorem artystycznym festiwalu powieści historycznych Chronicae.

Akcja rozgrywa się w XVIII wieku, podczas epidemii czarnej ospy. Pewnego dnia z mętnych wód Rio de Medicanti zostają wyłowione zwłoki kobiety – nie byle jakiej – była to bowiem dość bogata patrycjuszka. Jednak nie jest to zwyczajne morderstwo. Dlaczego? Normalna zbrodnia kojarzy nam się z ciosami nożem, strzałem z pistoletu, uduszeniem lub - skoro bohaterka została wyłowiona – utopieniem. Tutaj było inaczej. Czy normalny morderca rozciąłby klatkę piersiową i wyjął serce? – tak właśnie było w przypadku tej kobiety. Uwierzylibyście, gdybym powiedziała, że pierwszym podejrzanym jest malarz? Osoba, która prowadzi spokojne życie? Artysta? Ja bym nie uwierzyła. Co jest powodem tych podejrzeń? Giovanni Antonio Canal zinterpretował na obrazie miejsce zbrodni. Czy w takiej sytuacji miał on coś wspólnego z morderstwem? Może to zwykła wizja twórcza i „totalny przypadek"? Jednak, jeśli byłby to przypadek, przerażony opuściłby Pałac Dożów? Jego przerażenie budzi kontrowersje... Czy naprawdę malarz mógłby zabić?

Według mnie jest to książka zdecydowanie godna polecenia! Uwielbiam akcję, którą tutaj poczułam od przeczytania pierwszej kartki. Zwłaszcza zaciekawił mnie moment, gdy okazało się, że martwa kobieta ma wycięte serce. W końcu - w jakim celu komuś jest ono potrzebne? Moja pierwsza myśl: chęć zarobku na organach. Jak każdy wie, sprzedaż ich to duży zysk. Czy właśnie taki był cel mordercy? Zachęcam serdecznie do lektury! Dowiesz się, w jakim celu wszystko się wydarzyło!

S.P.

Szkolny Klub Recenzenta

Dziś słów kilka na temat książki "Cmentarz w Wenecji". Tym razem autor, Matteo Strukul, zabiera nas w fascynującą podróż do XVIII-wiecznej Wenecji. Niestety, nie będziemy mogli zbyt długo nacieszyć się pięknem i majestatem tego miasta, bo będziemy adresatami przerażającej wiadomości: w kanale, w mętnych wodach, odnalezione zostaje ciało kobiety. Rozcięta pierś, wyrwane serce - okrutna zbrodnia, której nikt nie rozumie. Jednocześnie, ceniony i utalentowany włoski malarz, Canaletto, przedstawia na swoim nowym obrazie wspomniane miejsce, gdzie zostały porzucone zwłoki patrycjuszki. Przypadek, dziwny zbieg okoliczności czy celowy zabieg? Będziemy mieli okazję poznać odpowiedzi na postawione pytania, ponieważ artysta zostaje wezwany zarówno przez inkwizytora, jak i samego władcę. Canaletto będzie miał za zadanie śledzenie bohatera swojego obrazu. Co odkryje malarz podczas swojej zabawy w szpiega?

Jeżeli lubicie powieści historyczne, przeplatane z kryminalnymi smaczkami, to po lekturze tej książki powinniście być zadowoleni. Piękne opisy Wenecji, swoją drogą - bardzo ładny język i właśnie wspomniane, ciekawe opisy to cechy charakterystyczne dla dzieła Strukula. Fabuła płynie sobie niespiesznie, stawiając przed nami coraz to nowe pytania. Bohaterowie są barwni, niekiedy zagadkowi i intrygujący. Miło też jest towarzyszyć im i przyglądać się rozwijającym się relacjom. Ciekawostki historyczne, cechy książek przygodowych i kryminalna atmosfera to niewątpliwie filary tej pozycji. Jeżeli tego typu lektura to Wasz typ, to serdecznie polecam po nią sięgnąć. Nie tylko ze względu na ładną okładkę 🥰

XVIII wiek. W weneckim kanale zostają odnalezione zwłoki kobiety - przerażający aspektem jest jej wyrwane z ciała serce. Okazuje się, że ofiara pochodziła z bogatej rodziny. Po pewnym czasie inkwizytor ma na oku malarza Canaletta, który namalował miejsce zbrodni. Nie tylko władza zainteresowała się dziwnym zbiegiem okoliczności. Miejscowy doża prosi malarza o szpiegowanie jednej z namalowanych postaci.

Matteo Strukul to autor znany z wielotomowej serii 𝘔𝘦𝘥𝘺𝘤𝘦𝘶𝘴𝘻𝘦 - o której słyszałam wiele dobrego, ale jeszcze nie miałam okazji czytać.

𝘊𝘮𝘦𝘯𝘵𝘢𝘳𝘻 𝘸 𝘞𝘦𝘯𝘦𝘤𝘫𝘪 odznacza się pięknym i barwnym językiem. Autor doskonale przedstawia realia Republiki Weneckiej tamtych czasów. Giovanni Antonio Canal istniał naprawdę - zarówno w powieści jak i w dokumentach można przeczytać, że jego obrazy robiły furorę. Fabuła kręci się zwłaszcza wokół jednego płótna malarza - 𝘙𝘪𝘰 𝘥𝘦𝘪 𝘔𝘦𝘯𝘥𝘪𝘤𝘢𝘯𝘵𝘪 - i trzech postaci w tle. Akcja szybko się rozkręca, a śledztwo przez niedoświadczonego mężczyznę może okazać się niebezpieczne. W powieści dostrzeżemy wyraźny podział na patrycjuszy oraz zwykły plebs. A jak można się domyślać, dusza artysty lawiruje wokół fascynującej i brudnej rzeczywistości, a nie bajki obsypanej złotem. Na dodatek w tle powoli rozprzestrzenia się epidemia ospy.

Wiele z opisanych uliczek i budowli znam więc czułam się tak jakbym z powrotem spacerowała po weneckich zaułkach: Pałac Dożów, Most Rialto, Plac Świętego Marka i wiele innych.

Miłością do powieści historycznych zapałałam dwa lata temu - cenie ten gatunek za przemycanie ciekawostek historycznych, które zazwyczaj są wplecione we wciągająca, fabularyzowaną akcję - tak było również tym razem. Nie zawiodłam się! Cieszę się, że został tutaj wprowadzony wątek kryminalny, który jeszcze bardziej podkręcił rozwój wydarzeń - i mam nadzieję, skłoni więcej osób do przeczytania tej interesującej pozycji 😊

„Cmentarz w Wenecji” jest właśnie takim kryminałem, którego akcja dzieje się w roku 1725 roku. Od pierwszych stron czuć klimat zarówno Wenecji, jak minionej epoki. A wszystko to dzięki charakterystycznemu stylowi pisania Matteo Strukula. Autor perfekcyjnie oddał mroczny klimat Wenecji, w której na każdym kroku widoczna jest prostytucja, a z drugiej strony panuje epidemia czarnej ospy.

Pewnego dnia zostają wyłowione zwłoki. Kobieta miała rozciętą klatkę piersiową, a jej serce zostało wyciągnięte. Malarz Giovanni Antonio Canal, zwany Canalettem, zostaje wezwany przez głównego inkwizytora. Jego pewien obraz wzbudza zbyt duże zainteresowanie. Przez przypadek bowiem nasz malarz umieścił na nim miejsce zbrodni oraz pewną postać, która z kolei zbudziła zainteresowanie u władz. Osoba ta pochodzi z szlachetnie urodzonej rodziny. Co więc ona robi w tak dziwnym miejscu? Canalett ma za zadanie dowiedzieć się co dzieje się w namalowanym przez siebie miejscu. Czego wiedział się malarz? Co dzieje się za zamkniętymi drzwiami bogatych pałaców? I czy będzie więcej trupów? Przekonacie się sami.

To co najbardziej mi się podoba w tym thrillerze to tak jak wcześniej wspomniałam niesamowity, mroczny klimat Wenecji w XVIII wieku. Przez całą książkę on utrzymuje się. Do tego znajdziemy tutaj opisy architektury, elementy mitologii egipskiej oraz opis życia mieszkańców zarówno tych biednych jak i bogatych. Autor wspaniale wykreował również bohaterów. Zwłaszcza Canaletta, który był tylko malarzem, a musiał prowadzić śledztwo na czym kompletnie nie znał się. Czy udało mu się przeżyć?

Osobiście dałam się porwać tej klimatycznej powieści? A Wy dacie się zaprosić do XVIII wiecznej Wenecji?