Licho nie śpi. Seria Bieszczadzkie demony. Tom 1

"Licho nie śpi" rozpoczyna trylogię Bieszczadzkie demony. Jest to wznowienie w odświeżonej szacie graficznej, które może poszerzyć grono odbiorców i nowych czytelników.

Pewnie wiecie, jak bardzo lubię w książkach fabułę osadzoną w Bieszczadach? Tym razem jednak nie będzie miało to miejsca w powieści obyczajowej, a w kryminale. Urzekł mnie opisane przez Emilię Szelest bieszczadzkie legendy.

Damian "Atos" wyleciał z pracy w policji. Teraz ucieka przed przeszłością, uzależnieniem i mrokiem, które coraz bardziej nie dają mu spokoju. Bieszczady mają być dla niego kryjówką, a praca w tartaku ma zagłuszyć wyrzuty sumienia. Z kolei Magda, asesor prokuratury, ma do rozwiązania sprawę, która wydaje się nie do rozwiązania. W okolicy giną młode dziewczyny, a jedyny podejrzany siedzi we więzieniu. Jak przebić się przez mur nieufności ludzi? Damian postanawia jej pomóc. Między nimi rodzi się namiętność. Sceny zbliżeń są dość mocne, momentami żenujące, ale w sumie nie miało to dla mnie większego znaczenia.

Zachowanie Magdy wydaje się dziecinne i nieprofesjonalne (strasznie irytująca kobieta!), łamie wszystkie procedury śledztwa i tajemnicy, nie gra twardej pani prokurator i może dlatego nie miałam problemu z tym, by ją w jakiś niewytłumaczalny sposób polubić. To samo dotyczy Damiana. Facet posiada sporo wad, jest takim jakby ciemnym typem, butny, zarozumiały, zadufany w sobie, bezczelny, zadziorny, szowinista traktujący kobiety przedmiotowo, a mimo to z czasem poczułam do niego sympatię. Bo pod tą maską wad skrywa się coś więcej, co warto poznać. Ich relacja jest interesująca, pełna dogryzania sobie. Nie potrafią przyznać się do swoich uczuć. Są bardzo rozchwiani emocjonalnie. Nie podobało mi się zachowanie Magdy dotyczące uzależnienia narkotykowego Damiana. Nie była w tej kwestii konsekwentna, w zasadzie nic z tym nie robiła. A stwierdzenie, że narkotyki rozjaśniają umysł... No nie!

Ale najbardziej polubiłam brygadę z tartaku. Ci faceci naprawdę mają poczucie humoru, potrafią rozbawić czytelnika do łez. Co chwilę czekałam na wątki z ich udziałem. Uważam, że ich potencjał nie został w pełni wykorzystany.

Przekonujemy się, jak trudno jest uciec od przeszłości. Ona i tak w końcu nas dogoni. Poruszony został tu problem przemocy, uzależnia, brak szczerości i zaufania czy straty bliskiej osoby. Wszystko to pokazuje, jak wpływa na bohatera i jakie przynosi konsekwencje.

Choć historia mało prawdopodobna, bo i śledztwo zalatuje amatorszczyzną (zgrzytem był dla mnie wątek wróżki, bo któż szuka odpowiedzi w kartach dotyczących morderstwa, prawda?) to mimo to wciągająca. Fajnie, że mamy kilka rozdziałów z perspektywy sprawcy. To wiele wnosi. Widzimy, jak niedopowiedzenia i kłamstwa czy chęć zemsty doprowadzają do wielu nieszczęść. Jestem bardzo ciekawa tego, jakie przygody jeszcze czekają na bohaterów.

"Licho nie śpi" to rodzaj lżejszego kryminału bez nadmiernej makabry, z domieszką erotyku dający lekturę, z którą spędza się przyjemny czas. Tylko trzeba pamiętać, że gdy zapada zmrok, budzą się demony... nie tylko te na zewnątrz, ale i wewnątrz człowieka.

To moje kolejne spotkanie z książką pani Emilii Szelest. Do tej pory przeczytałem takie tytuły jak Siedem czy trylogię o Zuzannie Sobczak, rozgrywającą się w przepięknej tatrzańskiej scenerii. Teraz przyszedł czas na inne góry, a dokładniej Bieszczady, ponieważ Licho nie śpi to pierwsza część cyklu Bieszczadzkie demony.

Autorka wielu interesujących i trzymających w napięciu powieści mieszka w południowo-wschodniej Polsce, w Sanoku, w bliskości Gór Słonnych. A stąd już niedaleko w góry, które uwielbia i w których osadza swoje niebanalne historie. Jest także kibicką hokeja, co nie dziwi, ponieważ w jej rodzinnym mieście działa drużyna STS Sanok. Dzięki górskim wędrówkom ma niemal gotowy materiał do researchu kolejnych książek. Podróżuje, odkrywa nowe miejsca i czerpie z nich inspiracje. Jej pierwszą wydaną drukiem powieścią była Niebezpieczna gra. Znana jest również jako Emilia Wituszyńska, a wcześniej publikowała swoje teksty w serwisach internetowych.

Mężczyzna znajdujący się na okładce patrzy gdzieś w dal. Ta dal wydaje się bardzo niepokojąca i mroczna, a góry tym razem nie sprawiają wrażenia przyjaznych. Niebo pokrywa warstwa ciężkich chmur i choć przebijają się przez nie promienie słońca, można odnieść wrażenie, że jest to przysłowiowa cisza przed burzą. Gdy przeczytamy jeszcze umieszczone u góry okładki zdanie: „Gdy zapada zmrok, budzą się demony”, tym bardziej jesteśmy ciekawi historii zapisanej na kartach powieści. Przekaz okładki jest wyrazisty i z pewnością przypadnie do gustu fanom thrillerów oraz kryminałów.

Przejdźmy do bohaterów pierwszej części. Damian Antos jest postacią najważniejszą, dlatego to na nim skupimy się na początku. To były policjant, który zawiódł w bardzo ważnym momencie. Zostawił swojego partnera, gdy ten potrzebował pomocy. O mały włos Tomasz nie stracił życia. Decyzja przełożonych była jednoznaczna i niepodważalna. Antos zostaje zwolniony ze służby. Nie ma już żadnej drogi powrotu.

Żeby dojść do siebie, a musicie wiedzieć, że Damian zmaga się z poważnym uzależnieniem od narkotyków, postanawia wyjechać w ukochane Bieszczady. Liczy na to, że z dala od dawnych problemów łatwiej będzie mu walczyć z pokusami i uporządkować swoje życie. W Cisnej czas płynie inaczej, spokojniej, dlatego właśnie tam chce zawalczyć o siebie i odzyskać równowagę. Niby zapowiada się sielanka, ale... no właśnie. Nie sięgamy przecież po kryminał czy thriller po to, by było przyjemnie, cukierkowo i przewidywalnie. Główny bohater zostaje szybko wciągnięty w niebezpieczną grę. Trup pojawia się nader szybko, a kobiety, które przewiną się przez jego życie, wywrócą wszystko do góry nogami.

A licho nie śpi, a bieszczadzkie wydarzenia błyskawicznie elektryzują okoliczną społeczność. Jak na tym tle odnajdzie się Damian? Czy zdoła poradzić sobie z demonami przeszłości i jednocześnie rozwikłać zagadkę, która coraz mocniej zaciska się wokół niego?

Licho nie śpi okazało się bardzo udanym otwarciem nowego cyklu. Emilia Szelest po raz kolejny udowadnia, że doskonale czuje górski klimat i potrafi wykorzystać go do budowania napięcia. Bieszczady nie są tutaj jedynie tłem wydarzeń, lecz stają się pełnoprawnym bohaterem powieści, pięknym, dzikim i momentami niepokojącym. Szczególnie w zimowej aurze! Autorka umiejętnie prowadzi akcję, stopniowo odkrywając kolejne tajemnice i nie pozwalając czytelnikowi na chwilę nudy. Na uwagę zasługuje również postać Damiana Antosa, bohatera dalekiego od ideału, zmagającego się z własnymi słabościami i demonami przeszłości. Dzięki temu jest autentyczny i budzi emocje.

Jeżeli lubicie kryminały oraz thrillery osadzone w górskiej scenerii, pełne tajemnic, nieoczywistych bohaterów i mrocznego klimatu, to powieść z pewnością powinna znaleźć się na Waszej liście lektur. Ja już wiem, że z chęcią sięgnę po kolejne części Bieszczadzkich demonów.

Trafił mi się miks gatunkowy osadzony w Bieszczadach, w które co najmniej raz w życiu ktoś chciał wyjechać. Szelest stworzyła historię pełną niepokoju, naszpikowana emocjami i całkiem spójnie się splatającą.

Wiadomo, że gdy za tło robią Bieszczady, to już startowa jest plus 10 do klimatu i nie inaczej jest tym razem. Gęste lasy, głusza, odludzi i ogólna izolacja sprawiają, że śledztwo jeszcze bardziej intryguje, a ja nieustannie wypatrywałam demonów i to zarówno prawdziwych jak i stłumionych w ludzkich umysłach.


Damian to bohater jakich mnóstwo, walczy ze słabościami, poczuciem winy i niedająca o sobie zapomnieć przeszłości, co zdecydowanie ogranicza mu możliwość wykonania kroku do przodu.
Ja mam jednak z nim problem, ponieważ nie kliknęło między nami i go nie polubiłam, może to kwestia tego, że jednak zbyt wiele prześwietlonych klisz go portretuje. Ciekawiej w pada Magda, ambitna, uparta i odważna niczym teściowa, gdy trzeba uprzykrzyć komuś życie.

Aspekt kryminalny jest solidny, tajemnicze zaginięcia budzą ciekawość, a błędne tropy i wszechobecna zmowa milczenia pobudzają ciekawość, a samo przewidywanie wydarzeń jest dość karkołomne. Szelest za sprawą dawkowania informacji nęci i zmusza do snucia własnych wniosków.

„Licho nie śpi” to złożona historia o winie, tajemnicach i przeszłości, która jest nie do pogrzebania, bo ona zawsze czeka, by wypełznąć w odpowiednim momencie. Wciągająca i klimatyczna powieść, gdzie wątek kryminalny jest solidny, a ten romantyczny nieco męczący.