Ciężar skóry

Nie spodziewałem się, że zbiór baśni może mnie tak zachwycić! Pani Rejmer umiejętnie żongluje kontekstami – z jednej strony mamy baśniową formułę, a z drugiej słowiańskie serce, mentalność i kulturę. Treść jest też bardzo współczesna, jeśli chodzi o podejmowane problemy między wierszami. Bardzo mądra i interesująca lektura, a przy tym gratka dla fanów baśni dla dorosłych!

"Poznaczyli krwią wszystkie nasze drogi. Potłukli wszystkie lustra, które moglibyśmy zasłonić, i dlatego ciągle potykam się o zmarłych. Skoro nie potrafimy zmusić duszy, by nas nie śledziła, jak możemy pozbyć się wspomnień?"

Zachwycająca. Doskonała proza i nie, nie boję się użyć tego słowa. To moja subiektywna opinia, ale jestem pewna, że wiele osób po zapoznaniu się z tekstami Małgorzaty Rejmer przyzna mi rację.

Choć każde z opowiadań jest inne - łączy je wspólny mianownik. Gęsty, mięsisty, pełen naturalizmu styl w jakim zostały napisane. Każde zdanie, a mam wrażenie, że nawet pojedyncze słowo, przecinek i kropka są na odpowiednim, idealnym dla siebie miejscu. Z krótszymi tekstami mam ten problem, że często po ich lekturze czuję niedosyt, akcja nie rozwinęła się na tyle, aby mnie zaintrygować, a zakończenie nie spięło historii w całość. Tutaj nie ma mowy o niepełności, każde z opowiadań pozostawia czytelnika z pełnym bagażem emocji, które duszą w gardle i nie pozwalają o sobie zapomnieć.

Jest tu wiele: wojna, arcytrudne więzi międzyludzkie, rodziny i związki pełne patologii, rodzicielstwo. Każdy z tekstów jest kompletny i można by go rozłożyć na czynniki pierwsze, które wyciągną z niego znacznie więcej niż te kilka tematów, które właśnie przytoczyłam. Razem z bohaterami wędrujemy po Polsce, Albanii, Kosowie, spoglądamy zza zasłony na przedmieścia Tiranu, ale niezależnie od miejsc, niektóre sprawy jak ludzkie upodlenie, odczłowieczenie wyglądają tak samo i niosą ze sobą emocje identyczne w swoim wydźwięku.

Jak to zwykle bywa w przypadku zbiorów opowiadań - jedne teksty podobały mi się, czy może lepiej napisać trafiły do mnie mocniej, inne mniej. Niekwestionowanym królem jest opowiadanie Ciało meduzy. To wojna opisana z perspektywy zwyczajnych ludzi, którzy zawsze cierpią najmocniej i użycie tutaj tak poetyckich, krystalicznie czystych i ostrych słów sprawia, że wwiercają się prosto w serce i duszę. Na uwagę zasługuje jeszcze na przykład tekst Serce syreny, Zaburzenie czy Krawędź, ale tak naprawdę cały zbiór ma w sobie to coś i zasługuje na gorące polecenie.

We współpracy z 

#roślinny_fotowtorek_2023

książka / bookstagram

#książka Autorka - Małgorzata Rejmer ma na swoim koncie już między innymi głośno nagradzaną literaturę faktu - Błoto słodsze niż miód. Zdaję sobie sprawę, że to zupełnie inny kaliber książkowy, ale - wyobraźcie sobie - właśnie do mnie jedzie. Muszę przeczytać.

Dobre opowiadania to coś, czego szukam nieustannie, a żeby je odnaleźć niejeden raz przedzieram się przez zarośla z niezgrabności i nieatrakcyjności. Sięgam po debiutantów lub autorów zupełnie mi nieznanych, a wszystko to dla chwili przyjemności. Literackiej rozkoszy zawartej w zgrabnej formie, która pomimo niewielkiej objętości potrafi zawładnąć sercem. I tak po wielu nieudanych spotkaniach natrafiam na zbiory pokroju „Ciężaru skóry“, które wynagradzają mi wszystko. Które są napisane tak ładnym językiem, że oczy lśnią mi z ekscytacji, a zawierają perspektywy tak złożone, że wzdycham z zachwytem.

Małgorzata Rejmer była mi zupełnie nieznaną autorką, ale już wiem, że popełniłam błąd nigdy nie czytając, co ma do powiedzenia o Albanii („Błoto słodsze niż miód“) czy Bukareszcie („Kurz i krew“). Literaturę faktu od literatury pięknej zwykle odgradza gruba linia, ale po zetknięciu z jej opowiadaniami jestem ogromnie ciekawa spojrzenia jaki ma na świat. Bohaterów bowiem nakreśliła z taką uwagą i wrzuciła ich do tak innych światów (chociażby geograficznych czy klasowych), że łatwo mogę sobie wyobrazić, jak odnajduje się wszędzie i zawsze, gdy chodzi o pisanie.

Opowiadania zawarte w zbiorze „Ciężar skóry“ zaglądają w mrok egzystencji ludzi. Jednostki wrzucone zostają do relacji wypełnionych przemocą, pustych mieszkań, od których ścian odbija się samotność czy do społeczeństw, jakie mają toksyczny wpływ na życie. Dominuje w nich cierpienie w wielu formach, a emocje są intensywne. Jest więc to literatura mocna, ale opisana na tyle ładnym językiem, że pochłanianie kolejnych stron kojarzy się jedynie z przyjemnością. Jest w tym i dojrzałe pióro, które wie jak kreować sylwetki, i pióro, spod którego narodzić mogą się jedynie szczere uczucia.

I tak oto w końcu, pierwszy raz od pewnego czasu, znalazłam polską autorkę, której opowiadania wywarły na mnie duże wrażenie. Nareszcie!

TW: przemoc psychiczna i fizyczna, samookaleczenie, uzależnienie od leków, napaść z nożem, myśli samobójcze, patologia ciąży, aborcja, zabójstwo/morderstwo, wojna, używki (w tym narkotyki), zaburzenia i choroby psychiczne, śmierć, seks, krzywda zwierzęcia