W rytmie uczuć. Ultraviolet. Tom 2

[patronat medialny] W drugiej części nasz bohater uświadamia sobie że Aurelia jest dla niego ważna.(lepiej późno niż wcale) Próbuje o nią walczyć, i dzieje się dużo dużo ciekawych rzeczy. Do tego mamy jeszcze Logana, którego jeśli lubiliście to znienawidzicie. Jest też przygotowane dla was dużo śmiechu, płaczu i szokująca dawka Alexa - kuzyna Reeda którego możecie znać z 1 części. Chodź tam niestety trochę nam podpadł, to tu polubicie go napewno. Albo nawet zechcecie przeczytać jego historię. Uv to historia którą pośród wszystkich jest poprostu prawdziwa. Nie jest pełna idealizowania, zakochania od pierwszego wejrzenia ani żadnych innych. Aurelia i Reed to osoby które postępują jak każdy z nas.

𝐑𝐞𝐜𝐞𝐧𝐳𝐣𝐚 𝐩𝐚𝐭𝐫𝐨𝐧𝐚𝐜𝐤𝐚

Muszę przede wszystkim wspomnieć o stylu pisania autorki. Ania Szubert pisze książki dokładnie tak jak kocham najbardziej. Jest to kolejna historia spod pióra Ani, przez którą dosłownie płynęłam. Styl pisania autorki pozwala mi się zrelaksować i zapomnieć o całym świecie kiedy najbardziej tego potrzebuję. Ania pisze książki w tak bardzo naturalny oraz przyjemny sposób, że ja po prostu przepadam. Jestem w tym absolutnie zakochana.

Kolejnym elementem, którego nie mogę pominąć jest fabuła „Ultraviolet. W rytmie uczuć”. Znacie to uczucie kiedy książka wciąga Was do tego stopnia, że zapominacie o wszystkim, że nie interesuje Was nic oprócz dalszych losów Waszych ukochanych boahterów, że postanowiliście przeczytać jeszcze „tylko jeden rozdział”, a odkładacie historię na półkę dopiero po nieprzespanej nocy ? Właśnie tak jest z UV 2! Fabuła UV nie była przesadzona, ani nudna, a wręcz przeciwnie wszystko było spójne, przemyślane i po prostu przyjemne. Mogę określić ją mianem „idealnej” chciaż w życiu kieruję się zasadą, że nic nie jest idealne.

Następnym plusem są bohaterowie. W tym punkcie chciałabym zacząć od Aurelii, ponieważ właśnie z tą bohterką zżyłam się najbardziej i jest mi najbliższa. Ta postać ma w sobie coś co mnie do niej przyciąga. W jakiś sposób czuję, że dogadałabym się z nią, pomimo tego, iż na pierwszy rzut oka mamy zupełnie inne charaktery. Postać Aurelii jest bardzo, bardzo dobrze wykreowana i wydaje się być „autentyczna”. Zatem przejdę teraz do postaci Cartera Reeda. Ten chłopak jest dla mnie tajemnicą (w pozytywnym tego słowa znaczeniu). Z jednej strony nie popieram jego, bardzo często, głupich pomysłów, ale z drugiej rozczula mnie do granic możliwości kiedy próbuje naprawić swoje błędy. Carter jest jednym z tysiąca powodów dlaczego UV 2 pokochałam jeszcze bardziej niż UV 1. To właśnie w drugim tomie dylogii ukazane jest jak bardzo Carterowi zaczęło zależeć na Aurelii i jak bardzo się dzięki temu zmienił. Przyszła pora na Melody. Ta postać zyskała moją sympatię już na samym początku pierwszego tomu Ultraviolet ! Melody traktuje Aurelię jak siostrę. Dziewczyny mają naprawdę wyjatkową relacje. Przez całą historię widać jak bardzo Aurelii zależy na Melody, a Melody na Aurelii, uważam to za absolutnie wyjątkowe. Relacja bohaterek wydaję mi się taka prawdziwa i naturalna. Jestem na 100% pewna, że dziewczyny wskoczyłyby za sobą w ogień !

Chciałbym zwrócić równiez uwagę na emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania UV 2. Poznając drugą część historii Aurelii uśmiechałam się pod nosem, a nawet śmiałam się na cały głos i wiecie co ? Właśnie tego potrzebowałam. Nawet nie wiecie jak bardzo potrzebowałam książki, która wywołuje we mnie tak pozytywne emocje, i która sprawia, że dzień staje się lepszy. Dylogia Ultraviolet zapewniła mi prawdziwe emocje.

Podsumowując UV to dylogia, którą pokochałam całym sercem, i która polecę dosłownie każdemu. Pomimo tego, że na początku sądziłam, iż nic nie przebije pierwszego tomu Ultraviolet byłam w ogromnym błędzie, bo to właśnie „Ultraviolet. W rytmie uczuć” znalazło specjalne miejsce w moim sercu.

~𝓩𝓸𝓼𝓲𝓪~

[współpraca reklamowa || patronat medialny]