Bez filtra

Jak bardzo cenicie swoją prywatność? Zasypujecie social media fotkami swojej rodziny? Czy wszystkie uwiecznione chwile wrzucacie do internetu? A wyobrażacie sobie dzisiejsze życie bez dostępu do social mediów? Próbowaliście zrobić sobie jakąś dłuższą przerwę bez telefonu, laptopa, tabletu? Bez tych wszystkich nowinek, plotek, postów, rolek? Ile czasu udało Wam się wytrzymać? Ja szczerze się przyznam, nie próbowałam i nie wiem, jakby to było na dłuższą metę.

"Trudne czasy tworzą silnych ludzi, silni ludzie tworzą dobre czasy, dobre czasy tworzą słabych ludzi, a słabi ludzie tworzą trudne czasy".

Aldona znana w sieci jako Mamafia bardzo dba o to, aby jej posty i relacje były idealne. Tylko ona i jej rodzina wie, ile trzeba nieudanych prób, żeby powstało idealne ujęcie. Żądna zachwytów na swoją cześć miała problem z przyjmowaniem jakiejkolwiek krytyki. Jej mąż Jacek przez całe ich wspólne życie pozwalał Aldonie się dyskryminować. Jawnie się z niego naśmiewała i jego wpadki publikowała na Instagramie. Gość w końcu nie wytrzymał i się zbuntował, postanowił się wyprowadzić i odpocząć od żony. Wraz z nim ruszyła ich córka Lena i wyprowadzili się razem. Wystarczyło 48 godzin i jedno ciasto, by życie Aldony zmieniło się diametralnie. To nic, że ona do tej pory miała receptę na wszystko, była specjalistką w każdej dziedzinie. Teraz czekają ją zarzuty, a jej profil instagramowy stał się memem. Niestety wszystko, co się w ostatnim czasie wydarzyło to skutek tego, jak żyła i co się dla niej liczyło. Egoizm, jak i konsumpcjonizm stawiała na pierwszym miejscu. Dążyła do perfekcjonizmu. Zwyczajne życie nie było jej pisane.

I tak oto szanowna Aldona w ramach odpokutowania swojego zachowania otrzymała wyrok prac społecznych w schronisku, w domu samotnej matki i w domu kombatanta. Została sama i musiała przewartościować swoje życie i wyciągnąć wnioski. Czy zmądrzała?

Niekoniecznie skoro znajdując się w trudnej sytuacji, skorzystała z pierwszej lepszej okazji i nawiązała niewinny, aczkolwiek gorący romans internetowy. Co z tego wyniknie?

"Bez filtra" to słodko-gorzka historia o naszych czasach, o świecie zdominowanym przez internet, gdzie liczą się lajki i zasięgi. Idealne domy, rodziny i wszystko na pokaz. Zdjęcia po retuszach bez żadnych skaz. Co innego prawdziwe życie. Nie ma ludzi idealnych. Nie zawsze to, co widzimy w internecie, odzwierciedla prawdziwą sytuację. Nie radzę czytać tej książki w publicznych miejscach, albowiem wywołuje niepohamowane salwy śmiechu. Dawno się tak nie uśmiałam podczas czytania książki. Zabawna, ale zmuszająca do refleksji. Cięte riposty, epitety i zabawne porównania bawią do łez. Autorka w sposób bardzo dobitny przedstawia nam współczesny kult jednostki.

~ Aldona to dojrzała znana i lubiana, influencerka o pseudonim - "Mamafia", której życie kręci się wokół pokazywania idealnego rodzinnego życia (wbrew woli domowników) i współprac, które przynoszą dość duże profity.

Niestety pewnego dnia życie naszej bohaterki sypie się jak domek z kart...

Mąż wyprowadza się z nastoletnią córką natomiast nasza bohaterka zostaje z synem i psem w rodzinnym domu.

Obecna sytuacja przerasta Aldonę, więc ta "w ataku szału" postanawia spotkać się z przyjaciółką, która w ramach rozluźnienia atmosfery częstuje ja "magicznymi ciasteczkami" oraz winem.

Tuż po spotkaniu kobieta wybiera się na spacer z psem i pod wpływem impulsu kreśli sprejem wulgarny napis na szkolnym murze... niestety cała sytuacja nie 'obejdzie się bez echa' - tylko przyniesie olbrzymie konsekwencje.Przez co w ramach kary Aldona ma odbyć prace społeczne: w schronisku, domu spokojnej starości i domu samotnej matki.

Czy słynna Mamafia poradzi sobie w nowej sytuacji?

Tego dowiedzcie się już sami😉

~"Bez filtra" Małgorzaty Stasiak to słodko- gorzka, wielowymiarowa, momentami wręcz przezabawna historia, która w bardzo prosty, a zarazem dobitny sposób, ukazuje realia, życia w dobrze znanym nam świecie internetu.

Fikcji, nie koniecznie tak cukierkowej jak to mogło by się tylko wydawać...

~Autorka po mistrzowsku, za sprawą głównej bohaterki i jej perypetii opisała "prawdziwe życie" influencera, które nie koniecznie jest tak szczęśliwie jak to widać na idealnie wykadrowanych kadrach.

~Ciągły stres, wahania nastroju, życie pod presją, brak czasu dla rodziny i bliskich oraz poczucie osamotnienia to tylko kropla w morzu niekończących i namnażających jak grzyby po deszczu problemów z którymi musi się mierzyć nasza bohaterka w imię "pracy instagramera" - bezwzględnego wyścigu szczurów, w którym człowiek gubi cząstkę prawdziwego Siebie.

~"Bez filtra" to bardzo wartościowa, pouczająca a zarazem skłaniająca do refleksji historia, która w doskonały sposób obrazuje blaski i cienie życia Influencera.

Jak dla mnie pozycja obowiązkowa, po którą powinien sięgnąć każdy, powieść bez ograniczeń wiekowych!

Polecam wasza J.K.

Na początku lektura „Bez filtra” nie zrobiła na mnie zbyt dobrego wrażenia z uwagi na bohaterkę, która już od pierwszych stron jawi się jako odpychająca Grażyna. Sądziłam zatem, że książka będzie pseudozabawną opowiastką o jej perypetiach, co mnie dosyć odrażało.

Im więcej stron jednak było za mną, tym z tekstu biło coraz więcej sarkazmu, co spowodowało, że całość nabrała mocno ironicznego tonu, a główna Grażyna stała się pokraczną antybohaterką, czym powieść zdecydowanie zyskała w moich oczach, jako że ja sama uważam zjawisko grażyństwa za kuriozalne i warte krytyki. Aldona bowiem jest grubą babą pod 50-tkę, której cała egzystencja kręci się wokół podążania za trendami dla bogaczy, takimi jak gotowanie luksusowego zdrowego jedzenia, drogie kosmetyki, markowe ubrania i wydawanie pieniędzy na ciągłe zmiany dekoracji w domu. Słowem: jest pustą paniusią o wąskich – o ile w ogóle jakichkolwiek – horyzontach myślowych i jako taka zasługuje na potępienie.

Usatysfakcjonowana takim obrotem spraw, czytałam dalej „Bez filtra” już z większym komfortem, ciekawa kolejnych absurdalnych przygód Grażyny, które miały uświadomić ją, jak bardzo jest tępa, płytka i próżna. W ich toku bowiem bohaterka spotyka się z sytuacjami dalekimi od jej sztucznego, instagramowego życia na pokaz, doświadczając po raz pierwszy w swym plastikowym życiu czegoś takiego jak refleksja.

Niestety w drugiej połowie autorka znów zraziła mnie do książki, umieszczając w fabule sytuację, gdy koleżanka Grażyny wyznaje jej, iż poddała się zabiegowi podwiązania jajowodów, a wtekście pada stwierdzenie, iż kobiety po salpingotomii ponoć bardzo cierpią, żałując swej decyzji, co jest wierutną nieprawdą, gdyż zabieg ten w 99,9% przypadków jest dla kobiet istnym zbawieniem, dającym im ogromną radość i jeszcze większą ulgę.

Wątek ten ponownie zniechęcił mnie do powieści, a choć później występuje fragment potępiający obłudność i głupotę religii, co było niezwykle miłe memu ateistycznemu sercu, ogólny wydźwięk książki pozostał dla mnie zły i obrzydliwy, jako że Stasiak zakończyła perypetie Grażyny ciążą, w którą ta zaszła mimo posiadania spirali wewnątrzmacicznej, i oczywiście jeszcze cieszyła się z tego powodu – autorka wręcz zachwala tu „spryt” plemników, które „ominęły sprialną przeszkodę”! Nie mieści mi się to w głowie, jako że kobiety stosują tego typu antykoncepcję na pewno nie po to, aby radować się wpadką, w dodatku umieszczanie w książce fragmentu podważającego skuteczność spirali z pewnością nie przyczynia się do uświadomienia czytelniczek w temacie zabezpieczeń.

Autorka ewidentnie forsuje tu elementy rodem z najgorszego sortu sztampowych romansideł, w których posiadanie dzieci jest idylliczną słodką sielanką, a nie najgorszym koszmarem, co jest znacznie bliższe prawdy, oraz że można być w małżeństwie 20 lat i nadal mieć zakochanego bez pamięci męża, który rzecz jasna pozostaje taki mimo że jego małżonka jest narcystyczną, toksyczną, zaniedbującą go osobą, a ponadto daleko jej do piękności – jego przywiązanie do niej to już prawdopowodbnie bardziej uzależnienie od oprawcy, a nie romantyczne uczucie.

Myslę, że jeśli po „Bez filtra” sięgną Grażyny, być może będzie ona dla nich rozrywką i nawet się pośmieją, ale nie sądzę, aby zrozumiały w pełni sarkazm opisów. Bardziej inteligentych odbiorców zaś może ona oburzyć i zniesmaczyć.

Aldona żyje i to całkiem dobrze z bycia influencerką na Instagramie. Pokazuje, co ugotować, jak się pomalować, co nosić, co kupić. Prezentuje siebie i swoją rodzinę w idealnym świetle, po wielu ujęciach, które znajdują w końcu jej aprobatę. Ale czy jest w stanie udawać przed obserwatorami, że wszystko jest piękne, kiedy jej życie prywatne zacznie się walić? A gdy wpadka pod wpływem alkoholu i ciasteczek od przyjaciółki, będzie ją kosztować wiele godzin prac społecznych?

Nie polubiłam Aldony, zresztą już po opisie książki wiedziałam, że tak będzie, poza tym taki musiał być zamysł autorki. Uosabiała to, co jest wyśmiewane u internetowych celebrytek – egocentryzm, wszechobecną, nieszczerą reklamę, sprzedawania swojego życia prywatnego dla kolejnych obserwatorów, a dzięki temu kolejnych intratnych współprac. Ich życie wydaje się idealne – do momentu, kiedy zdamy sobie sprawę, że po drugiej stronie ekranu telefonu może już nie być tak różowo. Aldona była zapatrzoną w siebie egoistką, która wykorzystywała swoją rodzinę do tworzenia idealnego wizerunku. Czy godziny prac społecznych są w stanie coś w niej zmienić?

Chociaż historia była w wielu miejscach przewidywalna, to w niektórych przypadkach ucieszyło mnie to, że stało się tak, jak się spodziewałam (bo inna opcja była naprawdę dla mnie nieakceptowalna). Z ciekawością śledziłam kolejne etapy kary Aldony i kolejne miejsca, w których musiała pomagać. Każde z nich otwierało jej oczy na inny aspekt, a zestawienie jej, z osobami, którym miała pomóc dawało duży kontrast. Ale nie tylko społecznie musiała się zrehabilitować. Również jej rodzina miała jej wiele do zarzucenia, a nastoletni córka i syn mimo sprawiania różnych wychowawczych problemów, byli też głosem rozsądku. Wystarczyło tylko ich usłyszeć.

„Bez filtra” to miejscami przesłodzona, miejscami dość gorzka opowieść o życiu w cieniu Instagrama, gdzie każdy krok jest na pokaz, a życie poza ekranem jest pozbawione wartości. To lekka historia, czasem naiwna, która jednak zwraca uwagę na poważne problemy we współczesnym społeczeństwie. Podobał mi się ironiczny styl autorki, żywe wypowiedzi bohaterów, postać córki Aldony i rozumiałam, dlaczego główna bohaterka musiała być tak wykreowana

Autorka zaprasza nas do instagramowego świata. Wiemy, że w prawdziwym życiu nie zawsze jest tak różowo i lukrowo, jak niektóre influencerki i influencerzy to pokazują.

Mamy okazję zajrzeć do świata Aldony „Mamafii”. Jej konto jest popularne i kobieta żyje ze współprac. Wbrew woli rodziny pokazuje ich życie.

Aż pewnego dnia wszystko się sypie jak domek z kart. Jej córka i mąż buntują się i wyprowadzają z domu, a Aldona „idzie w tango”. Zapija smutki winem i zagryza ziołowym ciasteczkiem. Efekt? Wulgarny napis na szkolnym murze i kara w postaci prac społecznych w schronisku, domu kombatanta i domu samotnej matki.

Czy dzięki tej pracy Mamafia zmieni podejście do życia? Czy przewartościuje je? Jesteśmy świadkami jej zmagań.

Mnie nie przekonała do siebie. Powiem wprost, nie pochwalam wszystkich zachowań bohaterki, ale na pewno ją zapamiętam (Nie będzie spoilera, jeśli na piszę, że mam na myśli jej romans internetowy, będąc małżonką).

Słodko gorzka historia, momentami zabawna, życiowa. Pokazuje blaski i cienie insta świata, wpływu, jaki ma na całe rodziny. Myślę, że każdy z nas ma świadomość, jak łatwo jest się zachłysnąć tym światem. Dobrze, kiedy wiemy, jak mało realny jest, i jakie wartości są naprawdę ważne. Autorka porusza ważny problem zdrowia psychicznego nastolatków.

Świetny debiut! Gratulacje Pani Małgorzato! 👏🏻💐🎉

Zakochałam się w tej książce po uszy.

Znana instagramerka Mamafia – prywatnie małżonka z długi stażem, mama dorastających nastolatków oraz opiekunka buldożki Bulwy – przechodzi załamanie gdy opuszcza ją osobisty małżonek, a wraz z nim ich córka. W celu pocieszenia spożywa wino oraz ciasteczka konopne swojej przyjaciółki i popełnia czyny „niegodne” na terenie luksusowej szkoły. Kara jest podwójna: sąd skazuje ją na prace społeczne, a kariera medialna pikuje w dół. Czy może wydarzyć się coś gorszego?

Wiele emocji mi ta książka przysporzyła. Śmiałam się, czasami do rozpuku, uroniłam łzę i sporo zastanawiałam się nad życiem. Myślałam kto jest dla mnie filtrem, który chroni mnie przed bezdusznością i brutalnością świata oraz jakie filtry - maski – ja zakładam dla świata.

Ta pozornie śmieszna i lekka książka zawiera mnóstwo prawd i jest niezmiernie mądra. Podejrzewam – nie wiem czy dobrze – że autorka podzieliła się z nami trochę swoją prywatnością i mnóstwem przemyśleń.

Oczarowana jestem barwnym, lekki jak piórko językiem autorki. Uwielbiam jej wnikliwe postrzeganie rzeczywistości i malowniczy, soczysty styl. Ta książka jest jak ogród pełen pięknych kwiatów, niesamowitych stworzeń, ale też i niebezpiecznych chaszczy.

Momentami pędzi niczym orkan Aldona (w osobie głównej bohaterki), a czasami wycisza się i opowiada nam poruszające historie bohaterów wojennych.

Jestem bezwzględnie zachwycona tą książką i mogłabym ją jeść łyżkami.

Pani Małgorzato, czekam na kolejne Pani książki. Chapeau bas!

„Ja mam misję, wyrażam siebie, ty sprzedajesz. Jesteś trochę jak cygański tabor…”

Można by powiedzieć, że Aldona miała wszystko. Idealny dom. Idealna rodzina. Idealne dzieci. Idealne potrawy. Tylko że to wszystko było idealne w jej głowie i idealnie prezentowało się na zdjęciach, bo z rzeczywistością nie miało to nic wspólnego.

Po latach rozwijania konta teraz miała mnóstwo obserwujących, wiele dobrych współprac. Każdy post czy relacja przynosiły pozytywne i te negatywne komentarze. Ale Aldona tak się zatraciła w tym wszystkim, że przestała widzieć różnicę między prawdziwym życiem a życiem na pokaz. Zawsze musiało być, tak jak ona powie. Jednym słowem była zołzą. Jeden sms wysłany do męża sprawił, że on pękł i powiedział dość. Gdy on oznajmia jej, że się wyprowadza i chce przerwy, to ich córka również postanowiła wyprowadzić się wraz z nim. Aldona nie potrafi zrozumieć, dlaczego i z jakiego powodu. U przyjaciółki zjadła ziołowe ciasteczka, które popiła winem i to wystarczyło, żeby w jeden dzień popaść w kłopoty z prawem, które odmienią jej życie.

Czy Aldona zrozumie, co jest ważniejsze? Co ją spotka w schronisku, domu kombatanta oraz domu samotnej matki? Czy wykorzysta swoją popularność, żeby pomóc innym?

„Bez filtra” okazało się byś naprawdę słodko-gorzką historią, w której znajdziecie dowcip, ale i coś, co jest aktualnie na czasie. Czyli życie w dwóch rzeczywistościach. Jedna to ta prawdziwa, w której się żyje, a druga to ta wirtualna, w której wszystko jest podkoloryzowane, idealne, na pokaz i dla zdobywania zasięgów oraz obserwujących. Ta historia jest dość prawdziwa, bo każdy może się z nią identyfikować i każdego może dotyczyć. Bo każdy z nas doświadcza życia w dwóch rzeczywistościach, ale nie każdy potrafi je oddzielić i wiedzieć co jest ważniejsze. Niestety takie teraz są czasy, a tylko od nas zależy, to jak będziemy żyć i czym będziemy się cieszyć. Niestety jak dla mnie Aldona się pogubiła w tym wszystkim, a jej podejście i osobowość wcale nie ułatwiały niczego, co ją spotykało. Przykro mi to stwierdzić, ale jej postać wcale nie przypadła mi do gustu, nie obdarzyłam ją sympatią. Wręcz działała mi na nerwy i irytowała. Ja nie jestem idealna, zresztą nikt z nas nie jest, ale Aldona przechodziła samą siebie w niektórych momentach. Nie chce spoilerować, ale to, co ona zrobiła i chciała zrobić… Cóż dla mnie to zdrada, nieważne jak by się na to patrzyło. Jej postać to stuprocentowa zołza, którą ciężko jest polubić. Więc bardzo podziwiałam jej męża, dzieci i przyjaciółkę, że wytrzymywali z nią oraz to, że starali się, by zmieniła się choć trochę. Będziecie się zastanawiać nad tym, czy wy również nie przekroczyliście, tej bardzo cienkiej granicy między rzeczywistością a wirtualnym światem. Będziecie się również zastanawiać nad innymi kwestiami przy czytaniu tej książki. Więc jeśli jesteście ciekawi tej pozycji oraz tego, co spotkało główną bohaterkę i jak się to zakończyło, to zachęcam do przeczytania.

Prawdopodobnie większość z nas doświadczyła oblicza mediów społecznościowych, w tym zaobserwowania tytułowego "filtra", w którym chce się pokazywać najlepsze/najpiękniejsze życie. Często człowiek zapomina, że nie liczą się tylko obserwatorzy czy polubienia. Dlatego cieszę się, że miałam okazję przeczytać "Bez filtra" Małgorzaty Stasiak ze względu na płynący w niej morał i temat zmuszający do refleksji. Dodatkowo, chciałabym wspomnieć, że podczas czytania wrzucił mi się w oczy niebanalany styl pisania autorki. Uwielbiam, kiedy zwykłe zdania wyrażają coś więcej, są kreatywnie ułożone i przemyślane. Oczywiście, pod warunkiem, że są zrozumiałe! "Bez filtra" to jedna z takich książek, gdzie można pobudzić swoją kreatywność i jednocześnie wczuć się w historię - wynieść coś więcej niż tylko "miło spędziłam czas". Oprócz tego: nazwy, które pojawiają się w książce. Są to media społecznościowe, użytkownicy, a co za tym idzie, zabawa, śmiech. Przytoczę parę nazw użytkowników, przy których nie mogłam powstrzymać uśmiechu: Grubaryba, Polisznotsolisz, Cholerykweneryk, Twojapralka. Myślę, że autorka miała sporo zabawy je wymyślając. Przyznam jeszcze, że nie spodziewałam się, że książka aż tak mi się spodoba. Nie tylko realistyczne dialogi, ale również historia i postacie (w moim odczuciu). Sam fakt, że rozdziały są krótkie, a książka wynosi sama w sobie około trzysta stron, da się wszystko szybko przeczytać, nawet w jedną noc. I nie będzie nudno, bo doświadczymy sporo emocji! Nawet tych pikantniejszych ;) Książka skłania nas do refleksji nad własnym życiem, a także nad tym, jakie prowadzimy w mediach społecznościowych. Nie przepadam za ocenianiem w formie gwiazdek/punktów (choć czasami jest to wymagane), ale w tym przypadku jestem pewna, jakiej oceny dokonam. Czy cyfra 5 jest wam znajoma? :D Poniżej pozostawię jeszcze cytat, który wrzucił mi się w oczy:

"– [...] Wszystko na moim profilu jest soczyste jak dynia i równie płytkie jak ona w smaku. Brakuje tam gn*ju, zwykłego życiowego gn*ju. Rozumiesz?" Cytat znajduje na stronie 9.

Tę książkę po prostu MUSIAŁAM przeczytać, a wszystko to za sprawą pewnej krnąbrnej kobiety, którą znam niemal od urodzenia. Teraz totalnie przepadła w wirtualnym świecie- liczą się dla niej tylko lajki, serduszka, a prawdziwe problemy rodzinne omija szerokim łukiem, jak gdyby nie istniały. Brak dostępu do sieci, choćby chwilowy, byłby dla niej porównywalny do trzęsienia ziemi, pożaru czy innej ogromnej katastrofy. Mam nadzieję, że książka Małgorzaty Stasiak będzie dla niej solidną lekcją i formą przebudzenia. Sama mocno w to wierzę, a jednocześnie boli mnie dzisiejsze podejście do życia. Przechodnie niczego nie zauważają, a jedynym wyjątkiem są ekrany ich smartfonów. Noszą także bezprzewodowe słuchawki, przez co kompletnie nie dostrzegają drugiego człowieka. Prośba o pomoc jest więc w wielu przypadkach skazana na porażkę i tragiczny finał. Czy tak to wszystko miało wyglądać…?

Małgorzata Stasiak to nowa postać polskiej literatury, a już na samym starcie podjęła się ważnego problemu społecznego, jakim jest uzależniająca moc internetu. Z Aldony, głównej bohaterki, uczyniła kobietę, która może i jest gwiazdą w wirtualnym świecie, lecz na żywo to bardzo zły materiał na żonę, a jeszcze bardziej na matkę. W stuprocentowy sposób zaniedbała ona więzi rodzinne, a konsekwencje są bardzo poważne. Mąż i córka opuszczają dom rodzinny, a właściwie sztuczne cztery ściany, a syn wybiera postawę buntowniczą. Wiele dialogów wywołuje śmiech u odbiorcy, ale jest on tylko pozorny. Pod zabawnymi słowami skrywa się lekcja przydatna współczesnym pokoleniom. Mieszanka słodko-gorzkich wersów bardzo tu pasuje, dzięki czemu powieść nie przypomina sztywnego poradnika psychologicznego i może ją przeczytać dosłownie każdy- starszy i młodszy czytelnik.

Nie dość, że Aldona traci bliskich, to na dodatek sama dopuszcza się czynu karalnego. Czy prace społeczne w wybranych placówkach pomogą Aldonie zrozumieć, z jakimi problemami borykają się ludzie na co dzień i że nie mają one nic wspólnego z brakiem dostępu do sieci? Jestem przekonana, że podczas czytania wiele osób zrozumie, że istnieje coś takiego jak ranga kłopotów życiowych. Mała liczba lajków czy chwilowe kłopoty z łącznością to bzdury w porównaniu z tym, czego nie umiemy lub nie chcemy dostrzec. Jesteśmy bierni, bo setki „znajomych” w sieci traktujemy jak swego rodzaju zwycięstwo.

Zabawa połączona z nauką- to dewiza tej książki, którą czyta się ją szybko. Dla mnie „Bez filtra” to dobra forma apelu do czytelników: porzućmy na chwilę te nowoczesne gadżety i porozmawiajmy z drugą osobą- dzieckiem, partnerem, sąsiadem. Znajdźmy czas na wspólny obiad, spacer. Pomóżmy nieznajomemu w błahych sprawach i uśmiechnijmy się do przechodnia. Nauczymy się prawić komplementy To niby banalne gesty, a znaczą więcej, niż serduszko w serwisie internetowym.

Na uwagę zasługuje też forma graficzna- okładka początkowo może sugerować, że czytelnik zetknie się z bajką, ewentualnie z powieścią młodzieżową. To błędne myślenie i lepiej zajrzeć do środka, niż oceniać książkę po okładce. Tego nigdy nie powinno się robić. Gdybym jednak miała do czegoś się przyczepić, to będzie to element erotyczny- trochę go tu dużo, słowa wydają się czasem przejaskrawione.

Cieszę się, że uzależnienie od internetu nie dotknęło i mnie- mogę być nawet nazywana dinozaurem, ale wolę zauważać drugiego człowieka, niż patrzeć wyłącznie na ekran telefonu czy innego sprzętu. Kwintesencją życia NIE może być sztuczne zdjęcie.

Jest to dopiero początek literackiej drogi pisarki, ale myślę, że to nie będzie koniec. Czy dane nam będzie to sprawdzić? Okaże się.

Aldona prowadzi instagramowy profil Mamafia, który obserwuje sto pięćdziesiąt tysięcy followersów. Dla Aldony utrzymującej się ze współprac, najważniejsza jest ilość like’ów i komentarzy. Kobieta poniekąd uważa, że mąż i prawie dorosłe dzieci są niemalże automatycznie wpisani w występy na jej profilu. Jednak ci powoli zaczynają się buntować. Mąż Jacek w końcu nie wytrzymuje i postanawia się wyprowadzić do kawalerskiego mieszkania. Wraz z nim na wyprowadzkę decyduje się również ich córka Lenka, a w idealny domu Aldony postanawia zostać ich syn Jeremi. Załamana kobieta, udaje się do przyjaciółki Kamy, z którą przy winie i ziołowych ciastkach omawia swoje problemy. Jednak, jak się szybko okazuje, tymczasowa separacja z mężem, to dopiero początek problemów. „Jak doszło do tego, że jej życie zmieniło się tak diametralnie w czterdzieści osiem godzin? Przedwczoraj była wszechmocną specjalistką od wszystkiego. Miała receptę na doskonałe życie. (…) Żeby było zabawniej, czekają ją zarzuty o zniszczenie mienia, a jej instagramowy profil z pewnością stał się memem.” Wbrew oczekiwaniom Aldony, że sprawa jakoś się rozejdzie, sędzina prowadząca sprawę postanowiła dać jej „czas na refleksję i poprzestała na karze sześciu miesięcy ograniczenia wolności w postaci obowiązku wykonania prac na wskazany cel społeczny w maksymalnym wymiarze czterdziestu godzin w miesiącu.” Aldona nawet nie przepuszcza, jak bardzo ten wyrok zmieni jej życie.

„Bez filtra” to słodko-gorzka powieść o rodzinie, relacjach i Instagramie. Napisana lekkim i często ironicznym i dowcipnym stylem powieść skłania do refleksji, jak bardzo próbujemy kreować rzeczywistość, aby pasowała do ideałów, które przyciągną kolejnych followersów, a wraz z nimi reklamodawców. „Czy ludzie naprawdę nie zdają sobie sprawy z tego, ilu trzeba nieudanych prób, żeby zrobić idealne ujęcie? Nie są cudowni. Są zwyczajni. Mają kurz na meblach, sierść na podłodze, a Aldona o poranku, z podpuchniętymi oczami i śpiochami zaschniętymi w ich kącikach wygląda jak każda kobieta.” Jednak to nie jest to, co chcemy pokazać na Instagramie, czy co chcemy na nim oglądać. Pragniemy ideałów, piękna, inspiracji – i to właśnie dostajemy, nawet jeśli jest to nierealne i dążenie do tych ideałów może nas kosztować nie tylko pieniądze, ale własną samoocenę.

Przyznaję, że Aldona z początkowych rozdziałów nie wzbudziła mojej sympatii. Zapatrzona w ekran komórki/komputera, wręcz obsesyjnie sprawdzająca ilość obserwujących, nie zauważa coraz bardziej zmęczonych, a właściwie zirytowanych dzieleniem się każdym szczegółem życia, członków rodziny. Kobieta, która zarabia wystarczająco dobrze, nie zauważa szalejącej inflacji, wychwalając produkty, na które stać tylko garstkę z rzeszy obserwujących. Nie zauważa córki, która coraz bardziej chowa twarz, spuszczając na nią włosy, gdy tylko ekran komórki rodzicielki zostanie na nią skierowany, nie zauważa potrzeb męża, który coraz bardziej się od niej oddala, nie mogąc znieść wiecznego „kastrowania”, tylko synowi, jest wszystko jedno, tak długo, jak lodówka jest pełna.

Wraz z rozwojem fabuły, po tym jak sędzina „obiecała sobie, że sama zadba o to, żeby kurator odesłał Aldonę do sprzątania boksów w psim schronisku, karmienia samotnych staruszków z powojenną traumą w domu kombatanta i rozprawienia się z grzybem na ścianach domu samotnej matki. (…) będzie to najlepsza resocjalizacja dla zepsutej dobrostanem baby”, coraz bardziej zaczynałam lubić Aldonę. Każda kolejna praca społeczna ukazywała jej wrażliwsze oblicze i zmianę sposobu myślenia. Zaczęła wykorzystywać swoje zasięgi, nie tylko do zasilania własnego konta bankowego, ale do pomocy instytucjom, do których została skierowana. Chyba w tym wypadku stare porzekadło „Nie ma tego złego, co by na dobre nie wyszło” idealnie się sprawdza. Zresztą wyrok sądowy, mający na celu zmianę sposobu myślenia influencerki, tak naprawdę wpłynął na całą jej rodzinę, zmieniając również ich sposób myślenia.

Ten debiut literacki uważam za bardzo udany, nie tylko pod kątem fabularnym, ale również warsztatu pisarskiego. (Mam wrażenie, że widzę tu pewne wpływy koleżanek po piórze z wydawnictwa Mięta, zwłaszcza jeśli chodzi o humor. I nie ma w tym nic złego. Taki humor właśnie lubię.)

„Bez filtra” mogę polecić wszystkim, którzy szukają nie tylko lekkiej lektury na letnie wieczory, ale również tym którzy lubią, gdy powieść zmusza do chwili zastanowienia się nad światem widzianym przez pryzmat socjalmediów. Bo jak śpiewał zespół De Mono „Wszystko jest na sprzedaż; Choć nie chcemy to świat nas zmusza”. Tylko czy na pewno wszystko jest na sprzedaż? A może jednak są rzeczy, które lepiej zostawić tylko dla siebie i dla rodziny?

Serdecznie polecam.