Lydia Davis, jedna z najwybitniejszych współczesnych amerykańskich prozaiczek, odważnie i z wielkim talentem narusza kanoniczną formę opowiadania i nadaje mu często zaskakującą postać – od studium socjologicznego przez półstronicową rymowankę aż po dwuzdaniową nowelkę.
Pisarka równie kunsztownie bawi się treścią: odkrywa źródła bezsenności i odtwarza męki Kafki w kuchni. Pyta, jak daleko należy się posunąć, by uratować życie gąsienicy (daleko), wyciąga zaskakujące wnioski płynące z posiadania dziecka (lenistwo) i zastanawia się, czy można obejrzeć dwadzieścia rzeźb w ciągu godziny (można).
Asortyment strapień to nie tylko „festiwal unicestwień, utrapień i udręk”, ale przede wszystkim pełne humoru i fantazji literackie święto oraz dowód na to, że opowiadanie jako gatunek nie jest monolitem. I choć – jak przekonuje Davis – nie ma dwóch takich samych fikcji, jej historie mają wspólny mianownik: zachwyt życiem i nieustające nim zdziwienie.
O książce
Davis jest istną kuglarką samoświadomości. Niewielu współczesnych pisarzy nadaje słowom większy ciężar.
Jonathan Franzen
Przenikliwa, zręczna, ironiczna, subtelna i konsekwentnie zaskakująca.
Joyce Carol Oates
Każdy, kto zna twórczość [Lydii Davis], zapewne pamięta pierwsze z nią zetknięcie. Ten moment, gdy pada tak wiele założeń dotyczących zasad funkcjonowania krótkiej formy. Ja czytałem ją po raz pierwszy w wagonie metra linii F, jadąc ze stacji na Szóstej Alei do Park Slope – to długa trasa, a książka wcale nie była aż tak gruba, więc u końca już poczułem się wyzwolony. Davis złamała bowiem wszystkie z ograniczających ją reguł. Niektóre jej opowiadania mają fabułę, ale większości jej brak. Niektóre osiągają powszechnie akceptowalny rozmiar opowiadania, ale większość – wcale nie. Wiele siedzi okrakiem na barykadzie oddzielającej filozofię od poezji i prozy, choć te kategorie nic nie znaczą, skoro jej opowiadania po prostu działają. […] Intryga bierze tu raczej początek ze starań narratora, by wysłowić jakąś prawdę. Opowiadania są często ćwiczeniami myślowymi, wysiłkiem umysłu starającego się dojść do jakiejś konkluzji. […] Davis należy do naszych najbardziej precyzyjnych i oszczędnych pisarzy.
Dave Eggers
Niezrównane pisarstwo – jednocześnie imaginacyjna dżungla i świat twardej realności.
Brian Lennon, „The Boston Book Review”
Davis to pisarka z rodzaju tych, których pojawienie się wywołuje okrzyk: „No nareszcie!”.
Grace Paley
Amerykańska wirtuozka opowiadania.
„Salon”
Często poetycka i bez wątpienia zapadająca w pamięć […]. Davis majstruje przy każdej dającej się pomyśleć konwencji literackiej.
Liam Callanan, „The New York Times Book Review”
Charakterystycznego głosu Davis nigdy nie dawało się łatwo wpasować w istniejące konwencje literackie […]. To proza pochłaniająca, autoironiczna i najgłębiej szczera.
„Times Literary Supplement”
Te opowiadania zostaną w was na zawsze.
Ann Harleman, „The Boston Globe”
Elegancka i pozbawiona sentymentalizmu. Najlepsza stylistka w amerykańskiej prozie.
Rick Moody
[Każde z tych opowiadań] to bijące serce tego gatunku, które z kolejnymi uderzeniami pompuje do krwioobiegu skomplikowane emocje z niezwykłą wprost wydajnością.
„Entertainment Weekly”
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna obca lub z serii Opowiadania amerykańskie
Jaką formę literacką przyjmują teksty zawarte w zbiorze "Asortyment strapień"?
Zbiór zawiera eksperymentalne formy krótkiej prozy, które wykraczają poza ramy tradycyjnego opowiadania. Czytelnik znajdzie tu zarówno dwuzdaniowe nowelki, jak i rymowanki czy studia socjologiczne. Autorka bawi się konwencją, nadając słowom ogromną wagę przy zachowaniu oszczędności stylu. To idealna lektura dla osób poszukujących w literaturze intelektualnej stymulacji i nieszablonowych struktur. Każdy tekst stanowi odrębną, precyzyjnie skonstruowaną całość o unikalnym charakterze.
Czy historie opisane w tej książce są wyłącznie smutne i przygnębiające?
Mimo tytułu sugerującego udrękę, teksty Lydii Davis są przepełnione humorem, ironią i literacką fantazją. Pisarka z niezwykłą zręcznością balansuje między powagą a komizmem, analizując codzienne trudności w sposób błyskotliwy. Każda historia stanowi dowód na zachwyt życiem i nieustające zdziwienie otaczającą nas rzeczywistością. Lektura dostarcza głębokich emocji, unikając przy tym zbędnego sentymentalizmu. Jest to proza pochłaniająca, która potrafi rozbawić nawet przy opisie egzystencjalnych lęków.
Czy książka nadaje się do czytania w krótkich, kilkuminutowych odstępach czasu?
Struktura tej publikacji doskonale sprawdza się podczas krótkich sesji lekturowych ze względu na zróżnicowaną długość tekstów. Wiele opowiadań zajmuje zaledwie pół strony lub kilka linijek, co pozwala na szybkie zapoznanie się z konkretną myślą. Precyzyjny i oszczędny język sprawia, że nawet najkrótsze formy zostają w pamięci na długo po odłożeniu książki. Jest to doskonały wybór dla osób podróżujących lub dysponujących bardzo ograniczonym czasem na czytanie w ciągu dnia. Miniaturowy format treści sprzyja częstym powrotom do ulubionych fragmentów.
Dla jakiego typu czytelnika te opowiadania mogą okazać się zbyt wymagające?
Książka może nie przypaść do gustu osobom przyzwyczajonym do klasycznej fabuły i tradycyjnie prowadzonych wątków narracyjnych. Autorka świadomie rezygnuje z linearnych historii na rzecz ćwiczeń myślowych i filozoficznych dociekań. Brak wyraźnych zakończeń czy rozbudowanych opisów postaci bywa wyzwaniem dla wielbicieli standardowej prozy beletrystycznej. To pozycja skierowana raczej do odbiorców otwartych na literackie eksperymenty i poszukiwanie prawdy w detalach. Osoby szukające wartkiej akcji mogą poczuć się zdezorientowane formą tych miniaturowych dzieł.
Czym wyróżnia się styl pisarski Lydii Davis na tle innych współczesnych autorów?
Styl Davis charakteryzuje się niespotykaną precyzją językową oraz umiejętnością nadawania słowom maksymalnego ciężaru znaczeniowego. Pisarka uznawana jest za wirtuozkę krótkiej formy, która potrafi zamknąć skomplikowane emocje w minimalistycznej strukturze. Jej proza jest autoironiczna, szczera i całkowicie pozbawiona zbędnych ozdobników, co czyni ją unikalnym zjawiskiem w literaturze. Każde zdanie pełni istotną funkcję, zmuszając czytelnika do aktywnego współuczestnictwa w interpretacji tekstu. To pisarstwo eleganckie, pozbawione sentymentalizmu i konsekwentnie zaskakujące formą.
