Chłód

"Łatwiej unieść cierpienie podzielone na połowy".

🦌 Po 30 latach odsiadki za morderstwo, Szymon Biały wychodzi z więzienia i wraca do Rudki, w miejsce, które skrywa mroczną tajemnicę przeszłości. Kilka dni później jego wnuk Dawid, zostaje znaleziony martwy. Wszystko wskazuje na sam*bójstwo, ale czy na pewno? Wkrótce zostaje odkryte ciało kolejnej nastolatki. Prywatne śledztwo w tej sprawie, rozpoczyna technik kryminalistyki Karolina Rawa. Przypuszcza, że śmierć nastolatków ma związek z Sylwestrem z 1994 roku. Odkrywa, że w wydarzenia sprzed lat, wmieszana jest również jej rodzina.

🦌 Weronika Mathia pisze kryminały z duszą. Takie, które oprócz zagadek, tajemnic i bolesnych wydarzeń zawierają również ukrytą symbolikę. Mają do zaoferowania coś więcej niż tylko kryminalne rozwiązanie. Przenikają wnętrze jak tytułowy chłód. Otulają duszną atmosferą i pokazują, że każdy człowiek, ma za sobą jakąś historię. Skrywa tajemnicę, która w jakiś sposób wpłynęła na jego wybory, ukształtowała jego osobowość, sprawiła, że życie przybrało takie a nie inne kolory.

🦌 "Chłód" to kolejna z powieści autorki która podobnie jak "Żar" i "Rój", będzie mieć szczególne miejsce w mojej pamięci, a symboliczny Biały jeleń, jeszcze długo będzie pojawiał mi się przed oczami.

Polecam 😊

📝 Miasteczko wygląda tak samo jak wtedy, kiedy mnie zabierali.

Wyszedłem z więzienia po latach. Wyrok za [Adres usunięty]ójstwo przyjaciela.

Wróciłem do domu, do rodziny. Myślałem, że dam radę jakoś się wpasować. Być obok, nie rzucać się w oczy. Ale tu nic się nie zmieniło. Dalej pamiętają. Dalej patrzą tak samo.

Dwa dni temu znaleźli Patryka. Mojego wnuka. Mówią, że to wypadek.

Nie wierzę.

Za dużo już widziałem, żeby wierzyć w przypadki.

Ludzie milczą. Ci sami, którzy byli wtedy. Wiedzą coś, ale trzymają to dla siebie bo wiedzą, że jedno zdanie za dużo i wszystko się posypie.

Mam wrażenie, że to, co wydarzyło się lata temu, wcale się nie skończyło. Tylko zamarzło. A teraz zaczyna pękać… i nasze kłamstwa ujrzą światło dzienne.

~ Szymon 🖋

_____________

„Chłód” to książka, którą oceniam jako dobrą, ale nie bez zastrzeżeń.

Największym wyzwaniem było dla mnie połapanie się w bohaterach i liniach czasowych. Historia przeskakuje między przeszłością a teraźniejszością, pokazując młodszego i starszego Szymona, a także postacie, które poznajemy najpierw jako dzieci, a później jako dorosłych. To sprawia, że książka wymaga skupienia i nie jest typową lekturą „na szybko”.

Ja przyznam, że zaczęłam ją w audiobooku i końcowo przerzuciłam się na wersję papierową, bo za bardzo mieszałam się w wątkach.

Samo rozwiązanie historii uważam za dobrze poprowadzone btw.! udało mi się przewidzieć, że jedna z osób jest sus i była sus! (poczułam się dzięki temu jak genialny detektyw bhahaha)

Aaaa i wiecie co? Mam wrażenie, że lepiej czytałoby mi się ją w zimę. Teraz, kiedy za oknem świeci słońce i słychać ptaki, trudniej było mi w pełni poczuć ciężar tej historii i jej mroźny, duszny nastrój.

Ale jeśli lubicie wymagające, nieoczywiste historie, które trzeba sobie poukładać samemu, łączyć fakty i przeprowadzać swoje własne śledztwo, to „Chłód” będzie dla Was naprawdę satysfakcjonującą lekturą.

Mroźna zima, jedno małe miasteczko i tajemnice, które zaczynają wychodzić na powierzchnię.

Szymon wraca do rodzinnego Pasymia, po odbyciu wyroku za brutalne zabójstwo przyjaciele.

Karolina Rawa, technik kryminalistyki, bada śmierć nastolatka w starym ośrodku wypoczynkowym Rudka. Okazuje się, że chłopiec był sąsiadem jej babci, mieszkającej w nieodległym Pasymiu i wnukiem Szymona.

Karolina jest przekonana, że te sprawy jakoś się łączą. A kiedy dowiaduje się, że jej rodzina w pewien sposób jest połączona z dawną sprawą i skrywa przed nią wiele sekretów, rozpoczyna swoje prywatne śledztwo.

Gdzie ono ją zaprowadzić? Czy warto rozdrapywać stare rany?

Weronika Mathia ma niebywałą zdolność snucia opowieści i wciągania w nie czytelnika. "Chłód" to chyba najlepsza z książek autorki.

Zimowy klimat, chłód bijący z każdej strony i dwie rodziny, które połączyły kłamstwa i traumy. Autorka podejmuje szereg trudnych tematów [Adres usunięty]. niepełnosprawność, zagubienie, zazdrość, przemoc w rodzinie, alkoholizm. Weronika Mathia w swojej opowieści mocno skupia się na bohaterach, ich emocjach, przeżyciach. Ta powieść bardzo porusza, nie daje prostych odpowiedzi, za to stawia trudne pytania.

Nic w tej historii nie jest oczywiste. Narracja prowadzona jest dwutorowo. Czasu obecne przeplatane są powrotem do przeszłości i próbą zrozumienia co wydarzyło się w sylwestrową noc 1994 roku. Kiedy wydaje się, że wszystko wiemy, historia skręca w zupełnie innym kierunku. Okazuje się, że nic nie jest takie, jak na pierwszy rzut oka się wydawało.

Ciekawym zabiegiem jest postawienie w roli głównej bohaterki, technik kryminalistyki. Zwykle w tym gatunku poznajemy policjantów i prokuratorów. Tu mamy okazję poznać śledztwo z trochę innej strony.

Ta książka nie kończy się po ostatniej stronie. Wydarzenia i emocje jeszcze na długo ze mną pozostaną.

.

„Chłód” to thriller psychologiczny, który mocniej opiera się na klimacie, tajemnicach i emocjach niż na samej akcji.

Szymon, niegdyś skazany za brutalne morderstwo przyjaciela, wraca po latach do rodzinnego domu. Wkrótce potem jego wnuk zostaje znaleziony martwy, a dawne wydarzenia zaczynają wypływać na powierzchnię. Karolina Rawa, technik kryminalistyczna, rozpoczyna własne śledztwo i szybko odkrywa, że jej rodzina również jest uwikłana w tę historię.

Jak każdą książkę autorki, także tę pochłonęłam niemal od razu. Od pierwszych stron intrygowało mnie, w jaki sposób wszystkie wątki połączą się w całość. Autorka ponownie stworzyła historię, która przenika czytelnika i zostaje z nim na dłużej. Małomiasteczkowy klimat, w którym przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, stanowi mocny fundament tej opowieści. To historia o moralnych dylematach, tajemnicach sprzed lat, rodzinnych sekretach, milczeniu i jego konsekwencjach, a także traumie i granicach przebaczenia. Największą siłą powieści jest jej klimat - zimowa aura, duszna, klaustrofobiczna atmosfera oraz zamknięta społeczność, w której każdy coś ukrywa. Bohaterowie są niejednoznaczni, moralnie „szarzy”, a napięcie budowane jest z dużą precyzją - poprzez psychologiczną głębię postaci i nastrój. Autorka skupia się przede wszystkim na psychice bohaterów i relacjach między nimi. Tytułowy chłód nie odnosi się jedynie do aury - to także chłód emocjonalny, milczenie społeczności oraz nieprzepracowana trauma. Śledztwo prowadzone jest wielowątkowo i z kilku perspektyw, a retrospekcje stopniowo rzucają nowe światło na teraźniejsze wydarzenia. Fakty odkrywane są powoli, nie zawsze wprost, dzięki czemu czytelnik sam musi łączyć elementy układanki.

„Chłód” to bardziej opowieść o ludziach niż o samej zbrodni - mroczna, emocjonalna i oparta na napięciu, które narasta powoli 💙

„Chłód” to kolejna opowieść, którą trzeba odchorować. Weronika ponownie uderza w najczulsze struny, przeszywa na wskroś. Im bardziej wgryzałam się w fabułę, tym mocniej czułam ciężar tej historii i obawę przed poznaniem jej finału. Emocje bohaterów były wręcz namacalne. Tytułowy chłód niepostrzeżenie wkradał się do krwiobiegu i docierał do każdej komórki mojego ciała. Pokiereszowała mnie ta historia. Ten emocjonalny wydźwięk, ten gęsty klimat, ta aura narastającego niepokoju i nieuchronnie nadciągającej prawdy, która zmiecie emocjonalnie z planszy. Wspaniała książka, które dotyka, uwiera, a mimo to zachwyca. I ta zimowa sceneria, która dodatkowo dodaje charakteru tej powieści.

„Chłód” to historia traktująca o zbr*dni, która kładzie się cieniem na teraźniejszym życiu bohaterów. Opowieść o sekretach, które nie dają o sobie zapomnieć, kłamstwach, skrywanych żalach, cierpieniu i samotności. Powieść, która z jednej strony zasmuca, skłania do refleksji, uświadamia jak bardzo przeszłość determinuje naszą przyszłość, a z drugiej totalnie zachwyca wyjątkowo umiejętnie nakreśloną psychologią postaci, boleśnie prawdziwym obrazem ludzkich relacji. Tak! Bezspornie największą siłą tej powieści są emocje i psychologiczny aspekt.

Cóż mogę napisać? Jeśli szukacie poruszającej historii, którą trudno wyrzucić z głowy, opowieści, która niepostrzeżenie wchodzi pod skórę i zostaje tam na dłużej niczym drzazga, która nawet po usunięciu pozostawia po sobie ślad, to gorąco zachęcam do lektury.