Burka miłości

'Tylko ty zapłacisz za swoje błędy i tylko ty dobrze wyjdziesz na swoich trafnych decyzjach. '

Maria, młoda Hiszpanka, która porzuca swoją ojczyznę i przenosi się do Londynu by zacząć żyć po swojemu. W nowym otoczeniu czuje się bardzo samotna ale to zmienia się w chwili, gdy poznaje Afgańczyka imieniem Nasrad. Mężczyzna szybko zyskuje zaufanie dziewczyny, staje się jej powiernikiem, przyjacielem, kochankiem a wkrótce potem mężem. Zrządzenie losu sprawia, iż Nasrad musi wrócić do rodzinnego kraju, a Maria nie chce puścić męża samego, więc mimo iż jej się to nie podoba, wyrusza z nim do Afganistanu. Na miejscu szybko okazuje się, że to nie będzie krótka wizyta, ponadto zaczyna poznawać jak trudne życie wiodą afgańskie kobiety. Czy Maria poradzi sobie w nowej sytuacji? Czy mąż dalej będzie tak kochający i wspierający jak był w Londynie?

Książka napisana jest prostym ale jednocześnie sugestywnym językiem - dzięki takiemu zabiegowi można bez problemu wyobrazić sobie opisywane miejsce, warunki tam panujące czy nawet zapachy i smaki serwowanych potraw. Czytając ją bardzo martwiła mnie postawa głównej bohaterki. Od samego początku była zbyt ufna i zaślepiona miłością. Nic nie wiedziała o kraju i kulturze swojego przyszłego męża, nawet nie próbowała się sama więcej dowiadywać. Możliwe, że takie podejście wynikało z jej młodego wieku, jednakowoż trudno mi było uwierzyć w taką lekkomyślność.

Minusem książki jest w pewnym momencie niespójna fabuła. Nasrad leci do ojczyzny z powodu ciężkiego stanu zdrowia ojca, jednakże po przylocie temat chorób znika, jakby go wcale nie było. Ba, sam chory okazuje się całkiem zdrów a w tej kwestii nic nie jest wyjaśnione. Dosłownie zero słowa na ten temat, czy to była intryga rodziny, czy po prostu nie był aż tak chory, nic a nic jak by ten temat nie był wcale poruszany.

Nie jest to lekka lektura, dla nie jednej osoby może okazać się nawet zbyt brutalna, jednak zachęcam do zapoznania się historią Marii.

„Tylko ty zapłacisz za swoje błędy i tylko ty dobrze wyjdziesz na swoich trafnych decyzjach”.

Młoda Hiszpanka Maria zakochuje się od pierwszego wejrzenia w przystojnym Afgańczyku Nasradzie. Ich wspólne życie w Londynie przypominało piękny sen, z którego szybko przyszło im się obudzić. Decyzja o wyjeździe do Afganistanu rozpoczęła wieloletnią udrękę. Islamski kraj okazał się dla Marii niezrozumiały i okrutny. Historie, które usłyszała o życiu kobiet w Afganistanie mroziły jej krew w żyłach. Burka, którą była zmuszona przyoblec kojarzyła jej się z brakiem wolności i możliwości posiadania własnego zdania. Mimo to jednak miłość okazała się silniejsza od wszystkich przeciwności losu. To, co przeżyła Maria nigdy nie umniejszyło jej miłości do męża i każdego dnia starała się to udowadniać zarówno sobie jak i jemu i ich dzieciom.

Autorka w swojej książce przedstawiła historię dwójki zakochanych w sobie ludzi, których dzieliło wiele, a połączyła miłość. To była lektura, od której nie mogłam się oderwać. Prosty przekaz, otwarcie oczu na problemy afgańskich kobiet, które traktowane są w swoim kraju gorzej niż niewolnice. Odmawia im się prawa do wszystkiego: do nauki, do odpowiedniej opieki zdrowotnej, do samodzielnego wyjścia, samodzielnych decyzji, zmuszając przy tym często do pracy ponad siły. Bohaterka książki dobrowolnie udaje się do ojczyzny swojego męża kilkukrotnie, mimo że spotyka ją tam wiele przykrości i bólu. Zwłaszcza ze strony teściowej, która zmusza ją do pracy ponad własne siły. To w Afganistanie na świat przychodzą ich dzieci a kobieta ponosi tego ogromne konsekwencje.

Bardzo podobało mi się również zwrócenie uwagi na to, że ludzie, którzy mieli bardzo niewiele potrafili podzielić się z innymi. Oraz, że całkiem obce osoby oferowały swoją pomoc w potrzebie. To właśnie dzięki takiej pomocy Marii udało się wrócić do Europy ze swoimi dziećmi oraz szczęśliwie doczekać również powrotu swojego męża.

Była to historia, w którą trudno uwierzyć. Która nadawałaby się tylko na książkę lub film, a wydarzyła się naprawdę. I dzieje się każdego dnia. Bo każdego dnia życie kobiet w Afganistanie wygląda tak samo, a nie każda może liczyć na wsparcie przede wszystkim męża, swoich bliskich, czy też zupełnie przypadkiem poznanych osób. Ich piekło często w Afganistanie się zaczyna i w tam też się kończy. Żyją w strachu, czy dzień, w którym się obudzą, nie będzie ich ostatnim dniem.

Na zakończenie chciałam umieścić piękny cytat, który pojawił się w tej książce: „Jeśli ktoś się z tobą dzieli wszystkim, co ma, nie możesz go prosić o więcej”

Miłość to najcenniejsze co mamy, a kiedy dzielimy ją z osobą, która jest dla nas całym światem, to mamy wszystko.

Dziękuję bardzo wydawnictwu za możliwość zrecenzowania tej książki.

Po przeczytaniu powieści "Burka miłości" nasunęło mi się wiele pytań. Czy można kochać za bardzo? Jak wiele można poświęcić w imię miłości? Czy do wszystkiego można się przyzwyczaić?

Maria, młoda Hiszpanka, przyjeżdża do Londynu. Chce być niezależna, ale w nowym miejscu czuje się samotna. W biurze pośrednictwa pracy poznaje Afgańczyka Nasrada. Dziewczyna zakochuje się w nim bez pamięci. Wkrótce przystojny mężczyzna staje się dla Marii całym światem. Jest jej powiernikiem, przyjacielem, kochankiem, a wkrótce zostaje jej mężem. Niestety przychodzi dzień, gdy Nasrad musi wrócić do rodzinnego kraju. Maria jedzie z nim i przekonuje się, życie kobiet w Afganistanie jest niezwykle trudne.

Czy uda jej się przetrwać w obcym kraju? Czy mąż będzie dla niej wsparciem?

"Burka miłości" to przejmująca opowieść o tym, jak mało jest warte życie kobiet, w czasach panowania talibów. Afganki nie mają prawie żadnych praw, nie mogą studiować, pracować. Nie mają zapewnionej opieki zdrowotnej. Kobieta jest własnością mężczyzny i to ON podejmuje wszystkie decyzje. Jej życie często przypomina koszmar.

Przyznam, że mnie trochę zaskoczyło zachowanie Marii. Od samego początku była bardzo ufna i zaślepiona miłością. Przerażała mnie jej niewiedza, ale chyba wynikało to z jej młodego wieku. Dla męża zmieniła sposób zachowania, wiarę i dała się oblec w burkę.

Po wylądowaniu w Afganistanie musiała zmierzyć się z ogromną biedą. Na miejscu poznawała obyczaje i obrzędy panujące w kraju jej męża. Wiele razy była zszokowana zachowaniem członków rodziny i obcych, których spotkała w czasie swojego pobytu. Często czuła się obca, nie akceptowana i musiała się mierzyć z wieloma przeciwnościami.

Niewątpliwie powieść Reyes Monforte może zaszokować czytelnika, ale też odkrywa przed nim inną kulturę, nieznany kraj.

To historia o wielkiej miłości, o dramatycznym losie afgańskich kobiet, o życiu cudzoziemki w kraju islamskim. Obserwujemy życie Marii. Widzimy jak pod wpływem wydarzeń kobieta się zmienia, dojrzewa i podejmuje trudne decyzje.

"Burka miłości" jest napisana niezwykle obrazowym językiem. Łatwo można wyobrazić sobie miejsca, zapachy, smaki. To lektura dla dorosłych czytelników, bo autorka ze szczegółami opisuje zdarzenia pełne okrucieństwa, które mogą nami wstrząsnąć.

To świetna książka, którą zdecydowanie warto przeczytać. Polecam serdecznie 📚📚.

„Burka miłości” to książka, która swoją premierę miała już kilka lat temu i stała się światowym bestsellerem. Opowiada historię Marii - hiszpanki, która zakochała się bez pamięci w Afgańczyku. Dla niego porzuciła swoje dotychczasowe życie, zmieniła wiarę… Wszystko w imię bezgranicznej miłości. Póki żyli w Londynie wszystko pięknie się układało, jednak wyjazd do Afganistanu zgotował im obojgu piekło.

Pani Monforte może nie ma pięknego stylu pisania, bywa ON wręcz toporny. Niektóre rzeczy można było skrócić, ale i tak cała fabuła robi ogromne wrażenie. Książka oparta jest na faktach autentycznych co tylko potęguje falę emocji jaka targa czytelnikiem podczas czytania o życiu kobiet i dzieci w Afganistanie. Nie udało mi się szczególnie zżyć z bohaterką, jednak wydarzenia jakich była ona świadkiem, to co musiała przeżywać rysowało w mojej głowie straszne obrazy. Nieraz kłębiły mi się myśli, że Maria sama sobie jest winna sytuacji, w której się znalazła. Zwłaszcza w momencie, kiedy tak wiele osób pomagało jej oraz jej dzieciom wydostać się z piekła w jakim przyszło im żyć, a ona do niego wróciła… Tylko dlatego, że nie potrafiła żyć bez męża. Jednak nie można tak myśleć. Nikt nie zasługuje na to, aby żyć w ciągłym strachu, być poniżanym, rodzić w oborze, na dzień po skomplikowanym porodzie brać się do ciężkiej pracy, głodować, widzieć egzekucję bezbronnego dziecka… Maria przeszła wiele, jak tysiące kobiet w całym Afganistanie. To miłość do męża oraz dzieci dawała jej siły do życia i odrobinę szczęścia.

Historia ta może okazać się nie być łatwą lekturą. Jednak uważam, że każdy choć raz w życiu powinien przeczytać taką książkę. Być może otworzy ona oczy na życie ludzi ze wschodu i pozwoli lepiej ich zrozumieć. Pozwoli spojrzeć bardziej przychylnie na uchodźców i to co nimi kieruje podczas ucieczki od wojny i piekła, w jakim przyszło im żyć.