Babilon. Kryminalna historia kościoła

Jeśli myśleliście, że po wydaniu SODOMY Frédérica Martela i GOMORY duetu Nowak/Obirek  nie przeczytacie już nic tak drastycznego na temat stanu kościoła katolickiego, to się srogo pomyliliście, bo właśnie ukazał się BABILON. Biorąc pod uwagę, że coraz więcej zakopanych pod dywan spraw wychodzi na jaw, mam wrażenie, że to nie będzie ostatnie słowo Nowaka i Obirka na te tematy. Choć przyznaję, że im więcej czytam o kościele, tym bardziej czuję się bezradna, bo choć mogę udawać, że ta instytucja w ogóle mnie nie obchodzi, ona i tak ma wpływ na obraz rzeczywistości, w której żyję ja, Ty i inni. A jakie są Wasze odczucia?

Czytając BABILON, owa bezradność przeplatała się ze złością, choćby wtedy, kiedy nadużyciami w kobiecych zakonach zajęła się pewna siostra, która sporządziła odpowiedni raport, który następnie znikł w przepastnych szufladach najwyżej postawionych kapłanów. Co prawda opublikowano go w końcu po sześciu latach, jednak przez ten czas do kolejnych nadużyć dochodziło, a już nie musiało. Opieszałość w działaniu kościoła katolickiego jest wręcz niewyobrażalna. Autorzy piszą otwarcie, że „strategią duchowieństwa jest ochrona hierarchy za wszelką cenę”. Nie ma żadnej świętości, żadnej prawdy, żadnego odkupienia win.

Nowak i Obirek poruszają tematy, które ostatnimi czasy wybrzmiały w mediach dość głośno, wszystko posegregowane rozdziałami, same najistotniejsze fakty. Działalność Matki Teresy, azyle sióstr magdalenek, ludobójstwo kulturowe realizowane przez państwo i kościół w Kanadzie. Trupy dzieci, trupy matek, całkowicie wymazana podmiotowość tych, którzy przeżyli ten koszmar. Ja tu nie widzę różnicy między obozem koncentracyjnym a instytucjami opisanymi w BABILONIE. To są te same metody niszczenia człowieka. TE SAME METODY! Powtarza się nawet motyw z owsianką, bo czy jest różnica  między zjedzeniem ludzkiego kału a zwymiotowaną owsianką, która kiśnie w misce przez trzy dni? Obrzydliwe upodlenie człowieka, małego człowieka... Cóż  mogę dodać. Dla ludzi o mocnych nerwach—czytajcie...

"Babilon. Kryminalna historia kościoła", której autorem są Stanisław Obirek i Artur Nowak to jedna z tych książek, po których przeczytaniu świat nie jest już taki jak przedtem. Tematy poruszane przez autorów szokuje czytelnika. Panowie przedstawiają mocne argumenty, broniąc tezy, że Kościół Katolicki nie jest wcale taki święty, jak się wydaje jego niewtajemniczonym członkom. Niby w dzisiejszych czasach już te tematy nie powinny tak szokować, jak jeszcze kilka lat temu, jednak mimo wszystko przedstawione fakty robią wrażenie. Godna polecenia pozycja, otwierająca jeszcze szerzej drzwi do prawdy. 

Kryminalna historia kościoła mnie zszokowała. Na pewno nie jest to książka dla każdego. Ukazuje mroczną twarz instytucji Kościoła, który na przestrzeni wieków popełniał i nadal popełnia przestępstwa, za które nie ponosi odpowiedzialności. Opisane historie dotyczą nie tylko Polski. Autorzy książki opisują najnowsze ustalenia, komentarze, cytują książki. Daje to odważny obraz, poruszone tematy są bardzo trudne. Kłamstwo, hipokryzja, chciwość, ale też zbrodnie. Jest to książka dla ludzi o mocnych nerwach. 

Kolejny już utwór obnażający tą wieloletnią korporację i w moim odczuciu słusznie. W książce mamy dobrą perspektywę ze względu na profesora Obirka, który jest byłym kapłanem i doskonale zna ten system od środka. Był to pierwszy mój utwór o tej tematyce (i nieostatni), przez co część rzeczy znajdujących się w książce była dla mnie naprawdę szokująca. W mojej opinii ta książka jest dla wszystkich, których temat, choć minimalnie interesuje, niezależnie od wyznania powinno się ją przeczytać, aby mieć lepszy podgląd na ten temat.

Temat bardzo na czasie. Mnie interesował, odkąd pamiętam. Dla mnie więc to żadne novum, tylko kompilacja tego, co już wiedziałam. To dobrze napisana książka dokumentująca zbrodnie instytucji, którą dla tak wielu ludzi jest drogowskazem i powinna być poza jakimkolwiek podejrzeniem. Autorów - Artura Nowaka i Stanisława Obirka - znam i cenię, tu też nie zawiedli w swojej reporterskiej pracy, niemniej jest to książka raczej dla osób, którzy o tym, co tu opisane nie wiedzą. Ale chyba raczej do nich nie trafi. Szkoda, bo zło powinno się tępić w zarodku. Kościół bardzo potrzebuje takiego oczyszczenia, w czym tego typu publikacje mogą być pomocne.