Witaj, piękna

„Nie jesteś szalony, tylko cierpisz na depresję. W świecie takim jak ten bycie przygnębionym nie jest szaleństwem. To bardziej rozsądne niż bycie szczęśliwym. Nigdy nie ufam tym wiecznie radosnym ludziom, którzy uśmiechają się choćby nie wiem co. Moim zdaniem to oni są stuknięci”

Wiliam dorastał w przekonaniu że nie zasługuje na miłość. Jego rodzice nie mogąc pogodzić się ze śmiercią córki nie mogli na niego patrzeć. Jego życiu sens nadała koszykówka, jednak kontuzje skutecznie uniemożliwiły mu grę. Kiedy na pierwszym roku studiów spotyka pełną życia i ambitną Julię, ma wrażenie, jakby ktoś w jego otoczeniu po raz pierwszy zapalił światło. Wraz z Julią w jego życiu pojawia się jej rodzina Padavano, a zwłaszcza trzy siostry z którymi jest bardzo związana. Niestety demony przeszłości Wiliama nie dają o sobie zapomnieć lecz los bywa przewrotny, a wszystko ma swoją cenę.

„Witaj piękna” to niezwykle poruszająca opowieść o lojalności, depresji, skomplikowanych relacjach rodzinnych, kłamstwach i miłości prawdziwej, głębokiej lecz naznaczonej wyrzutami sumienia. Nie brakuje tu trudnych wyborów które muszą podjąć bohaterowie. Każdy z nim popełnia błędy, ma swoje racje, a podjęte decyzje mają swoje konsekwencje. Autorka porusza niezwykle istotny problem braku akceptacji czy bycia zwyczajnie kochanym takim jakim jesteśmy. Podkreśla przy tym jak ważna w naszym życiu jest rodzina, która powinna być wsparciem. Historia Wiliama uświadamia nam również jaki wpływ na nasze życie ma dzieciństwo. Podkreśla przy tym potrzebę samorealizacji i spełniania własnych marzeń, a nie oczekiwań rodziców czy partnerów. Warto zrozumieć drugą stronę, a nie zmieniać kogoś wedle swoich oczekiwań. Dużym plusem jest przedstawienie historii z punktu widzenia różnych bohaterów. Dzięki temu zyskujemy nowe spojrzenie i możemy lepiej zrozumieć ich decyzje i wybory.

Polecam tą wysublimowaną powieść skłaniającą do zastanowienia i refleksji o życiu, stracie, różnych odcieniach miłości i problemach które mogą zniszczyć lub wzmocnić rodzinę.

William Waters po śmierci swojej malutkiej siostry został odrzucony przez rodziców. Jedyna miłość, która go ukształtowała, dawała bezpieczeństwo i była wzajemna, to miłość do koszykówki. Na pierwszym roku studiów poznaje charyzmatyczną i ambitną Julię Padavano oraz jej trzy siostry, Emeline, Cecelię i Sylvie. Rodzina dziewczyny w szybkim tempie zagarnia Williama w swoje ramiona. Jednak traumy z dzieciństwa bezceremonialnie wpraszają się ponownie w życie chłopaka i niszczą wszystko to, co udało mu się do tej pory zbudować.

Przyszłość Williama i Julii wisi na włosku, a tak mocno do tej pory zaciśnięty węzeł siostrzanych relacji zaczyna się poluzowywać, jakby ktoś ukradkiem naciął jego włókna…

Ta książka to współczesna historia “Małych kobietek”, tylko bez tego infantylnego zacięcia, które ma miejsce w książce Alcott. Losy bohaterów poznajemy, począwszy od lat 60. do 2008 roku, a poszczególne rozdziały ukazują historie sióstr Padavano i Williama z różnych perspektyw.

To piękna, przejmująca, do bólu prawdziwa i wzruszająca historia o rodzinnych więzach, siostrzanych relacjach, braku rodzicielskiej miłości, ale też jej toksycznej stronie.

To opowieść o tym, jak duży wpływ na życie dorosłego człowieka ma jego dzieciństwo i o schematach, które wbrew zarzekaniu się — powielane zostają przez kolejne pokolenia, krzywdząc przy tym siebie i innych.

To w końcu książka o sile siostrzanych relacji, miłości bezwarunkowej, której podwaliną jest przyjaźń, wsparcie, bycie obok w trudnych chwilach, akceptacja wyborów i decyzji.

Z całego serca polecam Wam sięgnąć po ten tytuł. “Witaj, piękna” jest powieścią wielowymiarową, nietuzinkową, wypełnioną po brzegi emocjami. Ten tekst wciąga bez reszty, pochłania od pierwszych zdań, daje poczucie uczestniczenia w życiu postaci.

Język, jakim pisze Ann Napolitano, totalnie do mnie trafił. Bezpośredni, lekki, odrobinę poetycki, delikatny, ale i różnorodny w odniesieniu do poszczególnych bohaterów. W moim odczuciu to połączenie stylu i umiejętności kreowania silnych postaci, jak u Bonnie Garmus, w “Lekcjach chemii” z kunsztem tworzenia opisów przeżyć w książce “Gdzie śpiewają raki”, Delii Owens. A to przecież brzmi jak dobry duet!

Polecam Wam całego z serca tę książkę. To coś pięknego.

Książka, w którą od pierwszych zdań wsunęłam się, niczym w wygodne kapcie... Spokojnie snuta przez autorkę opowieść jest tak nabrzmiała od różnego rodzaju uczuć, że pochłania bez reszty.

Jeden z głównych bohaterów, William, nie miał dobrego startu w życiu. Wychowany w cieniu żałoby po zmarłej siostrze, nigdy tak naprawdę nie zaznał prawdziwego, rodzinnego ciepła. Przez wiele lat czuł się niewidzialny. Do czasu, gdy odkrył swoją wielką pasję, koszykówkę. Kiedy wyjechał do college'u zarówno on, jak i jego rodzice, odetchnęli z ulgą. Rodzicom zniknął z oczu uciążliwy wyrzut sumienia, a chłopak mógł zacząć żyć własnym życiem i spełniać się w szkolnej drużynie.

Jego szczęście dopełniło się, kiedy poznał Julię, jedną z czterech sióstr, które związane były ze sobą niezwykłą więzią. Urocza dziewczyna od pierwszych chwil skradła jego serce, a cała rodzina Padavano przyjęła go z otwartymi ramionami. Jak się jednak okazuje, szczęście nigdy nie jest czymś oczywistym. Skrywana pod pierzyną pozorów trudna relacja między rodzicami Julii, nie pozostawała bez wpływu na życie rodziny. William z kolei, osnuty mgłą pozbawionej miłości przeszłości, mimo szczerych chęci i prawdziwie dobrych uczuć do Julii, nie potrafił odnaleźć się w dorosłym życiu. 

Jakże wiele postaci miłości odnajdujemy w tej książce! I jak wiele widzimy cieni, które może ona rzucać. Milosć siostrzana, rodzicielska, romantyczna. Ta bezwarunkowa, najczystsza, ale i zakazana. Dodająca skrzydeł oraz budząca poczucie winy i przykrego obowiązku. Jak wielkie piętno odbijają na nas wydarzenia z dzieciństwa, to, jak byliśmy traktowani i jakimi uczuciami nas obdarzano. W poruszający sposób przedstawiono tu zagadnienie bolesnego poszukiwania "normalności", ale też walki o życie na własnych zasadach, nawet, jeśli miałoby to być okupione samotnością. Pojawia się też problem depresji, która zakrada się w życie człowieka i sieje w nim spustoszenie, nie zważając na jego plany i marzenia. I wreszcie to okropne uwiązanie w ciągnące się przez całe pokolenia schematy, z których tak ciężko się wyplątać. Tak dużo potrzeba świadomości i determinacji, aby zerwać łańcuchy przodków i pójść drogą wolną od powielania złych, niszczących nas wzorców. 

Uwielbiam takie historie, które płyną pomału, niosąc ze sobą cały wachlarz uczuć. "Witaj, piękna" to książka do bólu prawdziwa, pełna pięknych więzi, ale i smutku, który nawet w chwilach radości gdzieś w tle wisi nad bohaterami. Poruszająca, wciągająca, nieodkładalna. Ja się w tej opowieści zakochałam!

„Witaj, piękna” to historia o relacjach rodzinnych, ich blaskach i cieniach. O miłości, która istnieje wbrew wszystkim przeciwnościom i nie można przed nią uciec. Każda postać tutaj jest inna, inaczej odczuwa, inaczej myśli i od każdej można się czegoś nauczyć. Autorka snując swoją opowieść wnikliwie analizuje ich cechy i zachowania. W żaden sposób ich nie ocenia, nie przypina im łatek ani stereotypowych cech. Utożsamienie i zaprzyjaźnienie się z nimi przychodzi z łatwością.

„Witaj, piękna” trafiła prosto w moje serce. Poruszone w niej tematy są mi bliskie, przez co...silnie odczuwałam każdą emocję, przeżywałam wszystko razem z bohaterami. Niejednokrotnie kręciła mi się w oku łza. Ogarniało mnie wielke współczucie, a momentami też radość. Autorka serwuje istny rollercoaster emocji, a to jest coś, czego ja osobiście w książkach szukam i doceniam najbardziej. Uwielbiam „czuć” to co czytam i ta historia mi to zapewniła.

Powieść dotyka bolesnych tematów takich jak depresja, śmierć bliskich osób, żałobę, wpływ wychowania na dorosłe życie. Nie jest to łatwa lektura, przez którą się płynie. Tu trzeba łapać oddech i dać sobie czas na przemyślenia. Jednak jej przekaz jest wart każdej minuty z nią spędzonej.

To książka, o której się nie zapomina. Jestem nią całkowicie zachwycona. Opowieść jest taka prawdziwa, że aż boli, a jednocześnie napawa optymizmem. Uświadamia nam, że gdy jedne drzwi się zamykają, drugie gdzieś się otwierają i zapraszają nas do środka.

Istna perełka dla fanów literatury pięknej, ode mnie dostaje najwyższe noty!

Trochę dziwne pytanie jak na początek opinii, ale rzadko zdarza mi się zwrócić uwagę na błędy trafiające się w książkach, jednak tym razem odnalazłam ich znaczną ilość, co chyba pokazuje skalę problemu. Szkoda, bo powieść Witaj, piękna to książka, która miała wszystkie cechy, które pretendowały do głębokiego zachwytu w trakcie lektury.

Stany Zjednoczone, Chicago, przełom wieku XX i XXI to jedna z najbardziej pożądanych przeze mnie książkowych kombinacji. Barwny amerykański klimat i coraz szybciej zmieniający się świat, który zmieniał też ludzi i ich wzajemne relacje. Obserwowanie członków jednej rodziny na przestrzeni lat, tego jak z pozoru nie dzieje się nic, a tak naprawdę wydarza wszystko oraz studiowanie ewoluujących zależności pomiędzy krewnymi obiecywało prawie gwarantowany sukces. Do tego wplecenie ważnych tematów jak depresja kładąca się cieniem na wszystkich wydarzeniach, poszukiwanie własnej drogi, nieprzepracowana żałoba i niespełnione oczekiwania, które nakładamy na innych. Jednak zabrakło mi najważniejszego czynnika każdej książkowej układanki - emocji. To one grają w moich odczuciach zawsze pierwsze skrzypce i mimo faktu, że znalazło się tutaj tyle ważnych dla mnie czynników nie poczułam bliższego zżycia się z bohaterami czy głębszych uczuć względem tego co ich spotyka. Zabrakło mi tutaj większej głębi, wniknięcia w szczegóły i niuanse.

Jestem ciekawa jak wam się spodobała, ponieważ widziałam, że podzieliła czytelników na dwa obozy. Ja przemieszczam się gdzieś pośrodku, ponieważ bardzo chciałabym, żeby moje odczucia były inne, ale tak się nie stało. Szkoda. Z powieścią Drogi Edwardzie mam znacznie lepsze wspomnienia, ale może to ja zmieniłam się przez te wszystkie lata, przeczytałam znacznie więcej literatury pięknej i taka prostota już nie jest dla mnie?

„Witaj piękna”, to powieść inna. Mogłabym nawet napisać „dziwna”. Jest całkowicie czymś innym niż się spodziewałam. Prowadzona z różnych perspektyw (np. William, Julia, Sylvia itd.). Często kończąc rozdział sądzisz, że fabuła toczy się dalej, a Tobie przedstawiana jest jeszcze raz ta sama sytuacja z perspektywy kolejnej osoby, co momentami wprawiało mnie w zmieszanie, ale równocześnie przynajmniej odczuwałam myśli i emocje każdej z osób w danej sytuacji.

Nie potrafię ocenić tej historii. Naprawdę. Jestem pewna, że jest jedną z tych które zapamiętam na długie lata, ale czy skradła moje serce? Raczej nie. Ale też nie wiem czy ona ma na celu kraść serca.

Trochę mi się skojarzyła z taką „Modą na sukces”, albo z „M jak Miłość”. Tu akcja książki trwa przez 2/3 pokolenia. Po prostu hmm… dużo się dzieje.

Ale ma w sobie coś przyciągającego. Chcesz do niej wracać. Nie potrafię tego ująć w słowa. Po prostu musicie przeczytać żeby się dowiedzieć ❤

~

sylwiaczyta

Czy człowiek potrafi poradzić sobie bez „pomocy emocjonalnej” od najbliższych? Czy brak miłości rodzicielskiej musi pokutować przez całe życie? Jak bardzo emocje kształtują nas jako ludzi? Czy można być szczęśliwym bez miłości najbliższych?

To pytania, które pojawiają się w mojej głowie, kiedy myślę o Williamie.. pojawiają się i mnożą, bo przypatrując się jego życiu, co chwilę nasuwają się jakieś wątpliwości, tajniki, domysły…. czy mógł lepiej poprowadzić swoje życie? Czy przez brak uczuć ze strony rodziców dokonywał złych wyborów?

William nie wiedział, co to prawdziwa miłość, nigdy nie otrzymał jej od swoich rodziców. Spotykając Julię zachłysnął się tym uczuciem, tą kobietą, tym co mu oferowała… w końcu miał rodzinę.

On zawsze samotny, ona nigdy tej samotności nie odczuwała, bo miała siostry, które na każdym kroku się wspierały, były ze sobą w każdej sytuacji.

Ale w życiu nie ma rzeczy trwałych, bo to co czasem uważamy za pewnik, może nagle stracić solidność swoich fundamentów…. każdy z bohaterów się o tym przekonał, niektórzy bardzo dosadnie tracąc wszystko.

W tej historii smutek przelewa się z każdej strony, to saga rodzinna pełna prawdy, bo przecież życie ma wiele barw. Choć ta paleta życia obfitowała w ciemne, szare kolory, to momentami pojawiał się piękny odcień różu, czy żółci. Czasem jedno słowo, albo dobre wspomnienie potrafi pokolorować świat tysiącem barw. Niby proste, zwykłe słowa: „witaj, piękna”, a wypowiedziane z ust bliskiej osoby zyskiwały niezwykłą moc…. Tylko dwa słowa i od razu było lepiej…

Ta historia z pewnością znajdzie swoich sprzymierzeńców i przeciwników… tak można tutaj mówić o języku, o stylu, o poprowadzeniu fabuły, o pewnych mankamentach, ale ja potrzebowałam tej historii. Trafiła na mnie w momencie, kiedy sama miałam dużo na głowie. Pokazała mi, że wszystko może iść nie tak, ale dzięki bliskim i rodzinie poradzę sobie… Uświadomiła mi, że nie warto nic ukrywać, że nawet najmniejszy sekret może wszystko zmienić. Trzymałam za rękę Julię, Williama, Sylvie i płakałam razem z nimi.

Bycie częścią rodziny nie jest proste, ale jest warte każdego poświęcenia i trudu. ❤️❤️❤️

Najprościej powiedzieć, że „Witaj, Piękna” to opowieść o miłości. Na pewno tak jest, ale też jest to powieść o tym, że siła miłości i prawdziwa miłość i akceptacja to coś więcej niż sens życia, to jego esencja i motor napędowy.

William, był w dzieciństwie odtrącony przez rodziców, którzy nie mogli się pogodzić ze śmiercią swojej małej córeczki. Znalazł sens życia w koszykówce, jednak kontuzje skutecznie uniemożliwiły mu grę. Musiał od tego odejść, a wtedy poddał się autorytetowi osoby która stanęła na jego drodze – pięknej Julii, która miał gotowy scenariusz na życie. Może to by uratowało Wiliama, bo z pozoru wszystko było w porządku. Potrzebne było trzęsienie ziemi, żeby wszystko zawalić i odbudować w innej formie, lepszej – jak się okazało. Bolesnej, ale lepszej.

Początkowo myślałam, że William, samotnik zostanie wchłonięty i stłamszony przez Julię i jej rodzinę. W sumie bałam się tego, że ta zwichnięta niepewna osobowość po raz kolejny będzie łamana, tym razem po to żeby być dostrajana do oczekiwań i potrzeb żony, ale z drugiej strony ona też miała prawo kierować swoim życiem i oczekiwać czegoś. Po rozpadzie rodziny Padovano, życie każdej z kobiet (matka, cztery siostry, dwie córki tychże) zaczęło się układać na nowo. Inaczej. W samotności dla jednych, w spajaniu i sklejaniu tego co jest, dla drugich. Wszystkim było ciężko, bo więzy które wcześniej były całym ich życiem, były zbyt mocne i musiały wpłynąć na późniejsze urazy.

Powieść jest napisana z wielkim zrozumieniem ludzi, ich ułomności i pragnień, potrzeb. Jest ckliwa tylko ciut, w sposób wyważony. Czasem zdaje się, że narrator staje po stronie któregoś z bohaterów, ale to przez podział na rozdziały opisujące los w latach poszczególnych bohaterów, rozdziały Sylvie, Julia, William, Alice itd. – zazębiające się spojrzenie na pewne ciągi wydarzeń z różnych perspektyw. Dzięki temu powieść czyta się dobrze, z uczuciem.