Bramy Światłości. Część 1. Zastępy Anielskie. Tom 5

Do Królestwa powraca Serada niosąc wielkie wieści: Jasność jest w królestwie. W Sferach Poza czasem, odległych, niebezpiecznych, ale jednak – dostępnych. Regent królestwa nie traci ani chwili: natychmiast organizuje wyprawę, która ma nawiązać kontakt z Bogiem. Oczywiście, tak trudna wyprawa nie może odbyć się bez Tańczącego na Zgliszczach. Ten na razie po ostatnich przygodach nie jest w najlepszych relacjach ze swoimi przyjaciółmi...

Czytasz książkę. A przynajmniej niby to robisz, ale w praktyce masz wrażenie, jakbyś siedział właśnie w barze, wysłuchując opowieści kogoś sobie bliskiego, lekko podchmielonego, ale jednak w dobrym nastroju i z wielkim talentem do snucia opowieści. A o czym słuchasz? Oczywiście, że o olbrzymich przygodach już niekoniecznie tak wielkich Skrzydlatych. I choć chcesz, by ta chwila trwała jeszcze długo to prędzej, niż Ci się wydaje możliwe noc jest już późna, piwa brakuje, a opowieść się kończy. Cóż, mniej więcej tak czułam się czytając „Bramy Światłości”.

Pewna, że już więcej nie spotkam moich ukochanych postaci niezwykle uradowałam się tym, że mogę znów wrócić do ich świata, zwłaszcza, że bardzo lubię styl Kossakowskiej. Nie pisze może w najpiękniejszy z możliwych sposobów (mimo, że chwilami opisy potrafią zachwycać), ale jej głos jest tak przyjemny dla ucha, że po prostu nie chce się książki odkładać. Czasem jej pomysły są absurdalne, czasem – po prostu zabawne. Innym razem mrożą krew w żyłach w chwili, w której naszym bohaterom może coś się stać, a jeszcze kiedy indziej sprawia, że zachwycamy się pięknem otaczającego nas świata. Często puszcza oko do czytelnika i sprawia, że ten po prostu czuje się częścią historii. Zdaje sobie sprawę, że znam wiele autorów, którzy piszą ładniej, ale przecież nie zawsze musi być najpiękniej. Wystarczy, by było ludzko i... ciekawie. A styl Kossakowskiej właśnie taki jest.

„Bramy Światłości” to fantasy drogi, przygody: większa część akcji skupia się na podróży Abadona z grupą Serady. Sprawiło to, że Gabriela, czy mojego ukochanego Razjela nie było w niej zbyt wiele, a większość postaci drugoplanowych raczej więcej na kartach powieści się nie pojawi, ale nie narzekam. Kolejne spotkanie ze Skrzydlatymi było jak najbardziej owocne.

Bo może i nie miałam Razjela, ale za to autorka postawiła na dwie inne, dość ciekawe, postacie. Przede wszystkim na Piołuna: ukochanego konia Abadona, który jeszcze nigdy nie odgrywał aż tak ważnej roli. A to bardzo ciepła postać, która chwilami potrafi przerazić swoimi absurdalnymi myślami (które dla niej są oczywistością), by chwilę później rzec coś w zadziwiająco mądrego. W ogóle, mam wrażenie, że Kossakowska niezwykle ciepło opisuje wszystkie zwierzęta będące związane z jej postaciami, nie ważne, czy są to koty, czy mantikory.

Druga postać, Serada, to dość typowy charakter: podróżniczka, pragnąca poznać świat jak najlepiej. Opisać go, dotknąć, zobaczyć, poczuć. I mimo, że nie ma w niej niemal nic zaskakującego to siła jej charakteru ma w sobie coś przyciągającego.

Nie chcę zbyt wiele zdradzać co do treści, ale fanom naszego kochanego Niosącego Światło, czy też Lampki, zwanego Lucyferem niosę dobrą nowinę: pan romantyczny buntownik w tej części również występuje i jak zawsze, musi wtrącić do swojej sprawy trzy grosze. Wydaje mi się jednak, że jego wątek zostanie bardziej rozwinięty w kolejnych tomach.

Na koniec muszę dodać kilka słów dotyczących samego wydania. Choć okładka nie do końca mi się podoba (jak z resztą prawie każda z tej serii) to ilustracje wewnątrz są niezwykle klimatyczne, co naprawdę zasługuje na uznanie.

„Zastępy anielskie” polubiłam już jakiś czas temu i nie mam zamiaru przestać. Z niecierpliwością czekam na kolejny tom „Bram Światłości”, a wszystkich innych zachęcam do czytania, bo to jest po prostu bardzo przyjemna przygoda.

To jest straszne, wiecie? Po prostu nie do pomyślenia… Uwierzycie, że ja do tej pory nie zapoznałam się z książką Żarna Niebios? Nie wspominając już o kolejnych tomach. Choć Maja Lidia Kossakowska prześladuje mnie już od czasów licealnych (czyli kilka dobrych lat), tak ja jakoś ciągle zwlekałam z tym, żeby zapoznać się z jej twórczością. Choć oczywiście cała saga stoi na półce, no bo jakżeby inaczej. Stoi i czeka na lepsze czasy, które chyba właśnie nadeszły. Moją mobilizacją okazała się książka Bramy Światłości i choć stwierdziłam, że może najpierw przeczytam cztery poprzednie tomy przygód Daimona Freya, to jednak tego nie zrobiłam. Czy to był błąd? Tego nie wiem, ale wiem na pewno, że będę musiała to koniecznie nadrobić!

Okazało się, że moje pierwsze, długo wyczekiwane spotkanie z Kossakowską w końcu się ziściło. I wypadło naprawdę świetnie! Choć spotkałam się z Bramami światłości na neutralnym gruncie, gdzie nie towarzyszyły mi żadne specjalne oczekiwania, tak naprawdę poczułam się urzeczona światem, który wykreowała. A skoro już teraz czuję się z nim w pewien sposób związana, to co będzie potem? Co zrobią ze mną te cztery poprzednie tomy, które tak bardzo wołają mnie z półki? To się dopiero okaże, ale obawiam się, że mogę przepaść w świecie tych genialnych aniołów i mnie już nigdy nie znajdziecie. Chociaż… może i znajdziecie. Chociażby w jakimś innym książkowym świecie, bo wiecie, ja to tak lubię sobie czasami przepaść.

Akcja powieści rozgrywa się w fikcyjnym, pełnym fantazji i magii świecie. Jasność przepadła, a Aniołowie starają się utrzymać Królestwo w ładzie. Hierarchia i ład muszą nadal panować, choć nieobecność Pana nie zwiastuje niczego dobrego. Do Pana Tajemnic, Razjela, przybywa Sereda, jego dawna uczennica, która być może właśnie odkryła miejsce pobytu Jasności. Jednakże istnieje spore ryzyko, że to tylko podstęp Antykreatora, który pragnie zetrzeć w pył całe dzieło stworzenia. Nie można jednak pozostać obojętnym i koniecznie trzeba sprawdzić, co się kryje za tajemniczą energią odnalezioną przez Seredę. Jest to poniekąd droga przez mękę, trudna i ciężka wyprawa pomiędzy światami, z której nie wszyscy powrócą żywi. To właśnie Daimon Frey zostaje oddelegowany do tego, aby wziąć udział w wyprawie. Cóż zrobić… tylko szaleniec podjął by się czegoś takiego.

Przede wszystkim musze wyrazić swoje uwielbienie względem relacji panujących pomiędzy Aniołami! Są one po prostu genialne i podejrzewam, że właśnie dlatego poczułam się tak bardzo urzeczona. Choć to dopiero moja pierwsza książka z tego cyklu, to już poczułam tę świetną atmosferę, ten klimat. To nie tylko przyjaźń, ale coś znacznie większego. To honor, oddanie, odwaga… Choć domyśliłam się, że ich przeszłość nie zawsze była kolorowa, pojawiały się pomiędzy nimi zgrzyty, tak jednak nie da się ukryć, że są wspaniałą ekipą. Cudownie było choć na chwilę stać się jej częścią. Kossakowska w znakomity sposób wykreowała swoje postaci i wierzę, że w poprzednich tomach jest to odczuwalne jeszcze bardziej i na pewno niebawem się o tym przekonam!

Sama fabuła jest równie intrygująca. Autorka nawiązuje nieco do hinduskiej mitologii i wprowadza wiele pojęć z tego zakresu, chwilami nie do końca zrozumiałych, jeżeli ktoś tych klimatów nie zna. Ale nie ma obaw! Na końcu książki jest słowniczek, który wszystko wyjaśnia! Takie połączenie hinduizmu z anielską wyprawą jest naprawdę ciekawym połączeniem. Oryginalnym i porywającym. Choć akcja toczy się tempem raczej umiarkowanym, tak ekspedycja na swojej drodze napotyka sporo przeszkód i wrogów, którzy przeszkadzają im w osiągnięciu głównego celu. Zdecydowanie nie mogą narzekać na nudę, ale muszą brać pod uwagę fakt, że droga nie jest usłana różami. Jest w tym pewna dawka nieprzewidywalności i zaskoczenia, co idealnie pasuje do całości. A zakończenie? Jest mocne, poruszające, ale no weźcie… Przecież wiadomo, że to tak nie może być!

Bramy światłości to znakomita powieść. Uświadomiła mi, jak wielki błąd zrobiłam z tym, że tak długo zwlekałam z zapoznaniem się z twórczością Kossakowskiej. Jej twórczość wywarła na mnie spore wrażenie i myślę, że w najbliższym czasie koniecznie zapoznam się z poprzednimi tomami serii. Cieszę się, że pojawił się ten tom, bowiem okazał się być mocną motywacją. Co ciekawe, nie miałam najmniejszych problemów ze zrozumienie historii w niej zawartej, mimo nieznajomości poprzednich części. Co nie zmienia faktu, że z ogromną przyjemnością się z nimi zapoznam, aby jeszcze bardziej zagłębić się w tym uniwersum! Gorąco polecam!

[Adres usunięty]

Mój blog: [Adres usunięty]

Wyczekiwana z niecierpliwością kontynuacja przygód Daimona Freya oraz jego kompanów z Nieba i Głębi właśnie ukończona.

Czekałam długo na tą książkę, od dawna dochodziły słuchy, że M.L. Kossakowska ją pisze. Ale jak to bywa, od plotek, do książki na półce minęło wiele czasu.

Akcja powieści rozpoczyna się od powrotu Seredy – badaczki i podróżniczki – z kolejnej wyprawy, gdzieś na krańce Stref Poza Czasem.

A wiadomości jakie ze sobą przywozi, wstrząsną Razjelem, Gabrielem i Lucyferem do głębi.

Otóż Jasność postanowiła się objawić nie gdzie indziej, tylko w najbardziej niedostępnym miejscu w Strefach Poza Czasem.

Wstrząśnięty Gabriel organizuje wyprawę, na dowódcę której wybiera Daimona.

Od tej pory on, jego wierny rumak Piołun i Sereda wplączą się w wir niesamowitych przygód i niebezpieczeństw.

Przyznaję, że pierwsze wrażenie można zrobić tylko raz, więc wiedziałam mniej więcej, czego można spodziewać się po twórczości autorki.

Tym bardziej, że serię Anielską czytałam wiele razy, bo taka wizja Aniołów i Głębian bardzo przypadła mi do gustu.

Nie inaczej było i tym razem.

Akcja rozpoczęła się dość niewinnie, niby nic się nie dzieje, aż nagle jedna wiadomość wywraca wszystko do góry nogami.

Szybko wsiąkłam w przedstawione przez pisarkę wydarzenia. Ucieszyłam się ogromnie z powrotu ulubionych bohaterów, Daimona i Asmodeusza. Z całej skrzydlatej zgrai, to właśnie ich polubiłam najbardziej. No i Piołuna.

Co do tego ostatniego, to w Bramach Światłości odegra bardzo ważną rolę, a jego sarkastyczne poczucie humoru i celne ironiczne docinki, powodowały podczas czytanie sporo rozbawienia.

Głównym wątkiem powieści jest wyprawa Daimona i Seredy, ale nie brak w niej również wątków dodatkowych.

Oczywiście nie zabrakło również knowań, intryg i tajemnic.

Autorka ma lekkie pióro, a w powieści wiele się dzieje, więc nie ma czasu na nudę.

Narracja jest trzecioosobowa, dzięki czemu czytelnik jest świadkiem wszystkich zdarzeń i posiada wiedzę większą niż bohaterowie.

M.L. Kossakowska w Bramach Światłości pełnymi garściami czerpie z wierzeń ludów azjatyckich, mitologii hinduskiej, można również znaleźć odniesienia do mitologii Celtyckiej.

Strefy Poza Czasem okażą się fascynującym, choć równocześnie przerażającym miejscem. Autorka przedstawia nam ten obszar bardzo obrazowo i plastycznie. A wszystkie istoty, które nasi podróżnicy spotkają na swojej drodze okażą się na równi fascynujące i niebezpieczne.

Bohaterowie tak jak w poprzednich książkach z serii nie szczędzą czytelnikowi sarkazmu i ironii i wyjątkowo czarnego poczucia humoru.

Bramy Światłości, to powieść pełna intryg, magii, tajemnic, niesamowitych bohaterów i ciekawych wydarzeń.

To również opowieść o ryzykownej wyprawie, której finał może być dosłownie ostatecznym i definitywnym końcem.

Maja Lidia Kossakowska ma ogromną wyobraźnię i talent do fascynującego splatania ze sobą wątków i losów bohaterów.

I mimo, że nie polubiłam Seredy, to reszta bohaterów zrekompensowała mi to podwójnie.

Zakończenie natomiast nastąpiło w takim momencie, że aż sapnęłam z irytacji i zazgrzytałam zębami. Autorka zakończyła Bramy Światłości z głośnym przytupem.

I mimo, że w całej powieści więcej jest momentów zabawnych niż przygnębiających, to jednak czuć klimat smutku i żalu po odejściu Pana, tęsknoty za prostszym i lżejszym życiem oraz ciężaru dźwiganego przez wszystkich spiskowców – tych z Nieba i Głębi.

Co ważne, autorka nie oszczędzała bohaterów. Bez litości obnażała ich wady, nie raz karząc im przeżywać gorycz konieczności przyznania się do błędu.

I to właśnie mi się podoba w bohaterach całej tej serii – bohaterowie nie są idealni, pomimo, że część z nich, z racji niejako urodzenia, idealna być powinna.

Nic bardziej mylnego.

Aniołowie to istoty z czartem za skórą, a Głębianie nierzadko mają dobre serce.

To lubię, na to będę teraz czekać z jeszcze większą niecierpliwością.

Liczę, że autorka nie każe czytelnikom wyczekiwać zbyt długo.