Belladonna. Tom 1

[współpraca reklamowana Wydawnictwo Uroboros]

“(...) śmierć jest ułaskawieniem tylko dla zmarłych, panie Thorly. Niewiele dba o tych, których zostawia.”

Marzenia Signy Farrow są typowe dla każdej, dziewiętnastoletniej dziewczyny: chce nosić piękne stroje, chodzić na bale i wyjść dobrze za mąż, by nie martwić się społeczeństwem. Jednak różnica między nią, a jej rówieśnicami polega na tym, że Signie przez całe życie towarzyszy Śmierć, która jednak nie planuje zabrać ze sobą dziewczyny. Tułaczka przez kolejnych opiekunów, którzy interesują się tylko jej spadkiem, sprowadza ją w końcu do Thorn Grove, w którym Śmierć była już wcześniej. Przedwczesna choroba pani domu i jej zgon pogrążyły mieszkańców w mroku, szczególnie gdy wkrótce potem zaczyna chorować córka głowy rodu, a kuzynka Signy, Blythe. Wkrótce dziewiętnastolatka dowie się, dlaczego Śmierć nie opuszcza jej na krok…

Moje oczekiwania względem “Belladonny” Adalyn Grace były ogromne i muszę przyznać, że autorce prawie udało się im sprostać. Wprowadzenie było wyśmienite i zapowiadało, że powieść będzie naprawdę mroczna, bo czegóż innego można spodziewać się po historii, w której na pierwszych stronach umierają wszyscy goście na przyjęciu, ponieważ wino serwowane przez służbę, zostało zatrute? No i właśnie utrzymanie tego mrocznego klimatu odrobinę autorce nie wyszło, pomimo Thorn Grove, które jest odrobinę upiorną posiadłością i ducha, który nawiedza główną bohaterkę. Nie jest to jednak zła powieść, a wręcz przeciwnie; gotycki klimat jest wyczuwalny coraz mocniej z każdą kolejną stroną, a zagadki i tajemnice nie pozwalają na chwilę wytchnienia. Polubiłam główną bohaterkę, ponieważ od początku wiemy, czego można się po niej spodziewać. Signa jest odrobinę nierozważna i podejmuje decyzje pod wpływem chwili, jednak jaka dziewiętnastolatka tak nie robi?

Jestem bardzo ciekawa, jak historia rozwinie się dalej, ponieważ “Belladonna” jest tylko wprowadzeniem do serii książek i liczę na to, że już niedługo na polskim rynku wydawniczym dostaniemy drugą część. Bardzo zżyłam się z bohaterami i ostatnie rozdziały, czyli wyjaśnienie całej zagadki uważam za bardzo dobrze poprowadzone i napisane.

🪻 Zamykam za sobą ciężkie drzwi i przysiadam na łóżku. W mojej pulsującej głowie kłębi się mnóstwo pytań. Staram się poukładać elementy układanki, jednak w głębi serca czuję, że nadal nie znalazłam jej wszystkich kawałków. Boję się, że im dłużej będę zwlekać, tym gorzej wpłynie to na zdrowie Blythe. Moje rozmyślenia przerywa ogarniające mnie do szpiku kości zimno. Odwracam się i znowu go widzę. Ale tym razem jestem gotowa.

„Chciała wrzasnąć, żeby się nie fatygował. Ale jak tylko otworzyła usta, placuszek sfrunął ze stołu i wpadł w jej usta, dławiąc protesty, których Śmierć nie chciał słyszeć”

🪻 „Belladonna” to historia pełna zwodzącego mroku, głęboko zatajonych tajemnic i… śmiertelnej dawki trucizny. Jej pnącza owijają ciasno czytelnika i zabierają prosto do Thorn Grove – intrygującej, gotyckiej posiadłości, która kryje w sobie wiele niewyjaśnionych zawiłości. Dzięki wyjątkowym, rozbudowanym opisom czułam się, jakbym sama przemierzała z bohaterką skąpane w mroku korytarze. Z całego serca chciałam pomóc Signie rozwiązać zagadkę śmiertelnej choroby jest kuzynki, jednak stworzone przez autorkę plot twisty co chwilę mieszały mi w głowie. Szkoda jednak, że pojawiły się dopiero na końcu książki. Sam środek lektury momentami bardzo mi się ciągnął i z bólem serca muszę przyznać, że nie zaangażował mnie na tyle, na ile oczekiwałam.

🪻 Zagadkowa relacja Signy i Śmierci wydawała mi się dosyć mocno zaskakująca, a momentami wręcz niestosowna. Ich pierwsze spotkania wywoływały u mnie dosyć spory niepokój (w końcu to Śmierć!), jednak później czułam już tylko zażenowanie. I chociaż doskonale wiedziałam, dlaczego autorka połączyła ich losy w taki, a nie inny sposób – jestem zdecydowanie na nie. Ich relacja kompletnie mnie nie kupiła i nie uratowało tego nawet zakończenie książki.

🪻 „Belladonna” spowita jest wyjątkowym, jednak dusznym klimatem, który w mocny sposób oddziałuje na wyobraźnię. To wielowątkowa historia, o której nie da się tak szybko zapomnieć. I pomimo tego, że nie każdy aspekt oczarował mnie w takim samym stopniu, z niecierpliwością czekam na kolejną część🫐

Belladonna to historia na pograniczu życia i śmierci. Główna bohaterka stoi na rozdrożu, a każda z decyzji przybliża ją do Śmierci od której nie może się uwolnić. Marzenia wydają się bezpieczną przystanią do czasu, gdy wybór okaże się kuszący jak trucizna.

"Ten kto stosuje w szachach obronną strategię, zawsze przegra".

Signa od dziecka miała styczność ze Śmiercią. Zawsze był w pobliżu i obserwował. Dlatego próbowała na wszelkie możliwe sposoby z nim porozmawiać i przekonać, żeby zostawił ją w spokoju. Tyle, że to wcale nie było takie proste. Historia toczy się dwutorowo. Z jednej strony Signa pragnie tego co wszyscy, a z drugiej odkrywa że może to czego nie może nikt inny. Zagadkowa śmierć i duchy to tylko kilka z perełek które znajdują się w tej książce.

"Wszystko czego dotykam - umiera. Oprócz Ciebie, Signo Farrow. Kiedy Cię dotykam, czuję Cię. Na Ciebie mam tylko przelotny wpływ".

Śmierć w tej książce z jednej strony opisano bardzo poetycko, pokazując tę stronę o której zapominamy lub nie chcemy zobaczyć. W Belladonnie staje się odrobinę bardziej ludzki jednak przy tym podkreślono, że człowiekiem nie jest. Jego interakcje z Signą z początku wydają się niewłaściwe jednak wraz z rozwojem wydarzeń dostrzegamy piękno uczucia ale i natury Śmierci.

"Znam cię lepiej, niż myślisz, i wiem, że nigdy się mnie nie pozbędziesz, ptaszynko. Tak ja nigdy nie pozbędę się Ciebie".

Gotycki klimat połączony ze światem paranormalnym, a także duchami i Śmiercią przeplata się z zielarstwem i nutą nierozwiązanej sprawy morderstwa. Sceneria ponurego dworku, dodaje grozy do historii od której bardzo trudno się oderwać. Pragnienia łączą się z pożądaniem i decyzją, która prowadzi do zmian. W książce nie zabrakło humoru i przewrotności Losu. Momentami bywało makabrycznie dzięki szczegółowym opisem działającym na wyobraźnię.

"Wszystko co żyje, musi umrzeć. Tak już jest na tym świecie".

Belladonna to niezwykła książka. Niekiedy przypomina mroczną Alicję z Krainy Czarów zanurzając nas w świat ukazujący piękno w brzydocie. Balansuje na granicy rzeczywistości łapiąc nas w swoje sidła. Jestem oczarowana książką i z niecierpliwością wyczekuje kolejnego tomu. Oprawa graficzna jest cudowna. Śmierć jest niezapomnianym bohaterem. Nie dajcie się prosić tylko przeczytajcie i przekonajcie się sami.

Polecam

Za Signą dosłownie kroczy śmierć pozbawiając jej rodziny i kolejnych opiekunów. Sama dziewczyna od dziecka wie, że jest nieśmiertelna i nawet trujące jagody belladonny nie są w stanie jej zabić. Marzy ona o normalnym życiu, tańcach, miłości i zaistnieniu w towarzystwie, i gdy w końcu widzi na to szansę trafiając do nowego opiekuna, dowiaduje się, że śmierć ją wyprzedziła, angażując wszystkich domowników w tajemniczy zgon.

Śmiało powiem, że nagroda za najlepsze rozpoczęcie książki trafia do Belladonny. Pierwsze rozdziały były nasycone grozą, tajemnicą i nastrojem rodem z horrorów, co sprawiło, że od razu wczułam się w książkę.

Potem niestety mój zapał opadł, bo akcja zaczęła toczyć się dosyć mozolnie. Przez kolejne rozdziały poznawaliśmy bohaterów posiadłości, ich motywacje i przeszłość. Takie wbicie się w rodzinny konflikt i relacje nie było tym czego się spodziewałam ale w końcu doszliśmy do głównego wątku, czyli rozwiązania zagadki śmierci oraz tajemniczej choroby kuzynki Blythe.

Śledztwo cudownie mnie zaangażowało w książkę. Signa korzysta zarówno z pomocy stajennego Sylasa, z którym bardzo lubi się drażnić i który ją onieśmiela jak i Śmierci, z którym wchodzi w tajemniczy układ. Zdolność bohaterki do nie umierania rozwija się dzięki jego naukom, przez co może ona zdziałać więcej w śledztwie by uratować kuzynkę, której czas się kończy, podejmując decyzje czasem i wątpliwie moralne i wymuszając na czytelniku refleksje.

Między Signą a Śmiercią czuć więź już od pierwszych rozdziałów. Ona go nienawidzi i obwinia za swoje odizolowanie, a on ma na jej punkcje obsesję, bo jest jedyną kobietą, która może okiełznać jego samotność. Uwielbiam ten slow burn między nimi, niepewność i sarkazm w dialogach. Wspólnie igrają z losem, który czuję, namiesza w drugim tomie, którego nie mogę się doczekać.

Sama Signa doznaje prawdziwego życia na salonach. Autorka zadbała o jej autentyczność i refleksje zachowując realizm zachowań spowodowany traumą i izolacją od ludzi. Jej inność, zdolność do widzenia duchów, niezrozumienie świata i jego postrzeganie, całkowicie mnie w sobie rozkochało.

Cała książka nasiąknięta jest niepokojem, grozą ciężkim klimatem, zjawiskami paranormalnymi w postaci duchów i bóstw, które traktowane są jak żywe, wchodząc w interakcje z innymi postaciami. Jest to idealna książka na jesień ale nie czytałabym jej po zmroku :)

Mam z nią mały dylemat, chociaż była to fajna książka.

Początek, o mamo, początek był świetny! Śmierć zbierający żniwo, eksperymenty bohaterki, duchy, tajemnicza choroba i sekrety. Zdecydowanie to mi się podobało.

Dalej też było ciekawie, ale zabrakło jakby głębi. Bohaterce i jej pomocnikom za łatwo wszystko się udawało, brak trochę napięcia i niepewności. Rozwiązanie części zagadki przyszło zbyt łatwo i zbyt szybko. Wiem co się stało- wiem co pomoże-cyk już to mam. Trochę za dużo gadania a za mało działania. I Śmierci, gościu zdecydowanie ma moją uwagę.

Ocenę książki ratuje pod koniec scena balu. O MAMO CO TO BYŁO, CO ZA BAL, CO ZA WYDARZENIE! To było tak dobrze wymyślone, że kilka razy czytałam ten fragment.

Sam wątek tajemniczej choroby i wszystkiego z nim związano był ciekawy i aż prosiło się o więcej, mocniej, bardziej.

Książka kończy się tak, że potrzeba 2 tomu na już. I będę go czytać dla Śmierci.

Fajna młodzieżowa fantastyka, z elementami duchów, rodzinnymi tajemnicami, wyrzutami sumienia, chorobą i wyścigiem z czasem. Po cichu liczę, że w 2 tomie będzie więcej mroku .

„Belladonna” to jedna z tych książek, która przyciągnęły mnie do siebie piękną, intrygującą okładką, dlatego zdecydowałam się sprawdzić, czy treść okaże się równie urokliwa. Z opisu historii wynikało, że będzie to fantastyczna powieść łącząca gotycki klimat i tajemnicę. I chociaż z gotykiem nie jest mi zbytnio po drodze, nie mogłam przejść obojętnie obok słowa tajemnica. Czy lektura okazała się satysfakcjonująca?

Przyznam, że po przeczytaniu początku historii wcale nie byłam o tym przekonana, ale postanowiłam nie przekreślać jej już na starcie i trochę zmusiłam się do tego, aby czytać dalej pomimo faktu, że autorka opisywała głównie tułaczkę głównej bohaterki po kolejnych członkach swojej rodziny. Czy z czasem książka stała się bardziej interesująca? Zdecydowanie, bo nim się obejrzałam, przewracałam już ostatnią stronę, kończąc lekturę w jeden wieczór.

Elementem, który zachwycił mnie najbardziej, było przedstawienie śmierci, jako osoby. Próbowałam odnaleźć w pamięci, czy miałam okazję czytać książkę z podobnym motywem, ale żaden tytuł nie przychodził mi do głowy, więc potraktowałam to jako coś nowego — odkrywczego. I chociaż wydaje mi się, że wielu czytelników mogłoby być zniesmaczonych faktem, że Śmierć zafascynował się Signą Farrow, gdy ta była niespełna dwumiesięcznym dzieckiem, jednak ja nie patrzę na to aż tak krytycznie, ponieważ ta fascynacja dotyczyła jej magicznych zdolności. A ich późniejszą relację romantyczną traktuję jako zwyczajny age gap, ponieważ do czegoś więcej między nimi dochodzi, dopiero gdy dziewczyna jest już pełnoletnia.

Myślę, że na uwagę zasługuje również zagadka, którą autorka wplotła w rozgrywające się w jej książce wydarzenia. Nie była ona zbytnio skomplikowana do rozwiązania, ale uważam, że spodoba się nieco młodszemu ode mnie gronu odbiorców, ponieważ w mojej ocenie jest to publikacja, która zdecydowanie bardziej spodoba się czytelnikom, którzy albo dopiero wkraczają w dorosłość, albo rozpoczynają przygodę z fantastyką.

Niemniej jednak zakończenie powieści zostało tak skonstruowane, że z przyjemnością sięgnę po kolejną część.

"Belladonna" to jedna z najoryginalniejszych książek, jakie czytałam w ostatnim czasie. Pokochałam w niej wszystko - od klimatu, poprzez wspaniałą bohaterkę, aż po mega ciekawą fabułę i dopracowaną zagadkę kryminalną. Już teraz wiem, że ta książka trafi do mojej topki roku!

Signę poznajemy, gdy jest jeszcze niemowlakiem. To właśnie wtedy nawiązuje ona dziwną relację ze Śmiercią. Jego postać towarzyszy jej przez lata, aż w końcu dziewczyna ma dość jego niespodziewanych wizyt i... postanawia sama go przywołać. Zjadając trujące jagody belladonny, Signa staje na granicy życia i śmierci.

Zacznę właśnie od naszej panny Farrow, głównej bohaterki i jednej z lepiej wykreowanych postaci w fantastyce młodzieżowej. To nie jest kolejna szara myszka, którą trzeba ratować z każdej możliwej opresji. Nie, Signa jest odważna, wie czego chce, a jej postać wspaniale się rozwija. Nie chcę zdradzić za dużo, ale uwierzcie, pokochacie tę dziewczynę.

Sama relacja Signy ze Śmiercią była... intrygująca. Oj, i to jak! Może „pikantna” to złe słowo, ale z pewnością nie brakowało w niej namiętności.

Doskonale została też poprowadzona sama zagadka kryminalna. Kto zabił panią Hawthorne, na jaką tajemniczą chorobę cierpi jej córka i dlaczego mąż zmarłej zachowuje się tak dziwnie? No i jakie tajemnice kryją pracownicy Thorn Grove?

Gotycki, dziewiętnastowieczny klimat totalnie mnie kupił, podobnie jak samo wydanie książki - z piękną, oryginalną okładką i barwionymi brzegami.

Co tu dużo mówić - uwielbiam tę książkę i jestem pod jej przeogromnym wrażeniem!

„Belladonna” to jedna z najbardziej wyczekiwanych przeze mnie książek w tym roku. Czułam do niej ogromne przyciąganie i byłam niesamowicie ciekawa, w jaki sposób zostanie ukazana Śmierć.

Książka zachwyciła mnie już samym początkiem, który wprowadził mroczny i tajemniczy klimat. Nasza główna bohaterka – Signa, zdecydowanie zbyt często spotyka się ze Śmiercią. Jednak nawet zabójcze owoce belladonny nie są w stanie wyrządzić jej żadnej krzywdy. Marzy ona o normalności, ale czy jest to w ogóle możliwe, mając u boku Śmierć?

Z kolejnymi rozdziałami książka delikatnie traci klimat grozy, jednak zostają tajemnice, zagadki i tak wiele pytań, na które musi odpowiedzieć sobie dziewczyna, by uratować ostatnie bliskie jej osoby. Po tym, jak wuj dał jej schronienie, Signa zostaje wplątana w świat rodzinnych intryg i tajemnic. Bardzo podobało mi się rozwiązywanie tych zagadek. Choć odpowiedź na część z nich była dość oczywista i jako czytelnik dałam się zaskoczyć zaledwie parę razy, to dalej byłam bardzo zaintrygowana i wciągnięta w ten nowy świat.

Cała akcja toczy się powoli, ale to wszystko sprawia, że historia jest spójna i znacznie mocniejsza. Bardzo polubiłam bohaterów tej książki, bo tworzyli oni pewną społeczność i wszyscy idealnie pasowali mi do tego świata. Pewne osoby wyróżniły się bardziej, ale podczas czytania i przewracania kolejnych kartek tylko odliczałam do ponownego spotkania ze Śmiercią. Ten bohater to największy plus tej książki! Jego spojrzenie na samotność, przemijanie i cały ten świat, były naprawdę ciekawie przedstawione. Śmierć nie był okrutny, a wszystkie jego działania zostały zgrabnie wytłumaczone. Uwielbiam również wątek romantyczny w tej książce. Między Signa i Śmiercią czuć napięcie, przepływające iskry, a w dodatku ich dialogi podszyte nutką sarkazmu były naprawdę świetne.

Duchy, wielki dom, ogromny las, zamknięty ogród, niewyjaśnione zabójstwo i próby kolejnych nadużyć. Kocham klimat tej książki i naprawdę niełatwo się od niej oderwać. Uwielbiam pióro autorki i jestem fanką barwnych opisów. Dodatkowo ta końcówka! O MÓJ BOŻE. CZEKAM🫐