Ciężar pianina

Ile waży przeszłość?

Bardzo często przywiązujemy się do przedmiotów i tak naprawdę to one nas tworzą. Są naszą przeszłością, na której nadmiernie skupiamy uwagę, która nie pozwalam nam iść do przodu. Można jednak dyskutować, czy oglądanie się za siebie, rzeczywiście jest takie złe? W końcu przeszłość i przedmioty z nią związane, to nasze korzenie, które dają nam poczucie bezpieczeństwa i sprawiają, że jesteśmy tym, kim jesteśmy. Trzeba jednak w tym wszystkim odnaleźć równowagę. Zbyt często bowiem symbole przeszłości nie pozwalają nam się rozwijać, a nieustanne powracanie do przeszłości odwraca naszą uwagę od tego, co tu i teraz, nie pozwala też zaplanować działań na przyszłość.

Z takim właśnie niszczącym podejściem do przeszłości i posiadanych rzeczy mamy do czynienia w niezwykłej powieści autorstwa Chris Cander. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Czarna Owca książka, to niezwykła obyczajowa historia o życiu, o kobietach i o … muzyce, a właściwie o pianinie. To ono staje się ciężarem, który niosą na swych barkach dwie bohaterki, a który nie pozwala im ostatecznie rozliczyć się z przeszłością i zamknąć pewnych drzwi. Powieść pt. „Ciężar pianina” zachwyci wszystkich czytelników, lubiących misternie skonstruowane opowieści o życiu, a także tych, którzy kochają muzykę. Ta bowiem przenika każdą stronę książki, a jej dźwięk jest wyjątkowy – taki, jaki może wydawać tylko pianino Blüthnera.

Autorka zdecydowała się opowiedzieć o losach dwóch kobiet, które dzieli niemal wszystko – począwszy od lat, w których żyją, po podejście do życia i jego scenariusz. Łączy je jednak pianino, które staje się symboliczną kulą u nogi, która nie pozwala im zamknąć pewnego rozdziału w życiu i iść dalej. Przenosimy się do roku 1962 roku, do ZSRR, gdzie żyje ośmioletnia Katia, córka stroiciela fortepianów. Dzięki tajemniczemu sąsiadowi z niejasną przeszłością poznaje dźwięki, jakie wydaje pianino Blüthnera, a po samobójczej śmierci Niemca, wchodzi w jego posiadanie. Dorasta i dojrzewa muzycznie w jego obecności, wydobywająca się z niego melodia kształtuje wszystkie jej wybory.

Studia na wydziale instrumentalnym w Leningradzie miały być wstępem do wspaniałej kariery, niestety małżeństwo, dziecko, a przede wszystkim ustrój polityczny, wszystko to przekreśliły. Mąż, który również miał nieco inne plany dotyczące ich przyszłości, jako inżynier-Żyd nie jest dopuszczany do żadnych poważniejszych prac, decyduje się więc na emigracje. Katia wyrusza z nim do Ameryki, jednak zmuszona jest pozostawić swoje wspaniałe pianino. Żadne inne w Los Angeles nie jest w stanie zaspokoić jej potrzeb, żaden dźwięk w słonecznym mieście nie jest tak przejmujący, jak w rodzimym kraju…

Poznajemy również Clarę, pracownicę warsztatu samochodowego, która po rozstaniu z kolejnym mężczyzną poszukuje nowego mieszkania. To jedna z wielu jej przeprowadzek, która wiąże się nie tylko ze zwykłym pakowaniem, ale i koniecznością transportu pianina oraz zapewnienia mu odpowiednich warunków. Dostała je od ojca krótko przed tragiczną śmiercią rodziców, to ON też zaraził ją miłością do muzyki. Niestety, sama nie potrafi grać, dlatego – w przypływie rozgoryczenia – decyduje się wystawić pianino na sprzedaż. Szybko żałuje tego kroku, ale jest już za późno, pianino bowiem zostało sprzedane. Nabył je znany fotograf, Greg Zeldin z Nowego Jorku, który pragnie urządzić z nim sesję zdjęciową. Ostatecznie jednak pianino tylko wypożycza, ale Clara i tak jest niespokojna. Jedzie zatem za transportem do Vegas, tu zaś poznaje mężczyznę, który chce na zdjęciach uchwycić … nieobecność muzyki.

Czy odkrycie historii pianina i spotkanie z tajemniczym fotografem, pozwoli Clarze ruszyć do przodu? Czy Katia odnajdzie się w końcu w Ameryce i, przede wszystkim, czy odzyska swojego ukochanego Blüthnera? Książka „Ciężar pianina” nie tylko porusza serca, ale sprawia, że jeszcze długo po zakończeniu lektury słyszeć będziemy w duszy muzykę. Perfekcyjnie skonstruowana fabuła, jakby osadzone na pięciolinii wydarzenia, które tworzą piękną melodię –na to możemy liczyć sięgając po powieść. Podobnie jak i na refleksję dotycząca ciężaru przedmiotów, którymi się otaczamy.

Justyna Gul

Qultura słowa

Powiadają "nie oceniaj książki po okładce". I co? I znowu nie posłuchałam. Sami powiedzcie, jak można przejść obok niej obojętnie. Ale ja jeszcze o dwóch innych "technicznych" sprawach. Po pierwsze tytuł. Dla mnie piękny, taki liryczny. A jak już przeczytacie książkę, zobaczycie jak bardzo symboliczny i jak idealnie dobrany. Uważam, że to duża sztuka nazwać książkę. Po drugie, tłumaczenie. Są książki, w których wydaje mi się ono idealne. Nic nie zgrzyta, jest lekko i płynnie. W tym przypadku to zasługa Elżbiety Frątczak-Nawrotny.

Co do samej powieści, przyznam, miałam dużą przyjemność z tego czytania, choć pewnie wielu uzna, że arcydzieło to nie jest. Dla mnie, bez wątpienia, to bardzo udany debiut.

Ładna, sympatyczna historia. Typowo kobieca literatura. Przemyślana i z pasją napisana. Nie jest to banalna opowieść o miłości, choć miłości w niej sporo. Bardziej to powieść o życiu, o losie i przeszłości na które nie mamy wpływu. Jest o wspomnieniach, pasjach, marzeniach. Jest też o niezdecydowaniu, utracie, poszukiwaniu. A wszystkie te ludzkie pragnienia spaja przedmiot, stare pianino. Nie chciałabym za wiele zdradzać, może choć dwa zdania. Pianino Blüthnera Clara dostała od ojca na urodziny i to wszystko co jej zostało po rodzicach i rodzinnym domu. Greg jest fotografem, szuka do sesji właśnie tego instrumentu, ale tak naprawdę chodzi o zmierzenie się z obrazami z dzieciństwa. Połączy ich nie tylko pianino ale też tajemnica sprzed lat. Jednak najpierw odbędą wspólną podróż po Dolinie Śmierci w Kalifornii. I nie, nie jest to komedia romantyczna, choć można tak wnioskować.

Przyznam, zachowanie bohaterów było dla mnie momentami irytujące, jednak nie ma to wpływu na moją ocenę książki. To poranieni własnymi doświadczeniami ludzie i może przez to, że są  nieidealni stają się dla mnie bardziej realni.

Pewnie, że jest trochę ckliwie. Pewnie, że dla wielu może być przewidywalnie. Może i trochę naciągana ta historia, ale czy na pewno? Przecież los różne scenariusze potrafi napisać. Według mnie całość trzyma całkiem dobry poziom. Osobiście, życzyłabym sobie filmu na podstawie książki. To jest materiał idealny.

Jest to przepiękna opowieść skupiająca się wokół jednego pianina- Blüthnera. 🎹 Historia zaczyna się w ZSRR 1962 roku. Gdy ośmioletnia Katia dostaje pianino, staje się ono najważniejszą rzeczą w jej życiu. Kiedy dziewczyna zakłada rodzinę, musi opuścić państwo i przeprowadza się do Ameryki wraz z mężem i synem Greg'iem. Początkowo nie może zabrać ze sobą pianina, lecz po latach wraca ono do swojej właścicielki. 🎹 Kalifornia 2012 rok- pewnego dnia Clara, 26-letnia dziewczyna rozstaje się z chłopakiem i szuka nowego mieszkania. Przeprowadzka nie sprawia jej wiekszych problemów. Jedyną przeszkodą w całej eskapadzie jest pianino, które dostała na dwunaste urodziny od swojego taty. Rodzice Clary zginęli w pożarze, kiedy ona była małą dziewczynką. Sytuacja przerasta dziewczynę. Pragnie uwolnić sie od instrumentu oraz wspomień z nim związanych. Podejmuje brutalną decyzję- chce sprzedać pianino. Jak się okazuje, ucieczka od przeszłości oraz Brüthnera, którego uważała za największą kulę u nogi nie będzie taka prosta, jak sobie wyobrażała. 🎹 Jaką tajemnicę z przeszłości odkryje Clara dzięki instrumentowi? Kogo spotka na swojej drodze? Jak bardzo skrzyżują sie drogi dwóch historii jednego pianina? Odsyłam Was gorąco do książki! •

Historia opisana w książce wciąga czytelnika z każdą stroną coraz mocniej. Język, jakim posługuje się Autorka jest niezwykle lekki i przyjemny. Przepłynęłam przez całą opowieść bez najmniejszych problemów. Lektura jest wypełniona mnóstwem muzyki oraz opisami przyrody. Nawet na moment nie poczułam ułamka nudy. Książka momentami trzyma czytelnika w napięciu, co jest jej kolejnym atutem. Opisana historia, oparta na losach jednego pianina jest niezwykle piękna i poruszająca.

To naprawdę dobra książka! Przeczytajcie koniecznie!

Dosyć często sięgam po powieści obyczajowe, które nie tylko dostarczą mi rozrywki, ale być może skłonią do refleksji czy zwyczajnie wzruszą. Tego również spodziewałam się po powieści Chris Cander. Nie ukrywam, że do sięgnięcia po tę książkę skłoniła mnie okładka, która skutecznie przywiodła mi na myśl historię może odrobinę łamiącą serce, ale jednocześnie dobrą, wciągającą oraz przekazującą jakieś wartości. Czy tak w rzeczywistości było?

Ciężar pianina jest połączeniem dwóch historii, których akcja dzieje się w różnych latach. Z jednej strony mamy rok 1962, w którym Katja, dziewczynka mieszkająca w ZSRR, poznaje miłość swojego życia- pianino Bluthnera. Odkrywa piękno jego muzyki wydobywającej się z jego wnętrza. Przez następne lata ta dziedzina sztuki nabiera dla niej ogromnego znaczenia, więc naturalnie nie wyobraża sobie bez niej życia. Kiedy Katja wychodzi za mąż i wyjeżdża do Ameryki, jej instrument ginie. Z drugiej strony pojawia się rok 2012 i dwudziestoletnią Clarę z Kalifornii. Właśnie rozstała się z chłopakiem i zmuszona jest do poszukiwań nowego lokum. Przeprowadzkę utrudnia pianino, które jako dziewczynka otrzymała od ojca na dwunaste urodziny. Kiedy sytuacja staje się dla niej wyjątkowo trudna, nieświadoma konsekwencji postanawia sprzedać instrument.

Jak napisałam wyżej, spodziewałam się, że będzie to książka, która pozostanie w mojej pamięci na długo i będę mogła śmiało polecać ją na prawo i lewo. No cóż, chyba za bardzo chciałam, żeby była to dobra książka, ponieważ dostałam coś, co nie do końca przypadło mi do gustu.

Jedną z głównych bohaterek jest Katja. Najpierw dziewczynka, która od najmłodszych lat pała ogromną miłością do muzyki, a następnie kobieta, dla której najważniejsza w życiu jest pasja – w tym przypadku właśnie gra na pianinie. Jest to bohaterka, która od początku wzbudziła we mnie ciepłe uczucia i zyskała moją sympatię. Autorka bardzo dobrze ją wykreowała, ponieważ podczas lektury gołym okiem widać rosnący tragizm tej postaci. Wiem, że może zabrzmieć to niekoniecznie pozytywnie, jednak uwierzcie mi – jest to coś bardzo, bardzo dobrego.

Niestety, nie udało się to w przypadku drugiej głównej bohaterki, Clary. Jest to tak mdła i płaska postać, że słów mi brakuje. Okropnie mnie irytowała, a fakt, że nie potrafiłam określić jakiejś jej cechy charakteru, jeszcze bardziej podnosił mi ciśnienie. Zdecydowanie ta postać nie wyszła autorce i szkoda, ponieważ można było stworzyć tutaj dwie bohaterki, które odnalazłyby dla siebie miejsce w sercach czytelników. Niezdecydowanie Clary, jej niedojrzałość i przesadna pewność siebie było bardzo denerwujące.

Mam wrażenie, że Chris Cander najpierw spisała samą historię Katji, ponieważ widać, że jest ona bardziej dopracowana i zwyczajnie ciekawsza. Bohaterka została wykreowana bardzo dobrze, a opisane perypetie tej postaci za każdym razem chwytały mnie za serce. Być może stało się tak, że wydawca zasugerował autorce dopisanie rozdziałów, gdzie główną rolę ma Clara, ponieważ wyglądają one, jakby były spisywane po łebkach, bez jakiegokolwiek wciągnięcia się w tę historię. Przynajmniej ja odniosłam takie wrażenie.

No dobrze, może i Ciężar pianina nie okazał się tak dobrą książką, jak tego oczekiwałam, ale i tak warto ją przeczytać. Wątek pasji do muzyki jest wprost fantastyczny i bije z każdej strony, co dodaje całej historii dodatkowego dreszczyku emocji. Mnie osobiście bardziej przypadł też do gustu historia Katji, ale o tym pisałam już wyżej.

Jeśli poszukujecie ciekawej powieści obyczajowej, w której główną rolę odgrywa muzyka, to jak najbardziej polecam Wam tę powieść. No ale jednocześnie ostrzegam, że możecie zawieść się jedną z głównych bohaterek.

Na początku urzekła mnie okładka, jeszcze na ekranie telefonu. Potem wydanie, bo w twardej oprawie, a później w trakcie czytania - treść. To przepiękna, trochę melancholijna i łapiąca za serce powieść. Historię Katii i Clary różni wszystko, ale łączy pianino. Przez całą książkę towarzyszy nam muzyka i chociaż totalnie nie znam się na klasycznych utworach to tutaj one trafiły do mnie.

Akcja prowadzona jest dwutorowo, współcześnie i za czasów radzieckiej Rosjii. Powoli poznajemy losy obydwu kobiet, bardzo różne, jednak tak samo przejmujące. Z biegiem czasu na jaw wychodzi coraz więcej faktów. Ja bardzo lubię taką formułę, styl powieści. Stopniowe budowanie napięcia i trochę domysłów, sprawia, że nie mogłam się oderwać od książki. Mimo, że raczej nie znajdziecie tu szaleńczego tempa i zwrotów akcji, książkę czyta się swobodnie i bez przymusu. Autorka od początku do końca miała pomysł na fabułę, wiedziała co chce przekazać. Nic nie jest tutaj przypadkowe.

Książkę oceniłam bardzo wysoko. Lubię tego typu literaturę, lubię wspomnienia, tajemnice rodzinne i przedmioty, które mogą opowiedzieć własną historię. Powieść pełna smutku, utraconej miłości, nostalgii, ale i nadzieii. Ja mogę tylko mocno Was zachęcić do sięgnięcia po tę książkę.