Cukiernia w płatkach wiśni

"Cukiernia w płatkach wiśni", to książka, która otula jak ciepły koc, a przy tym jest lekka jak płatki kwiatu wiśni. Historia w niej zawarta pokazuje, że warto marzyć, warto mieć cel i sukcesywnie, ale nie za wszelką cenę, do niego dążyć, kierując się pasją i miłością do siebie, innych oraz życia.

Młody Tajwańczyk, An-Chan, trafia do cukierni, która zajmuje się przygotowywaniem wagashi — tradycyjnych japońskich słodkości, będącymi małymi dziełami sztuki. W nowej pracy poznaje Emiko, dziewczynę rozdartą między rodzinnym dziedzictwem a pragnieniem wolności. Ich krótka więź, choć ulotna, pozostawia trwały ślad w ich sercach. Po powrocie do Tajwanu An-Chan odnajduje sens istnienia w smakach dzieciństwa i ciszy rodzinnej piekarni. Jego droga do szczęścia wiedzie przez wiele poświęceń, ale w konsekwencji dąży do tego, co sprawia mu największą radość i w czym odkrywa sens istnienia.

To książka, przy której czułam się zrelaksowana i bezpieczna. Autorka wprowadziła mnie do świata pełnego słodyczy, perfekcyjnie wykonanych, z dbałością o każdy szczegół, będących sztuką, celebracją i popisem najwyższego kunsztu cukiernictwa wagashi — tradycyjnych japońskich słodyczy, które są małymi artystycznymi dziełami. Podobał mi się też wątek coraz większego zaangażowania bohatera w funkcjonowanie cukierni i chęć poszerzania swoich umiejętności. Nadało to dynamiki całemu tekstowi i również historii, nieco wyróżniając tę powieść od innych japońskich comfort booków.

Poza wątkiem samej cukierni mamy tu również motyw niespełnionej miłości. Wątek piękny, wzruszający i jednocześnie bolesny, ale dzięki temu mamy kolejną warstwę tej historii, wyróżniającą ją spośród innych, sobie podobnych.

To ciepła, mądra opowieść o marzeniach, sentymentach, realizacji planów i relacjach międzyludzkich, które w mniejszym lub większym stopniu potrafią wpłynąć i zmienić postrzeganie przez nas świata. To historia o ciężkiej pracy, determinacji, uporze i przynależności do jakiegoś miejsca.

Polecam w ramach relaksu od cięższych lektur, warto sięgnąć po tę książkę.

Piękna powieść o poszukiwaniu własnego miejsca w świecie dyktowana silnymi emocjami. Na pierwszy rzut oka niepozorna, ale już przy pierwszych stronach zapewniająca przygodę o której nikt szybko nie zapomni.

Nie jest to romans a bardziej proza obyczajowa, która pokazuje jak pojawienie się w naszym życiu pewnych ludzi zmienia bieg wydarzeń. Lekka jak piórko, pisana silnymi uczuciami, nieszablonowa, inna niż wszystkie. Odnajdzie się w tej historii ten, kto poszukuje ukojenia, wewnętrznej równowagi, oparcia na losach postaci w jakiś sposób przypominających nas samych. Kuang Feng pozwala nam zaangażować się na całego w kameralną historię czerpiącą inspirację z otoczenia, w której kluczowym urokiem są słodkości umilające dzień każdemu kto potrafi doceniać urok małych rzeczy.

An-Chan pracował w cukierni tworzącej małe dzieła sztuki. Poznał tam Emiko, która uwięziona między marzeniami swoimi a swojej rodziny nie wiedziała jak postąpić. Chociaż ich losy splotły się tylko na moment - obydwoje na tym zyskali. An-Chan po zawodzie miłosnym wraca do Tajwanu, by tam zrozumieć, że droga do szczęścia nie zawsze musi być kręta. Udowadnia nam, że czasami warto odpuścić, by zyskać coś wyjątkowego.

Kluczowym motywem tej fabuły jest podprogowa próba dotarcia do czytającego. Bardzo dużo jest tutaj bowiem wartości do wypatrzenia pomiędzy wierszami, sporo życiowych rad oraz konkretnych przekazów mających ułatwić nam życie. Razem z bohaterami zaglądamy niespiesznie w zakamarki ich codzienności, obserwujemy kształtowanie się charakterów, dostrzegamy ulotność życia. Jednocześnie nie czujemy się przytłoczeni widocznym przemijaniem, wręcz przeciwnie! Zaczynamy rozumieć jak ważne jest zatrzymanie się, przewartościowanie priorytetów, odnalezienie swojego miejsca w świecie, podobnie jak zrobił to bohater. W tle przewijają się malownicze scenerie Tajwanu oraz Japonii a wypieki będące domeną An-Chan oraz moralne dylematy, gdy przyjdzie wybierać pomiędzy tym o czym marzy, a tym co należy zrobić. Wraz z nim podróżować więc będziemy przez drogę pełną refleksji a to co z niej wyciągniemy będzie należało do nas.

"Cukiernia w płatkach wiśni" to opowieść o tym co liczy się tu i teraz, przygoda dla czytelników, którzy mają w sobie mnóstwo melancholijnych emocji. Ciepła, nastrojowa, klimatyczna i bardzo realnie przedstawiona proza z wartymi wyłapania i zapamiętania przemyśleniami. Kuang Feng zaprasza nas w podróż pisaną silnymi emocjami, szczerą, życiową, realną. Podróż, która warta jest zaangażowania i która nie wychodzi z głowy na długo po zamknięciu ostatniej strony. Idealny prezent dla siebie i dla bliskich nam osób, bowiem to jedna z tych powieści, którą zdecydowanie warto przeczytać.

#czytamprzez365dni

#pożyczprzeczytajpoleć

24/52

"Cukiernia w płatkach wiśni "

Kuang Feng

Opis:

"W Japonii, pod drzewami kwitnącej wiśni, można spróbować wagashi-tradycyjnych japońskich słodyczy przypominających małe dzieła sztuki.

W jednej z takich cukierni pracuje

An-Chun ,młody Tajwańczyk ,który szuka swojego miejsca w życiu.

Tam poznaje Emiko,dziewczynę uwięzioną między rodzinną tradycją własnymi marzeniami.

Ich losy splatają się na moment -zbyt krótki ,by mogli być razem, lecz wystarczający, aby odmienić ich na zawsze.

Po zawodzie miłosnym ,bez przyszłości ,której mógłby się uchwycić, An-Chun wraca do Tajwanu. W podupadającej rodzinnej cukierni odkrywa nie tylko przepis na słodkie wypieki ,ale i na szczęście...

Ta historia mnie urzekła od samego początku. An -Chun poszukujący swojej ścieżki życiowej próbuje nauczyć się tajników wykonywania tajwańskich ciasteczek gao-bing,trafia do stryjecznego dziadka który od pierwszego dnia kieruje się niezwykle surowymi zasadami i pokazuje jak czerpać wiedzę od innych i gromadzić doświadczenie. Myślicie że to takie proste ...otóż nie !

Ale An-Chun nie poddaje się, pod okiem Yuana kolegi cukiernika, uczy się wykonywania różnych rodzajów ciasteczek gao-bing.

Chce wziąć udział w konkursie, który przyniesie reklamę ciastkarni stryjecznego dziadka. Czy uda się An-Chun pokonać wyzwanie i znajdzie się w najlepszej trójce? Czy ta wygrana lub przegrana zmieni coś w jego życiu?

Nie zdradzę nic więcej ale musicie wiedzieć , że załoga cukierni Yang Tzu Tang potrafi tworzyć cuda cukiernicze i tak łatwo się nie poddaje . Zapraszam więc do lektury idealnej na czas letni gdzie chłonąć będziecie niezwykłą woń cukierniczych wypieków 🥨🥐🧇🥞🥯

Patrząc na okładkę książki „Cukiernia w płatkach wiśni”, miałam wrażenie, że sięgam po historię pachnącą wanilią, owocami oraz świeżo wypieczonym ciastem. Oczekiwałam czegoś, co rozgrzeje mnie od środka. Książki, która przeniesie mnie w świat pełen emocji wrażliwości. Po części właśnie tak było. Mam wrażenie, że literatura azjatycka, a przynajmniej ta, po którą miałam okazję do tej pory sięgnąć, przepełniona jest melancholią, wrażliwością, opisami codzienności oraz tradycji, na którą Azjaci zwracają szczególną uwagę. Niestety ta podróż nie była dla mnie aż tak satysfakcjonująca, jak się spodziewałam.

Autorka skupia się na działalności małej cukierni, do której trafia An-Chun, po tym jak wrócił z Japonii do Tajwanu, gdzie szukał swego miejsca na ziemi, lecz niestety go nie znalazł. Po zderzeniu się z rozczarowaniem i zawodem miłosnym nie może się zabrać za szukanie pracy. Matka załatwia więc tę sprawę za niego. Ma zacząć pomagać swojemu stryjecznemu dziadkowi w prowadzeniu cukierni. Nie jest to łatwe zadanie. Nie ma czasu na odpoczynek, trzeba szybko się uczyć i nie zadawać pytań. Wypieki mają być idealne i smaczniejsze od konkurencyjnych produktów.

Mimo tego, że tempo pracy bohaterów jest szybkie, to tempo akcji wręcz przeciwnie. Dla niektórych może być to atutem, ja jednak wolę, gdy w powieści dzieje się więcej. Jeśli miałabym do czegoś porównać tę fabułę, to porównałabym ją z medytacją. Dni są takie same, nic się w cukierni przez lata nie zmienia. Pracownicy przychodzą i pracują od siódmej trzydzieści do osiemnastej, niewiele mając czasu na życie. Mimo że robią, co mogą, to ciężko się wybić na tle pozostałych cukierni, choć ich firma działa w tym miejscu najdłużej. Nikogo nie obchodzi, że lokal ma sześćdziesiąt lat, klienci chcą po prostu zjeść coś lepszego, niż u innych. Czy An-Chun wprowadzi tam powiew świeżości?

Książkę czyta się zaskakująco szybko, rozdziały są krótkie, a tekstu niewiele, więc jest to taka lektura na jedno, góra dwa popołudnia. Według mnie jest tu trochę za mało głębi, emocji, a za dużo powierzchowności, pięknych zdań, które, mimo że brzmią, jak balsam dla duszy, to według mnie niczego nie wnoszą.

Czy to zła książka? Nie. Po prostu nie zapadnie w mej pamięci na długo. Jeśli ktoś potrzebuje lekkiej lektury, ciepłego klimatu i lubi azjatycki styl, to z całą pewnością się w tej powieści odnajdzie.

„Cukiernia w płatkach wiśni” to książka dla fanów gotowania, przyjemnych książek i literatury azjatyckiej.

An-Chun po zawodzie miłosnym wraca z Japonii na rodzinny Tajwan. Zaczyna pracę w cukierni stryjecznego dziadka. Wypiekają w niej tradycyjne tajwańskie ciastka gao-bing. Niestety cukiernia przeżywa kryzys i jest na granicy bankructwa, a do tego nie ma kto przejąć rodzinnego interesu.

Ta powieść jest bardzo łagodna, delikatna i subtelna. A przy tym pachnie cukrem i masłem. Mam wrażenie, że dowiedziałam się bardzo dużo o tradycyjnych wypiekach z Japonii i Tajwanu. Cała historia toczy się wokół pieczenia, ale jest to tylko pretekst do tego o czym tak naprawdę jest ta książka.

To powieść o poszukiwaniu swojej drogi w życiu. Próbowaniu różnych rzeczy, popełnianiu błędów i wyciąganiu z nich wniosków. To też powieść o godzeniu się z przeszłością i rozliczaniu się z nią. Główny bohater pokazuje nam się nie tylko w cukierni stryjecznego dziadka, ale również we wspomnieniach z Japonii. To jest jego droga do uleczenia siebie samego i znalezienia własnego miejsca na Ziemi. To również powieść o odwadze by żyć tak jak się chce nie krzywdząc przy tym innych.